Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έγραψε Dr Γρηγόρης Βασιλειάδης Ενα κείμενό μου, αντίδωρο προς την Αριστέα.

Αντί για το "Καλή Ανάσταση" και το "Χριστός Ανέστη". Εγραφα το '20, εν μεσω της πανδημίας

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Αυτές τις μέρες στο διάλειμμα μου πριν τις απογευματινές online συνεδρίες μου, πάω μια βόλτα στο Α΄ νεκροταφείο.

Περιδιαβαίνω τους τάφους, γνωστών και αγνώστων.

Κείτονται στην ησυχία τους πλάι πλάι ο Λογοθετίδης με την Λαμπέτη, ο Τσιτσάνης, η Αλίκη, Τζένη Καρέζη, και άλλοι.

Πιο πάνω, μονάχος του, ο Ανδρέας Παπανδρέου, και η Μελίνα παρέα παραδίπλα με τον Ντασέν.

Πιο κάτω πάμπλουτοι εφοπλισταδες να ξαπλώνει η αφάνεια τους σε περίλαμπρα μνημεία που η μηδαμινότητα σου ντρέπεται να κοιτάξει το δυσθεώρητο ύψος τους.

Τόση χλιδή και πολυτέλεια, για ποιον λόγο; Ποια ενοχή ζητάει να κρύψει; Ποιόν αβάσταχτο φόβο να καθησυχάσει; Ποιόν πραγματικό θάνατο πάει να αποσιωπήσει τέτοια επίδειξη πλούτου; Ποιά αγωνία, τεθνεώτων και κληρονόμων, προσπαθούν να θάψουν κάτω απ το χώμα τα καλοσκαλισμενα μάρμαρα των εκτυφλωτικών μνημείων; Ακομπλεξάριστοι και κομπλεξικοί; Και τότε, γιατί αυτήν η ζωή, αναρωτιέμαι; Γιατί τόσος σαματάς; Για τέτοιο εκκωφαντικό τίποτα; Τόσος θόρυβος μόνο για ένα Τίποτα; Αναπαύομαι στην ησυχία των νεκρών, ψαχουλεύοντας την δίκη μου ησυχία στους λογισμούς μου.

Φοβόμαστε οι άνθρωποι, θαρρούμε, τον θάνατο.

Μα στ’ αλήθεια πιο πολύ φοβόμαστε τον φόβο μας για την όντως Ζωή.

Θυμάμαι την Αριστέα, αιωνία της η μνήμη.

Μια γυναίκα κούκλα, άγγελος σωστός.

Σαραντάρα, φωτοπρόσωπη σαν ανοιξιάτικη αυγή.

Μητέρα δυο παιδιών, λαμπρή επιστήμων.

Άνθρωπος έξυπνος, ήπιος, πράος, και από μέσα και από έξω, γλυκύτατος.

Είχε έρθει στο γραφείο μου μερικούς μήνες πριν την εκδημία της.

Είχε τότε αναρρώσει από σοβαρά απειλητική ασθένεια και ήρθε σε μένα, όπως μου χε πει, για να μάθει να ζει, όσο ακόμα βαστάει αναμμένο το καντήλι της.

Έλεγε πως το χε λησμονήσει μες τις σκοτούρες της καθημερινής βιωτής, μπλεγμένη στα ψευτοδιλήμματα διαλόγων ατέλειωτων, που απέπνεαν σκότος και θανατήλα.

Δεν την είδα πολλές φορές. 4-5 το πολύ.

Σύντομα ξανααρρωστησε, πιο σοβαρά αυτήν την φορά.

Επικοινωνούσαμε μέσω sms.

Δεν θα ξεχάσω – ούτε πρέπει- το τελευταίο της sms.

Το χω κρατήσει σαν διαμάντι στο κινητό μου, για να θυμάμαι αυτό που έχω τόσο πολλή ανάγκη να βλέπω κατάματα.

Αυτό που καθημερινά, χίλιες φορές τη μέρα, το ξεχνώ.

Και μαζί με την αλήθεια του χάνω και το νόημα της ζωής, της ζωής μου.

Μου γράφει: «Ευχαριστώ πολύ! Τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά.

Δεν μπορούμε να βρούμε την κατάλληλη θεραπεία, και γενικώς έχουμε στραφεί στο εξωτερικό για βοήθεια.

Όμως, είμαι γεμάτη Αγάπη, Ευτυχία κι Αισιοδοξία Σε τέτοιο σημείο, που μάλλον κάποιοι άλλοι θα με θεωρούν τρελή, στην φάση που βρίσκομαι… Δεν φοβάμαι ειλικρινά τον θάνατο, αφού για μένα, τώρα μοιάζει κάτι ανυπόστατο! Συναντάω στην προσευχή μου, πίσω απ’ το βλέμμα του Χριστού και των Αγίων, εκείνο που μια ζωή μου έλλειπε και το ψαχνα αλλού.

Πληθαίνουν οι στιγμές που κλαίω από χαρά.

Ξέρω ότι η Ζωή είναι πλέον τόσο κοντά, και δεν κρατιέμαι! Λαχταρώ να την ζήσω! Είμαι αληθινά Ευτυχισμένη!!!». Αριστέα και σε σένα ελπίζω. (Απόσπασμα από το βιβλίο με τίτλο: "Για μια Ζωή με Νόημα", που κυκλοφορεί και στα βιβλιοπωλεία. Πρέσβευε υπερ ημων προς τον Κύριο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους