Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τις τελευταίες εβδομάδες (ή και μήνες) μου συμβαίνει το εξής: παρακολουθώ λίγο την επικαιρότητα και αποφασίζω αρχικώς να γράψω ένα σχόλιο για το χ θέμα.

Μόλις όμως κάθομαι να βάλω τις σκέψεις σε τάξη για να βγει ένα κείμενο, αντιλαμβάνομαι ότι τελικά δεν έχω καμία όρεξη να ασχοληθώ.

Συνήθως πληκτρολογώ γρήγορα τις σκέψεις μου αλλά τις τελευταίες εβδομάδες (ή και μήνες) δεν μου βγαίνει.

Γνωρίζω την αιτία: η αιτία είναι ότι δεν μου είναι ευχάριστο να γίνομαι μέρος αυτής της πάντα τοξικής επικαιρότητας. Τα ΜΚΔ δεν έγιναν τώρα για πρώτη φορά τοξικά.

Αλλά πλέον παραέγιναν.

Υπάρχουν πράγματα τα οποία πρέπει να πεις.

Υπάρχουν ζητήματα στα οποία επιβάλλεται να πάρεις θέση.

Υπάρχουν άτομα και συμπεριφορές που πρέπει να καταδικαστούν.

Γιατί αν δεν καταδικαστούν, τα αφήνεις ανενόχλητα να ενισχύονται.

Όμως αν εξέλθει για λίγο κάποιος του σώματός του και ρίξει μια ματιά στο πώς εξελίσσεται ο ''διάλογος'' για οποιοδήποτε θέμα, θα παρατηρήσει την ηχητική υπερίσχυση μιας μονοφωνίας της ακρότητας, μιας μονοτονίας της μισαλλοδοξίας και μιας στρατευμένης μονομέρειας.

Ο καθένας μιλάει με άνεση για πράγματα που εμφανώς δεν κατέχει.

Γεμίσαμε ειδικούς στο Παλαιστινιακό, στο Μεσανατολικό, στο Ουκρανικό, στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, σε ιατρικά ζητήματα, σε νομικά ζητήματα, σε ιστορικά ζητήματα, στον ανθρώπινο ψυχισμό και σε οτιδήποτε άλλο προκύπτει ως θέμα κάθε φορά.

Ομάδες μισαλλόδοξων φανατικών ακόλουθων ιδεολογιών, συσπειρώνονται σαν ιεροεξεταστές ενάντια σε οτιδήποτε δεν ταιριάζει στο ξεπερασμένο γεωκεντρικό τους σύστημα.

Άραγε τυχαίο ότι το ''γεωκεντρικό'' με έναν μικρό αναγραμματισμό των τριών πρώτων γραμμάτων γίνεται ''εγωκεντρικό''; Ετερόφωτα άτομα χαμηλής φωτεινότητας προσπαθούν να εκμηδενίσουν το αξιόλογο κι αυτόφωτο.

Μερικές φορές καταφεύγοντας μέχρι και στη συκοφαντία ή σε επινοημένα σενάρια αποδιδόμενης κακοδοξίας από ήδη κακόδοξους παρατηρητές.

Η τρίχα γίνεται τριχιά κι ο θόλος θολός.

Οι έννοιες ξεχειλώνονται για να καλύψουν το εκάστοτε συμφέρον.

Ασύμφορη κακία θεμελιωμένη στην ιδεολογική εμμονή.

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, ο ιδεολόγος-κάτοχος της προσωπικής του ''αλήθειας'' θα αρνείται την εξέλιξη.

Φλυαρία για το άγνωστο και εξαναγκασμός ενασχόλησης με το αυτονόητο.

Όρεξη να έχεις για κατσάδες.

Την ίδια στιγμή, η μοναδική ζωή του καθενός σείεται από τις δυνάμεις της εντροπίας κι ο χρόνος διαρκώς ελαττώνεται.

Πρέπει να διευθετήσεις και τον δικό σου ατομικό κόσμο με τις ανάγκες του.

Αυτός ο κόσμος δεν ανήκει στο κοινόχρηστο.

Το τέλος σου δεν θα το κουβαλήσει κανείς άλλος πέρα από σένα.

Δεν θα το κουβαλήσει αυτός που σε ωθεί να συμμετέχεις σε εκείνο που κουράζει.

Άραγε πόση ενέργεια οφείλει να ξοδέψει απ' τη ζωή του ένας άνθρωπος μιας σύντομης ζωής προσφέροντάς την σε ένα αφιλόξενο και ανανταπόδοτο κοινό, αδιάφορο για την αναζήτηση του αληθούς ή για την πρόθυμη αλλαγή που θα έπρεπε να το συνοδεύει, προκειμένου να θεωρηθεί καλός πολίτης; Υπάρχουν περιστάσεις κατά τις οποίες η αποχή από το πρέπον και η άρνηση συμμετοχής στο νοσηρό συλλογικό εκβάλλουν στο ευχάριστο και εσωτερικά γαλήνιο.

Κι αυτά έχουν αξία.

Ίσως να αξίζουν περισσότερο από την ταμπέλα του συνειδητοποιημένου πολίτη που μετέχει, την οποία συνήθως κολλούν στους άλλους όσοι επιλέγουν να ποντάρουν τη ζωή τους στο ασταθές και θυελλώδες.

Και κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι ξαφνικά ότι να, βγήκε ένα κάποιο κείμενο, χωρίς να το περιμένω.

Αλλά δεν ήταν το κείμενο που επιθυμούσα να γράψω αρχικά. Ίσως κάποια άλλη φορά να τα καταφέρω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους