Original Post

Πλήρες Κείμενο:

353.000 ΨΥΧΈΣ ΖΗΤΟΎΝ ΔΙΚΑΊΩΣΗ!!! Μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1453, ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού, συνέχισε να ζει φίλοι μου στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου.

Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό.

Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα, το 40% περίπου του πληθυσμού, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.

Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν στις αρχές του 20ου αιώνα στις 700.000 ψυχές.

Το 1919 υπήρχαν 1401 ελληνικά σχολεία, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας.

Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο. Ο Ποντιακός αυτός Ελληνισμός, υπέστη εντελώς άδικα απίστευτες βαρβαρότητες και βασανιστήρια από τους Τούρκους και αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει τα εδάφη του, ώστε να σβήσουν τα ίχνη του από την περιοχή.

Το 1908 ήταν μια χρονιά - ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στο Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ιδιαίτερα μετά την αποχώρηση των Ρώσων από την Τραπεζούντα η κατάσταση στον Πόντο και ιδιαίτερα στην ύπαιθρο ήταν τραγική.

Γνωστά ανυπότακτα τουρκικά στοιχεία, συνέχιζαν να οργιάζουν κάθε νύχτα στα ελληνικά χωριά, πυροβολώντας, λεηλατώντας και βιάζοντας ανυπεράσπιστους χωρικούς.

Η ζωή των Ελλήνων είχε καταντήσει ένα απέραντο μαρτυρολόγιο.

Πλήθος οι πληροφορίες και τα αποδεικτικά στοιχεία στα ελληνικά αλλά και στα δημόσια αρχεία ξένων, για τις θηριωδίες και την βαρβαρότητα των Νεότουρκων, σε βάρος των Ελλήνων του Πόντου.

Οι ελληνικοί πληθυσμοί δε φονεύονται απλά με μαχαίρια και όπλα.

Πεθαίνουν ύστερα από φρικτά μαρτύρια πρωτοφανή στην ανθρώπινη ιστορία.

Και όχι μόνο άνδρες αλλά και γυναικόπαιδα, χωρίς καμία διάκριση ηλικίας. Οι Γερμανοί, που ήταν οι ηθικοί αυτουργοί και καθοδηγητές των εγκλημάτων, έβλεπαν τους Έλληνες και τους Αρμενίους ως φραγμό, εμπόδιο στα σχέδιά τους για οικονομική διείσδυση στην Ανατολή. Ο Γερμανός καθοδηγητής των Τούρκων στρατηγός Λίμαν Φον Σάντερς υποστήριζε τα εξής: "Η Τουρκία δεν έχει ουδεμίαν ασφάλειαν ούτε δύναται να οργανωθεί ελευθέρως εις το μέλλον, λόγω της παρουσίας των Ελλήνων". Για να μην προκληθεί όμως αντίδραση στον "πολιτισμένο" κόσμο προτείνει, ως τελική λύση, τον "λευκό θάνατο" για τα γυναικόπαιδα, τις ατέλειωτες δηλαδή οδοιπορίες. "Σας διαβεβαιώνω ότι οι παγωνιές και το κρύο του χειμώνα, οι βροχές και η μεγάλη υγρασία, ο ήλιος και η τρομερή ζέστη του καλοκαιριού, οι αρρώστιες του εξανθηματικού τύφου και της χολέρας, οι κακουχίες και η ασιτία, θα φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα, με τις σφαγές που λογαριάζετε να κάνετε εσείς", δήλωνε στους Τούρκους ο Σάντερς. Οι Τούρκοι, με πρόσχημα την ασφάλεια του κράτους, εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα.

Γέροι, νέοι, παιδιά, ασθενείς και ανήμποροι, γυναίκες και κορίτσια, εγκαταλείποντας τα πάντα, οδηγούνται βίαια και υποχρεωτικά σε ατέλειωτες πορείες στην ενδοχώρα, κάτω από τον καυτό ήλιο αλλά και την παγωνιά, σε όρη και δύσβατα βουνά, πεινασμένοι, χωρίς καμία φροντίδα, χωρίς κατάλληλο ρουχισμό σε μια ατέλειωτη πορεία "λευκού θανάτου". Ταυτόχρονα, μέσω των λεγόμενων "ταγμάτων εργασίας", (Αμελέ Ταμπουρού) ξεκληρίζουν τους άντρες του Πόντου.

Στα "Τάγματα Εργασίας" αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό.

Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες.

Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.

Αρχίζει πλέον απροκάλυπτα η εξόντωση όλων των Ελλήνων του Πόντου! Η επιστράτευση των Χριστιανών, η αποστολή τους σε τάγματα εργασίας και η βάναυση μεταχείριση τους, δημιούργησαν ένα πλήθος φυγόστρατων και λιποτακτών.

Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν.

Άνθρωποι απλοί, κυρίως αγρότες και κτηνοτρόφοι, αντιστάθηκαν στην τουρκική βία και έσωσαν πολύ άμαχο πληθυσμό.

Άγνωστο στους περισσότερους Έλληνες το ηρωικό αντάρτικο του Πόντου.

Γυναίκες και άνδρες αγωνίστηκαν σκληρά αβοήθητοι από την μητέρα πατρίδα για να περισώσουν ότι μπορούσαν.

Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο τότε με το "Κρητικό Ζήτημα", δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.

Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1916, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους.

Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια! Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος.

Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός και το πήραν ως αφορμή, για να προχωρήσουν στην "τελική λύση". Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των γερμανών συμβούλων του.

Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 350.000.

Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες κυρίως στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα.

Έτσι οι ελληνικοί πληθυσμοί του Πόντου πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς.

Ξεριζωμένοι από τις προαιώνιες πατρίδες, με μοναδικές αποσκευές τις μνήμες και τον πόνο της καρδιάς τους εγκαταστάθηκαν στις νέες πατρίδες.

Σκόρπισαν σε χωριά και πόλεις της Μακεδονίας και της Θράκης, στους συνοικισμούς της πρωτεύουσας και σε άλλες περιοχές.

Έτσι ήρθαν και εγκαταστάθηκαν και στο όμορφο χωριό μας, την Καλή Βρύση Δράμας.

Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.

Με την δύναμη της ψυχής τους, την εργατικότητα και την θέληση τους έστρωσαν από την αρχή το τραπέζι για να απλωθούν τα... "εδέσματα της προόδου, της δημιουργίας και της ομορφιάς". Ανέστησαν τα χωριά και τις πόλεις της Ελλάδας.

Μεγάλωναν τα παιδιά τους και οι χαρές γέμισαν και πάλι τα σπίτια τους.

Και κάθε Κυριακή, μετά την Εκκλησία, ξεχνώντας το μόχθο και τα δάκρυα της εβδομάδας, έβαζαν τις φορεσιές της Πατρίδας και πιάνονταν στο χορό.

Η λύρα άναβε φωτιές και τα τραγούδια έδιναν και έπαιρναν.

Τραγούδια για τον ξεριζωμό από την πατρίδα, για την αγάπη, το θάνατο, τη ζωή... Νοσταλγικά τραγούδια για την αγαπημένη τους πατρίδα.

Αυτήν την πατρίδα που κάνει και σήμερα τους χιλιάδες Πόντιους να την αναζητούν, αν και δεν την γνώρισαν ποτέ, παρά μόνο από τα ακούσματα των πατεράδων και των παππούδων τους.

Γιατί, η πατρίδα είναι αυτή όπου υπάρχουν οι ρίζες σου, αυτή που έχεις από τα ακούσματα και τις διηγήσεις των προγόνων σου.

Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Όποιος ξεχνάει την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει! 1.130 εκκλησίες, 960 σχολεία, 815 κοινότητες, 353.000 ζωές ζητούν δικαίωση. 353.000 καταγεγραμμένοι επίσημα νεκροί και άλλοι τόσοι ξεριζωμένοι και διασκορπισμένοι αγνοούμενοι, αποτελούν πάντοτε για τους Πόντιους μια μνήμη στοιχειωμένη στην ψυχή. Ο Πόντος ζει και θα ζει πάντα στις καρδιές μας!!! Η 19 Μαΐου 2026 μας δίνει ακόμα μια αφορμή να ανασύρουμε μνήμες, να αναλογιστούμε, να υμνήσουμε και να υποσχεθούμε, πως θα συνεχίσουμε να δίνουμε όλοι μαζί σαν μια γροθιά, τον κοινό αγώνα για την επιβίωση της Ελληνικής ιστορικής μνήμης.

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αυταπόδεικτη ιστορική αλήθεια.

Κανείς δεν μπορεί να διαγράψει ή να ξαναγράψει την ιστορία.

Κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει τις φωνές των νεκρών.

Κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει το δικαίωμα στη μνήμη!!! Δεν ζητάμε εκδίκηση.

Ζητάμε δικαιοσύνη! Ζητάμε την παγκόσμια αναγνώριση ενός εγκλήματος που παραμένει πεισματικά θαμμένο πίσω από τη βιτρίνα μιας "δημοκρατικής" Τουρκίας. Μιας Τουρκίας που ακόμη και σήμερα συνεχίζει να αρνείται την ιστορική αλήθεια, να καταπιέζει μειονότητες, να απειλεί γείτονες και να δοξάζει τους θύτες των γενοκτονιών, στο πρόσωπο του Κεμάλ Ατατούρκ.

Στα εθνικά θέματα φίλοι μου, δεν χωρούν ούτε τα ψέματα, ούτε η αποσιώπηση.

Γιατί όταν η Ιστορία μιλά κι εσύ σιωπάς, γίνεσαι μέρος του εγκλήματος.

ΔΕΝ σιωπούμε... ΔΕΝ ξεχνάμε... ΔΕΝ συγχωρούμε τη Λήθη... Η λήθη είναι συνενοχή.

Ο αγώνας για παγκόσμια αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας είναι αγώνας όλων των Ελλήνων!!! ΌΧΙ άλλη σιωπή... ΌΧΙ άλλη γενοκτονία... Σήμερα το διάσπαρτο ανά τον κόσμο ελληνοποντιακό στοιχείο, δεν ζητιανεύει, δεν εκλιπαρεί, αλλά απαιτεί αυτό που δικαιούται.

Την με κάθε θεμιτό μέσο διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων! ΔΕΝ ΞΕΧΝΏ!!! ΑΙΩΝΊΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΉΜΗ!!! (Ανώνυμος εκπαιδευτικός)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους