Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ιδέα ότι η γυναικεία αποτρίχωση είναι αποκλειστικά «εφεύρεση» της σύγχρονης διαφήμισης δεν ανταποκρίνεται πλήρως στην ιστορική πραγματικότητα.

Η ανθρώπινη σχέση με τις τρίχες του σώματος άλλαζε πάντοτε ανάλογα με την εποχή, την κοινωνική τάξη, τις θρησκευτικές αντιλήψεις και τα αισθητικά πρότυπα κάθε πολιτισμού.

Εκείνο που πράγματι άλλαξε ριζικά τον 20ό αιώνα δεν ήταν η ύπαρξη της αποτρίχωσης, αλλά η μετατροπή της σε μαζική και σχεδόν υποχρεωτική κοινωνική νόρμα για τις γυναίκες της Δύσης.

Στην αρχαία Αίγυπτο η απομάκρυνση των τριχών αποτελούσε γνωστή πρακτική ήδη από την αρχαιότητα. Οι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν μεταλλικά ξυράφια, τσιμπιδάκια, ελαφρόπετρα και πάστες ζάχαρης παρόμοιες με το σημερινό sugaring.

Ωστόσο, αυτή η αισθητική δεν αφορούσε απαραίτητα ολόκληρο τον πληθυσμό με τον ίδιο τρόπο.

Η λεία επιδερμίδα συνδεόταν κυρίως με τις ανώτερες κοινωνικές τάξεις, την ιερατική καθαρότητα και τη φροντίδα του σώματος που μπορούσαν να συντηρήσουν όσοι διέθεταν χρόνο, πλούτο και πρόσβαση σε καλλυντικές πρακτικές.

Οι ιερείς, για παράδειγμα, απομακρύναν συστηματικά τις τρίχες του σώματος ως μέρος τελετουργικής αγνότητας, ενώ οι γυναίκες της αριστοκρατίας αντιμετώπιζαν την περιποίηση του σώματος ως ένδειξη κοινωνικής θέσης και πολιτισμένης συμπεριφοράς.

Παρόμοιες αντιλήψεις εμφανίζονται και στην Αρχαία Ρώμη και στην Αρχαία Ελλάδα. Στη Ρώμη ιδιαίτερα, η αποτρίχωση θεωρούνταν στοιχείο εκλέπτυνσης και κοινωνικής καλλιέργειας.

Οι γυναίκες της ανώτερης τάξης χρησιμοποιούσαν αποτριχωτικές αλοιφές, ξυράφια και λαβίδες, ενώ η περιποίηση του σώματος συνδεόταν με την εικόνα της αστικής ελίτ.

Τα δημόσια λουτρά, οι δούλες καλλωπισμού και τα καλλυντικά αποτελούσαν μέρος ενός ολόκληρου πολιτισμού γύρω από το σώμα.

Αντίθετα, στις αγροτικές ή φτωχότερες τάξεις η αποτρίχωση δεν είχε πάντοτε την ίδια σημασία ούτε εφαρμοζόταν με την ίδια συχνότητα.

Αυτό δείχνει ότι στην αρχαιότητα η αποτρίχωση δεν ήταν ένα παγκόσμιο και ομοιόμορφο γυναικείο καθήκον.

Ήταν κυρίως χαρακτηριστικό συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων: της αριστοκρατίας, των ανθρώπων που συνδέονταν με θρησκευτική καθαρότητα ή των αστικών ελίτ που μπορούσαν να επενδύσουν χρόνο και πόρους στην αισθητική του σώματος.

Για τη μεγάλη μάζα του πληθυσμού, οι πρακτικές αυτές συχνά ήταν περιορισμένες ή περιστασιακές.

Η μεγάλη ιστορική τομή έρχεται στις αρχές του 20ού αιώνα.

Τότε εταιρείες όπως η Gillette διέκριναν ένα τεράστιο ανεκμετάλλευτο καταναλωτικό κοινό: τις γυναίκες.

Μέχρι τότε τα ξυράφια απευθύνονταν σχεδόν αποκλειστικά στους άντρες.

Μέσα από διαφημίσεις, γυναικεία περιοδικά και νέες εικόνες θηλυκότητας, η γυναικεία τριχοφυΐα παρουσιάστηκε σταδιακά ως κάτι αντιαισθητικό, ατημέλητο ή οπισθοδρομικό.

Η αλλαγή αυτή συνέπεσε με τη μόδα των αμάνικων φορεμάτων, των κοντών φουστών και αργότερα των μαγιό, που άφηναν περισσότερο γυμνό δέρμα εκτεθειμένο στο βλέμμα.

Έτσι, η βιομηχανία δεν δημιούργησε από το μηδέν την ιδέα της αποτρίχωσης.

Δημιούργησε όμως κάτι διαφορετικό και πολύ πιο ισχυρό: την κοινωνική πίεση ότι όλες οι γυναίκες οφείλουν να έχουν άτριχο σώμα ανεξάρτητα από τάξη, ηλικία ή προσωπική επιλογή.

Εκεί βρίσκεται η ουσιαστική ιστορική αλλαγή! Όμως αυτό αν το καλοσκεφτείτε δεν αφορά ούτε μόνο τις τρίχες, ούτε μόνο τις γυναίκες!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους