JDD : Ρώμη. Ένα κατάστημα Zara, μια πιτσαρία, μια εκκλησία, ένα Apple Store, ένα εστιατόριο, μια εκκλησία. Δεκαέξι οικογένειες κατέθεσαν την περασμένη εβδομάδα μήνυση κατά του TikTok στη Γαλλία για...
JDD : Ρώμη. Ένα κατάστημα Zara, μια πιτσαρία, μια εκκλησία, ένα Apple Store, ένα εστιατόριο, μια εκκλησία.
Δεκαέξι οικογένειες κατέθεσαν την περασμένη εβδομάδα μήνυση κατά του TikTok στη Γαλλία για «εκμετάλλευση ψυχικής ευαλωτότητας». Θεωρούν ότι η πλατφόρμα εκμεταλλεύεται την ευαισθησία των παιδιών τους, οδηγώντας τα στην αυτοκτονία ή σε απόπειρες αυτοκτονίας.
Πολύ περισσότερα νεαρά κορίτσια απ’ όσα νομίζουμε βρίσκονται παγιδευμένα σε αυτή την κολασμένη δίνη, με «οδηγούς» για αυτοκτονία ή αυτοτραυματισμό.
Κάνουμε ολοένα και λιγότερα παιδιά, αλλά αυτά που έχουμε γίνονται λεία της δυστυχίας και της λατρείας του θανάτου.
Ό,τι δεν χτίζουμε εμείς, το χτίζουν άλλοι στη θέση μας.
Ακόμη κι αν η κόρη σας δεν έχει κινητό τηλέφωνο, οι φίλες της που έχουν, φροντίζουν να της μεταδώσουν τις «αξίες» της εποχής : τον θάνατο, την αυτοκτονία, την αυτοτραυματική συμπεριφορά ως κέντρο της ύπαρξης.
Εκεί όπου υποχωρεί η παιδεία, εγκαθίσταται η καταστροφή.
Εκεί όπου υποχωρεί η μόρφωση, τη θέση της παίρνει ο κίνδυνος.
Εκεί όπου υποχωρεί η ταυτότητα, χάνεται και ο λόγος να οικοδομήσει κανείς τον εαυτό του.
Η έντεκάχρονη κόρη μου μού έκανε παρατήρηση —σχεδόν επιτιμητικά— όταν τραγουδούσα χαμηλόφωνα ένα χριστιανικό τραγούδι των παιδικών μου χρόνων μέσα σε ένα άδειο σούπερ μάρκετ στην επαρχία, λέγοντάς μου πως βρισκόμαστε στη Γαλλία, μια κοσμική χώρα.
Χαμογέλασα και διάλεξα την ημέρα της Αναλήψεως, που για εκείνη ήταν αργία, για να την πάω στη Ρώμη και στο Βατικανό.
Ένα διακριτικό προσκύνημα στην καρδιά αυτού που η Ευρώπη έχει πιο αρχαίο και πιο ζωντανό σε ζητήματα πίστης.
Πριν από το Βατικανό, την οδήγησα —συγκινημένη— πρώτα στο Πάνθεον.
Θα σας πω αμέσως γιατί.
Για να φτάσει κανείς εκεί, είναι απαραίτητος ένας περίπατος μέσα στην Αιώνια Πόλη. Η Ρώμη αναπνέει πίστη.
Παντού εκκλησίες.
Περισσότερες από 930 καθολικές εκκλησίες μόνο μέσα στα τείχη της πόλης, και σχεδόν 1.500 αν συνυπολογίσει κανείς ιδιωτικά παρεκκλήσια, ορατόρια και ιερά.
Ένα κατάστημα Zara, μια πιτσαρία, μια εκκλησία.�Ένα Apple Store, ένα εστιατόριο, μια εκκλησία.�Ένα H&M, ένα Mango, δύο εστιατόρια, μια εκκλησία… Κάθε δρόμος, κάθε πλατεία κρύβει ένα καμπαναριό, μια τοιχογραφία, έναν βωμό.
Η θρησκεία αποτελεί μέρος του τοπίου, της καθημερινότητας, της ίδιας της ταυτότητας.
Στην καρδιά του ιστορικού κέντρου της Ρώμης, στην Piazza della Rotonda, το Πάνθεον έχει μετατραπεί σε καθολική εκκλησία ήδη από το 609 μ.Χ., παρότι θεωρείται κυρίως τουριστικό αξιοθέατο.
Ένα μνημείο που επέζησε πολέμων, λεηλασιών και σεισμών.
Το 2026 παραμένει ακόμη η χτυπώσα καρδιά της Ρώμης.
Το ηλιοβασίλεμα περνούσε μέσα από το oculus, αυτόν τον κυκλικό ανοιχτό θόλο προς τον ουρανό, σαν ένα θεϊκό μάτι που παρατηρεί την ανθρωπότητα εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια· ένα σύμβολο που αφήνει να μπαίνει η βροχή και το φως, σαν σύνδεσμος ανάμεσα στη γη και τον ουρανό.
Της ψιθύρισα ότι ο θόλος του Παναθέου στο Παρίσι έχει εν μέρει εμπνευστεί από αυτόν στον οποίο στεκόταν εκείνη τη στιγμή και ότι, παρόλο που τουρίστες από όλο τον κόσμο περνούν από εκεί, οι Ρωμαίοι συνεχίζουν ακόμη να έρχονται για να προσευχηθούν.
Ακούμπησα το χέρι μου στον ώμο της και της αφηγήθηκα με τρεμάμενη φωνή : εδώ ακριβώς, πριν από δεκατρία χρόνια, είχα προσευχηθεί, ανάμεσα στις αρχαίες κολόνες, μέσα σε αυτή την καθολική εκκλησία, με όλη τη δύναμη της πίστης μου, για να αποκτήσω παιδί — μια κόρη.
Μια κόρη στην οποία ήθελα να μεταδώσω κάτι.
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα την ώρα που της εκμυστηρευόμουν αυτή την ιστορία.
Εκείνη άγγιξε το κρύο μάρμαρο, έκπληκτη από τη συγκίνηση που ανέβαινε μέσα μου. Το Πάνθεον δεν ήταν πια απλώς ένα μνημείο· γινόταν ο τόπος όπου είχε ζητηθεί η ζωή της από τον ουρανό.
Να προσεύχεσαι και να λαμβάνεις.
Ο καθένας με την πίστη του — ή με την απουσία πίστης.
Φύγαμε έπειτα από αυτό το μέρος, φορτισμένο ιστορία, που ενσαρκώνει το σημείο όπου το παγανιστικό παρελθόν και η χριστιανική πίστη συγχωνεύονται χωρίς σύγκρουση, και ανεβήκαμε προς το Βατικανό.
Χωρίς ταυτότητα, δεν υπάρχει λόγος να προχωρήσεις Οι Ιταλοί πολιτικοί συχνά σοκάρονται από την ευκολία με την οποία εμείς οι Γάλλοι αφήνουμε να εξαφανιστεί η χριστιανική μας ταυτότητα, επικαλούμενοι την κοσμικότητα.
Η υποχώρηση της πνευματικότητας —και κυρίως της πίστης— δημιούργησε μια μορφή εσωτερικού κενού.
Οι έφηβοί μας, οι νέοι μας, χάνονται χωρίς λόγο ύπαρξης, χωρίς προοπτική, χωρίς δύναμη… Η καθολική θρησκεία έχει μετατραπεί σε κάτι τόσο ιδιωτικό, τόσο περιθωριακό, ενώ κάποτε συγκροτούσε μια κοινή αντίληψη για το καλό, το καθήκον και τη μετάδοση αξιών.
Το να μορφώνεις σημαίνει και να αντιστέκεσαι.
Η επιστημονική πρόοδος, απαραίτητη σε τόσους τομείς, εγκατέστησε επίσης την ιδέα ότι τα πάντα μπορούν να εξηγηθούν, να ελεγχθούν, να ορθολογικοποιηθούν — ξεχνώντας να αναρωτηθούμε τι είναι αυτό που δίνει νόημα.
Παρασυρόμαστε σαν πάνω σε μια τσουλήθρα από τρόπους ζωής: οθόνες, κατανάλωση, ταχύτητα, αδιάκοπη διασκέδαση.
Γεμίσαμε τις ημέρες μας, αλλά αδειάσαμε τις σιωπές μας.
Και μέσα σε αυτόν τον διαρκή θόρυβο, πολλοί δεν ξέρουν πια να ακούσουν την εσωτερικότητά τους.
Η οικογενειακή μετάδοση αποδυναμώθηκε.
Ο πολιτισμικός πλουραλισμός —πλούτος όταν υπάρχει ισορροπία— μας οδήγησε να σχετικοποιούμε κάθε κοινή ταυτότητα, όταν δεν διατηρείται κάποιο ισχυρό θεμέλιο.
Απομακρυνόμενοι από την εσωτερικότητά μας, φτωχύναμε τον εσωτερικό μας κόσμο.
Και όταν ένας λαός δεν προστατεύει πλέον αυτό που είναι βαθιά, στο τέλος δεν προστατεύει ούτε ό,τι έχει χτίσει: ούτε το σχολείο, ούτε τις εκκλησίες, ούτε την πολιτισμική του ταυτότητα.
Ό,τι δεν προστατεύουμε, άλλοι πάντοτε καταλήγουν να το μετασχηματίζουν ή να το καταστρέφουν — αναπόφευκτα.
Σήμερα, το να μεγαλώνεις ένα παιδί δεν σημαίνει πλέον μόνο να του μεταδώσεις αξίες, αλλά κυρίως να αντιστέκεσαι στις ιδεολογίες, στις επιρροές και στη σύγχυση των σημείων αναφοράς που αποδυναμώνουν την οικογένεια και την εκπαίδευση.
Η κόρη μου, επιστρέφοντας από τη Ρώμη και το Βατικανό, έμαθε —ελπίζω— να αναγνωρίζει τα ίχνη των χριστιανικών μας ριζών στη Γαλλία και να καταλάβει επίσης ότι η κοσμικότητα δεν είναι η απουσία πίστης, αλλά η ελευθερία να τη ζεις πλήρως. Christine Kelly Le Journal du Dimanche 18/5/26
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους