🛑 Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ✓ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΡΕΥΣΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ Οι εξελίξεις στον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς δεν είναι ούτε κεραυνός εν αιθρία ούτε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η κρίση που βιώνουν σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία και η Νέα Αριστερά είναι πρωτίστως προϊόν των δικών τους αδυναμιών, αντιφάσεων και στρατηγικών αδιεξόδων.

Και όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να δείχνουν με το δάχτυλο τον Αλέξης Τσίπρας, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη και πολύ πιο σκληρή.

Τρία σχεδόν χρόνια μετά την αποχώρησή του από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, όσοι παρέμειναν πίσω είχαν κάθε δυνατότητα να ανασυγκροτήσουν τον χώρο, να διαμορφώσουν νέο πολιτικό αφήγημα και να εμπνεύσουν ξανά την κοινωνία.

Αντί γι’ αυτό, κυριάρχησαν η εσωστρέφεια, οι προσωπικές στρατηγικές, οι διαγκωνισμοί μηχανισμών και η αδυναμία παραγωγής πειστικού πολιτικού λόγου.

Οι δημοσκοπικές καταρρεύσεις, οι αποχωρήσεις στελεχών και η συνεχής πολιτική φθορά δεν προέκυψαν επειδή ο Τσίπρας ετοιμάζει νέο κόμμα.

Προέκυψαν επειδή μεγάλα τμήματα του προοδευτικού κόσμου έπαψαν να πιστεύουν ότι οι υπάρχοντες κομματικοί σχηματισμοί μπορούν να εκφράσουν τις ανάγκες και τις αγωνίες της κοινωνίας. ✓ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΠΕΛΕΞΕ ΤΗ ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΟ «ΠΑΛΙΟ» Η αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα από τη Βουλή και η επιλογή του να εγκαταλείψει, όπως ο ίδιος είπε, «την ασφάλεια των ορεινών εδράνων» δεν ήταν μια συμβολική χειρονομία επικοινωνιακού χαρακτήρα.

Ήταν μια βαθιά πολιτική επιλογή αποστασιοποίησης από ένα μοντέλο κομματικής λειτουργίας που είχε εξαντλήσει τα όριά του.

Ο πρώην πρωθυπουργός αντιλήφθηκε ότι η κοινωνία δεν ζητά άλλη μια ανακύκλωση φθαρμένων μηχανισμών ούτε μια επιστροφή στο παρελθόν με διαφορετική συσκευασία.

Ζητά νέο πολιτικό ήθος, αξιοπιστία, σοβαρότητα και ουσιαστική επανεκκίνηση.

Γι’ αυτό και από την πρώτη στιγμή μίλησε για κάτι «νέο». Όχι για ανασύσταση του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, ούτε για μεταφορά στελεχών από κόμμα σε κόμμα με όρους κομματικής επιβίωσης.

Το μήνυμά του ήταν σαφές: καμία προνομιακή μεταχείριση, καμία εξασφαλισμένη θέση, κανένα «ρεζερβέ» για πρόσωπα και μηχανισμούς.

Αυτή ακριβώς η στάση είναι που ενοχλεί πολλούς.

Διότι για πρώτη φορά τίθεται με τόσο καθαρό τρόπο το ζήτημα της πολιτικής και ηθικής επανεκκίνησης. ✓ Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΗΘΟΣ Η πιο σημαντική ίσως διάσταση του νέου εγχειρήματος είναι η επιμονή του Αλέξη Τσίπρα στην ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας.

Για χρόνια, ο προοδευτικός χώρος ταυτίστηκε με εσωτερικές ισορροπίες, συνιστώσες, τάσεις και προσωπικές στρατηγικές που συχνά απομάκρυναν την πολιτική από την κοινωνία.

Σήμερα, ο Τσίπρας θέτει μια πολύ αυστηρή αλλά απολύτως αναγκαία προϋπόθεση: όποιος θέλει να συμμετάσχει στη νέα προσπάθεια οφείλει πρώτα να εγκαταλείψει τα προνόμια και τις κομματικές βεβαιότητες του παλιού συστήματος.

Η απαίτηση για παραίτηση από κομματικά όργανα και παράδοση της βουλευτικής έδρας δεν είναι εκδικητική πράξη· είναι πολιτικό μήνυμα συνέπειας.

Διότι δεν μπορεί να οικοδομηθεί μια νέα προοδευτική παράταξη πάνω στη λογική της μεταφοράς μηχανισμών, οφίτσιων και προσωπικών δικτύων επιρροής.

Η κοινωνία έχει κουραστεί από επαγγελματίες της πολιτικής που αντιμετωπίζουν τα κόμματα ως πεδία διαρκούς προσωπικής διαπραγμάτευσης.

Η λογική «πρώτα προσφέρω και μετά αξιολογούμαι συλλογικά» αποτελεί ίσως τη σημαντικότερη τομή που επιχειρεί να εισαγάγει ο Αλέξης Τσίπρας στο νέο πολιτικό εγχείρημα. ✓ ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ Η συνεχής αναφορά του Τσίπρα στη λέξη «σύνθεση» δεν είναι τυχαία.

Αντιλαμβάνεται ότι ο κατακερματισμός του προοδευτικού χώρου δεν μπορεί να ξεπεραστεί με συγκολλήσεις κορυφής ή με μετακινήσεις γνωστών στελεχών από το ένα κόμμα στο άλλο.

Αυτό που επιχειρεί είναι κάτι βαθύτερο: η διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής και κοινωνικής συμμαχίας ανάμεσα στη Ριζοσπαστική Αριστερά, τη Σοσιαλδημοκρατία, την πολιτική οικολογία αλλά και ένα μεγάλο τμήμα ανένταχτων προοδευτικών πολιτών που σήμερα αισθάνονται πολιτικά άστεγοι.

Η νέα αυτή σύνθεση δεν μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά σε ιστορικά στελέχη και κομματικούς μηχανισμούς.

Χρειάζεται ανθρώπους με κοινωνική αναφορά, επιστημονική επάρκεια, επαγγελματική αξιοπιστία και πραγματική σύνδεση με τις ανάγκες της κοινωνίας.

Γι’ αυτό και οι πληροφορίες περί «κλεισμένων συμφωνιών», «μοιρασμένων θέσεων» και προαποφασισμένων ρόλων διαψεύδονται συνεχώς από το περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού.

Το νέο εγχείρημα δεν θέλει να αναπαράγει το μοντέλο των παλιών εσωκομματικών παζαριών. ✓ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΝΑΖΗΤΑ ΞΑΝΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ Το πιο κρίσιμο στοιχείο όλων αυτών των εξελίξεων είναι ότι η κοινωνία φαίνεται να αναζητά ξανά πολιτική προοπτική.

Η μακρά περίοδος κυριαρχίας της Νέα Δημοκρατία και του Κυριάκος Μητσοτάκης συνοδεύεται από αυξανόμενη κοινωνική πίεση, οικονομική ανασφάλεια και αίσθηση αδιεξόδου για μεγάλα τμήματα της κοινωνίας.

Οι νέοι δυσκολεύονται να ονειρευτούν το μέλλον τους.

Οι εργαζόμενοι βλέπουν την καθημερινότητα να γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

Οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται.

Και την ίδια στιγμή, ο προοδευτικός χώρος εμφανιζόταν μέχρι πρόσφατα ανίκανος να συγκροτήσει πειστική εναλλακτική πρόταση εξουσίας.

Σε αυτό ακριβώς το κενό επιχειρεί να απαντήσει ο Αλέξης Τσίπρας.

Όχι ως «μεσσίας» αλλά ως πολιτικός που εξακολουθεί να διαθέτει ηγετικά χαρακτηριστικά, διεθνές κύρος και τη δυνατότητα να απευθυνθεί σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα.

Ακόμη και πολιτικοί του αντίπαλοι αναγνωρίζουν ότι το ηγετικό του χάρισμα υπήρξε επί χρόνια η συγκολλητική ουσία ενός πολυδιασπασμένου χώρου.

Η απουσία του αποκάλυψε τις αδυναμίες όσων πίστεψαν ότι μπορούσαν να υποκαταστήσουν τη συλλογική πολιτική προοπτική με προσωπικές στρατηγικές. ✓ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΛΙΩΝ ΣΤΕΓΑΝΩΝ Η μεγάλη πρόκληση για το νέο πολιτικό εγχείρημα είναι να υπερβεί τις λογικές που οδήγησαν στην κρίση του παλιού πολιτικού μοντέλου της Αριστεράς.

Ο ίδιος ο Τσίπρας δείχνει να έχει κατανοήσει ότι η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται πλέον για εσωκομματικές ισορροπίες, προσωπικές αντιπαλότητες και μηχανισμούς επιρροής.

Αυτό που ζητά είναι ένα σχέδιο νίκης, διακυβέρνησης και κοινωνικής αλλαγής.

Ένα σχέδιο που θα μπορεί να εμπνεύσει ξανά εμπιστοσύνη και ελπίδα.

Η υπέρβαση των παλιών κομματικών στεγανών δεν σημαίνει απώλεια πολιτικής ταυτότητας.

Σημαίνει αντίθετα ωρίμανση, σύνθεση και δυνατότητα συγκρότησης μιας μεγάλης δημοκρατικής και προοδευτικής παράταξης με κυβερνητικά χαρακτηριστικά. ✓ ΜΙΑ ΝΕΑ ΦΑΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗΣ Η 26η Μαΐου αναμένεται να σηματοδοτήσει την αρχή μιας νέας πολιτικής περιόδου.

Όχι μόνο για τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα αλλά συνολικά για τον χώρο της Κεντροαριστεράς και της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πόσα στελέχη θα μετακινηθούν ούτε ποιοι θα μείνουν «εντός» ή «εκτός νυμφώνος». Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορεί να οικοδομηθεί μια νέα πολιτική σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στην κοινωνία και την προοδευτική πολιτική.

Και αυτό απαιτεί βαθιές τομές: αλλαγή νοοτροπίας, συλλογικότητα, αξιοκρατία, κοινωνική γείωση και πολιτική αξιοπιστία. Η Αριστερά βρίσκεται σήμερα σε μεταβατική περίοδο.

Το παλιό αποσυντίθεται, αλλά το νέο δεν έχει ακόμη ολοκληρωμένα διαμορφωθεί.

Μέσα σε αυτή τη δύσκολη αλλά ιστορική συγκυρία, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να δώσει σχήμα σε μια νέα φάση πολιτικής επανεκκίνησης.

Και ίσως γι’ αυτό η συζήτηση γύρω από το πρόσωπό του δεν αφορά τελικά το παρελθόν, αλλά κυρίως το αν μπορεί να υπάρξει ξανά μέλλον για τον προοδευτικό χώρο στην Ελλάδα. . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους