Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πολλοί με ρώτησαν, όταν είπα πως θα επισκεφθώ το 7ο Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας Άγκαθα, τι δουλειά έχω εγώ σε έναν τέτοιο χώρο, θεωρώντας δεδομένο πως ως συγγραφέας κινούμαι περισσότερο προς το κοινωνικό και ψυχολογικό μυθιστόρημα.

Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν πίστεψα ιδιαίτερα στις ταμπέλες.

Ούτε για τους συγγραφείς ούτε για τους αναγνώστες.

Ένας άνθρωπος μπορεί να γράφει ένα είδος λογοτεχνίας και να αγαπά εξίσου ένα άλλο ή την ποίηση ή ακόμη κι ένα ιστορικό έπος με την ίδια ένταση.

Η ανάγνωση δεν λειτουργεί με σύνορα, λειτουργεί με περιέργεια.

Προσωπικά, αν και συγγραφικά φαίνεται ότι κινούμαι προς έναν συγκεκριμένο άξονα (αυτό αλλάζει ακόμη περισσότερο με το επόμενό μου μυθιστόρημα, παρεπιπτόντως), ως αναγνώστρια διαβάζω τα πάντα.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η πραγματική σχέση με τη λογοτεχνία: στο να αφήνεσαι να σε συναντήσει ένα βιβλίο, όχι στο να ελέγχεις σε ποιο ράφι ανήκει. Ο Arturo Pérez-Reverte, για παράδειγμα, που ήταν καλεσμένος στο φεστιβάλ, δεν έγραψε μόνο αστυνομική λογοτεχνία.

Το αντίθετο.

Το έργο του κινείται ανάμεσα στην ιστορία, την περιπέτεια, την πολιτική, τη φιλοσοφική παρατήρηση, ακόμη και τη θαλασσινή αφήγηση.

Ναι, το «Τελευταίο Πρόβλημα» πλησιάζει περισσότερο στο κλασικό αστυνομικό ύφος όμως αν ακολουθούσαμε τη λογική των “στεγανών”, τότε ούτε εκείνος «δικαιούταν» να βρίσκεται εκεί.

Κι όμως, άνθρωποι ταξίδεψαν από παντού για να τον ακούσουν.

Άνθρωποι που ίσως δεν διαβάζουν αποκλειστικά αστυνομικά.

Άνθρωποι που ήθελαν απλώς να συναντήσουν έναν σπουδαίο αφηγητή.

Ας μην ξεχνάμε ότι η τέχνη δεν δημιουργήθηκε για να χωρίζει τους ανθρώπους σε κατηγορίες αλλά για να τους μετακινεί έξω από αυτές. Agatha Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους