Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Βλέπω αυτή τη φωτογραφία και ακούω και όλη αυτή τη συζήτηση γύρω από νέα κόμματα, νέα πρόσωπα και νέες υποσχέσεις.

Και κάθομαι και σκέφτομαι.

Μήπως τελικά ο κόσμος δεν ψάχνει άλλους πολιτικούς; Μήπως ψάχνει απλώς λίγη αλήθεια; Γιατί βλέπω ανθρώπους κουρασμένους.

Ανθρώπους που νιώθουν ότι αλλάζουν τα πρόσωπα αλλά όχι η ζωή τους.

Και ίσως γι’ αυτό πολλοί στρέφονται σε κόμματα που δεν βγήκαν μέσα από κομματικούς μηχανισμούς, αλλά μέσα από πόνο και πραγματικές εμπειρίες ζωής.

Βλέπω ανθρώπους που δεν ψάχνουν πια αρχηγούς.

Ψάχνουν κάποιον να τους πει την αλήθεια χωρίς έτοιμα χαμόγελα και κομματικές ατάκες.

Και νομίζω ότι αυτό αγγίζει τόσο πολύ τον κόσμο με την Καρυστιανού.

Όχι μόνο το πρόσωπο.

Αλλά το ότι πολλοί την βλέπουν σαν έναν άνθρωπο που γεννήθηκε μέσα από πόνο και όχι μέσα από κομματικό σωλήνα.

Όμως εκεί χρειάζεται και ψυχραιμία.

Γιατί στην ιστορία πολλές φορές ο θυμός του κόσμου δημιούργησε ελπίδες αλλά και απογοητεύσεις.

Κανείς δεν μένει καθαρός μόνο επειδή ξεκίνησε καθαρά.

Η εξουσία αλλάζει ανθρώπους, μηχανισμούς, ισορροπίες.

Όμως προσωπικά δεν θέλω να ζω σαν οπαδός κανενός.

Δεν θέλω να μαλώνω με ανθρώπους για κόμματα λες και είμαστε σε γήπεδο.

Θέλω να μπορώ να σκέφτομαι ελεύθερα.

Να αμφισβητώ.

Να βλέπω και το σωστό και το λάθος όπου κι αν βρίσκεται.

Και όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι η δημοκρατία δεν είναι μόνο οι εκλογές.

Είναι και ο ενεργός πολίτης.

Ο άνθρωπος που δεν φοβάται να μιλήσει και να ψάξει την αλήθεια, ακόμα κι αν κάποιοι τον ειρωνεύονται,ίσως τελικά αυτό που λείπει περισσότερο σήμερα δεν είναι άλλοι σωτήρες. Αλλά περισσότεροι άνθρωποι που να σκέφτονται πραγματικά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους