Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η 19η Μαΐου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο… είναι μια μαύρη επέτειος, μια ημέρα ανείπωτου πένθους και εθνικής αφύπνισης.

Είναι η ημέρα που στρέφουμε τη σκέψη μας και τιμούμε τους 353.000 Έλληνες του Πόντου, οι οποίοι σφαγιάστηκαν, εκτοπίστηκαν και εξοντώθηκαν συστηματικά από τους Νεότουρκους και τις δυνάμεις του Μουσταφά Κεμάλ.

Ωστόσο, η ημέρα αυτή δεν πρέπει να περιορίζεται σε μια παθητική, τυπική θύμηση ή σε επετειακά ευχολόγια.

Οφείλουμε να αντικρίσουμε την πραγματικότητα με ειλικρίνεια: η ελληνική πολιτεία, παρά τις κατά καιρούς διακηρύξεις της, έχει αποτύχει να επιδείξει τη δέουσα συνέπεια και αποφασιστικότητα.

Η επίσημη θέση ότι όλα αυτά τα χρόνια έχουν καταβληθεί επαρκείς προσπάθειες για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων κρίνεται από το αποτέλεσμα ως ανεπαρκής.

Η διεθνής κοινότητα στην πλειονότητά της εξακολουθεί να αγνοεί το μέγεθος αυτού του εγκλήματος, γεγονός που αποδεικνύει ότι ο αγώνας της διπλωματίας μας υπήρξε κατώτερος των περιστάσεων.

Οπουδήποτε στον πλανήτη κι αν σταθείς, αν προφέρεις τη λέξη «Άουσβιτς», όλοι θα καταλάβουν αμέσως ότι αναφέρεσαι στις θηριωδίες των Ναζί του Χίτλερ σε βάρος των Εβραίων.

Η φρίκη του στρατοπέδου συγκέντρωσης έχει καταγραφεί στο συλλογικό υποσυνείδητο της ανθρωπότητας.

Αντίθετα, αν ρωτήσεις τόσο εκτός, αλλά δυστυχώς και εντός των ελληνικών συνόρων για τα «Αμελέ Ταμπουρού», η απάντηση θα είναι η απόλυτη σιωπή.

Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι αυτά τα τάγματα εργασίας αποτέλεσαν τον προπομπό των πρακτικών που εφάρμοσαν, αρκετά χρόνια αργότερα, οι Ναζί στην Ευρώπη.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί ιστορικοί έχουν αποκαλέσει τα Αμελέ Ταμπουρού ως ένα «Άουσβιτς εν ροή»! Τα Αμελέ Ταμπουρού ήταν στην πραγματικότητα τάγματα καταναγκαστικής εργασίας, στα οποία επιστρατεύονταν μαζικά οι χριστιανικοί πληθυσμοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (κυρίως Έλληνες και Αρμένιοι). Οι Νεότουρκοι, εφαρμόζοντας ένα καλά οργανωμένο σχέδιο εθνοκάθαρσης, απέφευγαν συχνά τις άμεσες, μαζικές εκτελέσεις που θα προκαλούσαν τη διεθνή κατακραυγή.

Αντίθετα, επέλεγαν τη μέθοδο της εξόντωσης μέσω των κακουχιών.

Στα τάγματα αυτά, οι συνθήκες ήταν απάνθρωπες! Οι άνδρες εξαναγκάζονταν να σπάζουν πέτρες, να ανοίγουν δρόμους στα βουνά και να κουβαλούν τεράστια βάρη κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες.

Η παροχή τροφής και νερού ήταν υποτυπώδης έως ανύπαρκτη.

Οι επιδημίες τύφου και χολέρας θέριζαν τους εξασθενημένους άνδρες.

Οι ξυλοδαρμοί και τα βασανιστήρια από τους Τούρκους επιστάτες ήταν καθημερινό φαινόμενο.

Όποιος λυγίζε από την κούραση ή αρρώσταινε, αφηνόταν να πεθάνει αβοήθητος στην άκρη του δρόμου ή εκτελούνταν επί τόπου.

Ήταν μια γενοκτονία «εν κινήσει», καθώς οι ανθρωπομάζες μετακινούνταν συνεχώς μέχρι να εξοντωθεί και ο τελευταίος άνθρωπος.

Η 19η Μαΐου, επομένως, δεν μπορεί να είναι μια ημέρα μοιρολατρίας ή απλής ρητορείας.

Είναι μια ημέρα που μας καλεί σε συνέχιση του αγώνα.

Το χρέος μας απέναντι στους 353.000 νεκρούς του Πόντου δεν θα εξοφληθεί μέχρι η διεθνής κοινότητα να αναγνωρίσει επίσημα και καθολικά το έγκλημα που διαπράχθηκε ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ.

Οφείλουμε, ως κοινωνία και ως ελληνισμός, να πιέσουμε για την ανάδειξη της ιστορικής αλήθειας, να απαιτήσουμε από την πολιτεία μια συγκροτημένη και δυναμική εξωτερική πολιτική και να κρατήσουμε τη μνήμη ζωντανή.

Η δικαίωση των θυμάτων δεν είναι ζήτημα παρελθοντολογίας, είναι ζήτημα δικαιοσύνης για το παρόν και το μέλλον. #ζητω_ο_Ποντος #Στεφανος_Δαμιανιδης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους