Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι τέτοια πουτ🏀ν🏀 η μοίρα αυτής της ομάδας που σε αυτό το άθλημα ποτέ, δεν της χαρίστηκε τίποτα.

Κουβαλάει μαζί της στιγμές που φώτισαν όχι μόνο την ίδια, αλλά ολόκληρο το άθλημα.

Όμως όσο λαμπρές και να είναι, πρέπει να φωτίζουν πάντα τα σημάδια από τις μεγάλες «πληγές» του παρελθόντος.

Τη μοίρα μας την είδαμε, τη ζήσαμε την έχουμε νιώσει στο πετσί μας από εκείνη την ημέρα που ο Κορνήλιους Τόμπσον σηκώθηκε πίσω από τα 6.25 μέχρι πέρυσι που ο «δικός μας» Βασίλης μας άφησε με την πίκρα στη Μέση Ανατολή.

Ότι έγινε στο παρελθόν απασχολεί τους ιστορικούς και μόνο.

Η ζωή πάντα θα συνεχίζεται, είτε αφορά ένα αθλητικό γεγονός και το τέλος του, είτε την ίδια μας την ύπαρξη.

Αυτή καθορίζουμε εδώ, για αυτή πολεμάμε πρώτα σε καθημερινή βάση κι έπειτα για όλα τα άλλα. Το Final Four του ΟΑΚΑ δεν ξεκινάει τώρα για όσους παρακολουθούσαν την Ευρωλίγκα συνολικά στη χώρα μας.

Έχει αρχίσει από την ημέρα της ανάληψής του από την Αθήνα.

Περάσαμε κάποιους μήνες παρατηρώντας μια πραγματική ελληνοφρένεια σε όλους τους τομείς.

Ειπώθηκαν πράγματα ανείπωτα, έγιναν τα χίλια όσα μέχρι να φτάσουμε εδώ που είμαστε τώρα: Δύο βήματα πριν την κατάκτηση μιας κορυφής που για χίλιους λόγους θα γραφτεί στην ιστορία όχι του τμήματος, αλλά του συλλόγου με τα πιο «χρυσά γράμματα». Δεν είναι ποδοσφαιρική σαν τον Conference σε βαρύτητα. Ο Ολυμπιακός έχει κατακτήσει στο μπάσκετ ευρωπαϊκά και στο παρελθόν. κα Σ' αυτό το άθλημα είναι αρκετά πίσω σε τίτλους από τον «αιώνιο». Είναι όμως αυτό το ΟΑΚΑ που θα κάνει ξεχωριστή την κούπα (αν με το καλό έρθει), γιατί δίνει στον σύλλογο μια ευκαιρία μοναδική, την οποία δεν θυμάμαι να έχει ζήσει ποτέ άλλη ευρωπαϊκή ομάδα: Να έχει κατακτήσει δύο τρόπαια στα εδάφη της, αλλά σε έδρες αντιπάλων! Πέραν όλων των παραπάνω, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά στο να πετύχουν τους στόχους τους.

Υπάρχουν οι πρόεδροι και οι νέοι χορηγοί που στο ξεκίνημά τους έχτισαν μια ομάδα με βάθος που έκανε τις απουσίες να φαίνονται σχεδόν ασήμαντες.

Υπάρχει ένα τεχνικό τιμ που κάθε χρόνο ακούει τα εύσημα από -σχεδόν- όλη την Ευρώπη για τη δουλειά του αλλά του λείπει το κατσαρόλι της Ευρωλίγκας.

Υπάρχει ο Τάιλερ που πέρυσι τέτοια εποχή είχε γίνει αντικείμενο σχολιασμού για κάποιους που έκαναν πόλεμο στον προπονητή του και φέτος είναι ο πιο hot σουτέρ της Ευρώπης.

Υπάρχει ο Θωμάς, που ήταν πιο "Έλληνας" από όλους μας όταν χρειάστηκε κι έπειτα χρησιμοποιήθηκε για να κάνουν κάποιοι τον πόλεμό τους στην Ομοσπονδία. Ο Κόρι, που όταν ήρθε κανείς δεν σχολίασε το γεγονός ότι όλη του τη ζωή την πέρασε στο ΝΒΑ και όλοι έβγαζαν ζυγαριές να δουν πόσα πρέπει να χάσει.

Υπάρχει ο Μόντε που η ατυχία του χτύπησε την πόρτα αλλά είναι εδώ. Ο Πίτερς που είναι μέλος της Ολυμπιακής οικογένειας επίσημα, ένας από εμάς που λένε, αλλά λίγες μέρες πριν τα μεγάλα ματς κάποιοι τον θέλουν ήδη φευγάτο. Η Κόμπρα, που αν έχει ακούσει ότι άκουσε, εκείνος μπαίνει μέσα, κάνει τα δικά του και αν χρειαστεί τα δείχνει μέχρι και στον κόουτς, γιατί είναι αμάσητος. Ο Νιλικίνα που τον έλεγαν παλτό, αλλά κλείδωσε όποιον αντίπαλο γούσταρε να κλειδώσει.

Και υπάρχει και ο Σακ, πιο έτοιμος από ποτέ να ολοκληρώσει το πεπρωμένο του.

Μετά έρχεται ο Γουορντ, ένας δυναμίτης που έλειπε τα προηγούμενα χρόνια, έτοιμος να βουτήξει στο dna της ομάδας και να το οδηγήσει στην τελική του επικράτηση, ο Σάσα που ενώ δεν βλέπει κανέναν, τον βλέπουν όλοι όπως θέλουν για να κάνουν τα παιχνίδια τους και ο Φαλ, ο γίγαντας που φέτος είδε την παρέα να προσπαθεί να πάρει και τη δική του ρεβάνς όντας ο άνθρωπος που έφαγε εκείνο το καταραμένο καλάθι από τον Γιουλ. Ο Χολ, που κάποιοι τον αμφισβήτησαν κι εκείνος έγινε… ελικόπτερο, ο Τζόουνς που μοιάζει σαν γεννημένος να υπηρετήσει αυτή την ομάδα και φυσικά ο Νίκολα που με τη γενικότερη στάση του από τη μέρα που επέστρεψε, δήλωσε την αυταπάρνησή του για το σύνολο.

Ο αρχηγός τα ξέρει, τα έχει δει.

Θέλει απλά να είναι ο πρώτος που θα τη σηκώσει (εγώ λέω κάπως αν γίνει θα γίνει ΜΑΖΙ με τον Γιώργο). Όσο για τον Εβάν, νομίζω ότι το νιώθει και ο ίδιος ότι έχει το κλειδί της Πόλης του Πειραιά, χάσει – κερδίσει.

Ολοκληρώνει έναν στόχο ζωής, να έρθει εκεί που γουστάρει, να κάνει αυτό που γουστάρει και στο τέλος, να γίνει ένας πραγματικός ΘΡΥΛΟΣ στον Πειραιά, επειδή έτσι γούσταρε.

Όπως γουστάρει και τον Γιώργο Μπαρτζώκα.

Τον άνθρωπο που έστησε τον Ολυμπιακό της τελευταίας 6ετιας.

Τον άνθρωπο που κυνηγά μόνο τις ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΙΕΣ αυτόν που κάθε φορά που χτυπήθηκε δεν έπεσε, αντίθετα έδειξε και στους δίπλα του τον δρόμο να σηκωθούν ακόμα πιο δυνατοί. Ο Ολυμπιακός βρίσκεται μπροστά στο μεγαλύτερο κατόρθωμα της μπασκετικής του ιστορίας.

Η ομάδα κόντρα στη Φενέρ δεν παίζει μόνο για τη φανέλα της.

Παίζει για όσους έχουν κλάψει για αυτή.

Για όσους τη φοράνε κάθε μέρα στη δουλειά ή το σχολείο με καμάρι.

Για όσους έφεραν τη θάλασσα στη στεριά κι έκαναν τις φωνές τους κύματα σκεπάζοντας οτιδήποτε άλλο υπήρχε δίπλα. Νικος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους