Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το σμαραγδένιο μυστικό — Έχεις νιώσει ποτέ πως όλη σου η ζωή ήταν ένα ψέμα; Η Ειρήνη δεν ήξερε γιατί αυτή η σκέψη πέρασε από το μυαλό της εκείνο το βράδυ.

Ίσως εξαιτίας της σιωπής μέσα στη τεράστια έπαυλη.

Ή εξαιτίας του τρόπου που η κυρία του σπιτιού την κοιτούσε τις τελευταίες μέρες — ψυχρά, επίμονα, σαν να προσπαθούσε να θυμηθεί κάτι.

Το υπνοδωμάτιο έλαμπε μέσα σε ένα ζεστό χρυσό φως.

Το άρωμα ακριβών αρωμάτων ανακατευόταν με τη μυρωδιά από φρέσκα κρίνα.

Οι καθρέφτες αντανακλούσαν την πολυτέλεια από κάθε γωνία: βελούδινες κουρτίνες, μαρμάρινο πάτωμα, κοσμήματα πάνω στο μπουντουάρ.

Και μόνο η Ειρήνη έμοιαζε ξένη μέσα σε αυτόν τον κόσμο.

Στεκόταν δίπλα στο κρεβάτι με τη μαύρο-άσπρη στολή της οικιακής βοηθού, σφίγγοντας τα χέρια της τόσο δυνατά που τα νύχια της χάραζαν το δέρμα της.

Είχε μάθει να γίνεται αόρατη.

Να μη μιλάει χωρίς λόγο.

Να μην κοιτάζει τους πλούσιους στα μάτια. Η Αθηνά Δεληγιάννη καθόταν μπροστά στον καθρέφτη της και φορούσε αργά τα σκουλαρίκια της.

Στα πενήντα της παρέμενε γυναίκα που προκαλούσε θαυμασμό και φόβο ταυτόχρονα.

Άψογα μαλλιά, άψογη στάση, άψογη ζωή.

Μέχρι που το βλέμμα της έπεσε πάνω σε κάτι πράσινο. — Τι… είναι αυτό; Η καρέκλα σύρθηκε απότομα στο πάτωμα.

Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο η Αθηνά στεκόταν μπροστά στην Ειρήνη.

Τα δάχτυλά της άρπαξαν το κολιέ από τον λαιμό της κοπέλας. — Από πού το πήρες αυτό; Η Ειρήνη ανατρίχιασε από τον πόνο.

Το σμαράγδι πίεσε το δέρμα της. — Δεν… δεν το έκλεψα… — Μη μου λες ψέματα! Τα μάτια της Αθηνάς έκαιγαν σαν να κοιτούσε όχι ένα κόσμημα, αλλά ένα φάντασμα από το παρελθόν. — Υπήρχαν μόνο… δύο… Το δωμάτιο βυθίστηκε στη σιωπή. Η Ειρήνη κατάπιε δύσκολα. — Μου το έδωσαν στο ορφανοτροφείο… Η αδελφή Μαρία είπε πως ήταν το μόνο πράγμα που άφησαν οι γονείς μου. Η Αθηνά άφησε αργά το κολιέ.

Τα χέρια της άρχισαν να τρέμουν.

Πλησίασε το μπουντουάρ, άνοιξε ένα παλιό βελούδινο κουτί — και έβγαλε άλλο ένα κολιέ.

Ακριβώς ίδιο.

Το ίδιο σμαράγδι.

Η ίδια αλυσίδα.

Η ίδια χάραξη. Η Ειρήνη ένιωσε τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια της. — Αυτό είναι αδύνατον… — ψιθύρισε η Αθηνά.

Στον καθρέφτη στέκονταν δίπλα δίπλα.

Η μία — μια πλούσια γυναίκα που είχε μάθει να ελέγχει τα πάντα.

Η άλλη — μια ορφανή που πάλευε μια ζωή να επιβιώσει.

Κι όμως τώρα έμοιαζαν περισσότερο από ποτέ.

Τότε η Αθηνά ψιθύρισε λόγια που πάγωσαν την Ειρήνη: — Πριν από είκοσι δύο χρόνια… γέννησα δίδυμα κορίτσια. Η Ειρήνη πάγωσε. — Αλλά μου είπαν πως το δεύτερο παιδί πέθανε… Η καρδιά της χτυπούσε τόσο δυνατά που δυσκολευόταν να ακούσει τα επόμενα λόγια. — Δεν μου επέτρεψαν ποτέ να τη δω. Η Αθηνά σήκωσε τα μάτια της προς την Ειρήνη.

Και για πρώτη φορά μέσα τους δεν υπήρχε ψυχρότητα.

Μόνο πόνος. — Τότε εσύ είσαι η… Η πόρτα άνοιξε απότομα.

Στο κατώφλι στεκόταν ο σύζυγος της Αθηνάς — ο Νικόλαος Δεληγιάννης.

Και μόλις είδε το σμαραγδένιο κολιέ στον λαιμό της Ειρήνης, το πρόσωπό του άσπρισε.

Εντελώς. . Σχολιάστε με τη φράση «ΣΥΝΕΧΕΙΑ» ή «ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ» παρακάτω και θα σας στείλω αμέσως το επόμενο μέρος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους