«Η ηρεμία βασιλεύει τώρα στην Aμάσεια και σε όλη τη γύρω περιοχή» Τόσο λιτά και τόσο κυνικά μετά την ολοκλήρωση των εκτοπίσεων, ο Υπουργός Εσωτερικών Αχμέτ Φετχί-μπεης ενώπιον της Μεγάλης Τουρκικής...

Πλήρες Κείμενο:

«Η ηρεμία βασιλεύει τώρα στην Aμάσεια και σε όλη τη γύρω περιοχή» Τόσο λιτά και τόσο κυνικά μετά την ολοκλήρωση των εκτοπίσεων, ο Υπουργός Εσωτερικών Αχμέτ Φετχί-μπεης ενώπιον της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης αποδεχόταν εμμέσως πλην σαφώς το οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης των Ελλήνων του Πόντου από τους Νεότουρκους στην αρχή και από τους Κεμαλικούς στη συνέχεια.

Ο 19ος αιώνας, μπορεί να χαρακτηριστεί από την έντονη αποσύνθεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Οι κατακτημένοι λαοί ολοένα και ανέπτυσσαν την αυτοδιάθεση τους και έκαναν εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, ενώ ταυτόχρονα οι μεγάλες δυνάμεις προσπαθούσαν να επωφεληθούν από τη διάλυση αυτή.

Στο κλίμα αυτό, παρότι άργησε σε σχέση με τους υπόλοιπους λαούς, άρχισε να αναπτύσσεται ο Τουρκικός Εθνικισμός που αποσκοπούσε στην υπέρβαση της χαλαρής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τη διαδοχή από ένα συμπαγές Τουρκικό κράτος, κάτι που εκφράστηκε από το δόγμα του νεοτουρκικού κομιτάτου «Ένα Κράτος, ένας λαός, μια θρησκεία», με μοναδικό μέσο τη βία και τη στήριξη από τους Γερμανούς οι οποίοι είχαν τεράστια οικονομικά συμφέροντα στη Μικρά Ασία και οι χριστιανοί τους ήταν εμπόδιο.

Αποφασίστηκε από τη Θεσσαλονίκη από το σημερινό κτίριο του Υπουργείου Μακεδονίας Θράκης να υιοθετηθεί το παράδειγμα του "Καλού Γεωργού" όπως παρομοίωσε ο Ταλαάτ Πασάς τον Ελληνισμό με την αγριάδα που ο καλός γεωργός την ξεριζώνει και δεν την κουρεύει απλά που οδηγεί σε ισχυρότερο ριζικό σύστημα.

Η βία αυτή κατά των Χριστιανών εξελίχθηκε βαθμιαία.

Ξεκίνησε από οικονομικά μέτρα και αποκλεισμούς το 1914 και κλιμακώθηκε έντονα μετά την ήττα στη μάχη του Σαρίκαμις το 1915, με τους Αρμένιους να είναι τα πρώτα εξιλαστήρια θύματα με την συστηματική και σχεδόν ολική εξολόθρευση τους.

Η εξόντωση του ελληνικού στοιχείου στον Πόντο δεν ήταν τόσο βίαιο στην αρχή και βασίστηκε σε οργανωμένες εκτοπίσεις και σκοπό το θάνατο μέσω των κακουχιών, της πείνας και του κρύου.

Γι'αυτον ακριβώς το λόγο γινόντουσαν τον χειμώνα.

Ελπίδες γεννήθηκαν όταν τα Ρωσικά στρατεύματα εισήλθαν στον Πόντο, παραδίδοντας τη διοίκηση στους Έλληνες και μετά την ήττα των Κεντρικών δυνάμεων όταν και έγιναν προσπάθειες ίδρυσης αυτόνομου και ανεξαρτήτου Ποντιακού κράτους.

Η απόβαση όμως του Κεμάλ στη Σαμψούντα στις 19 Μαΐου του 1919 έβαλε τέλος στα όνειρα αυτά.

Εξαπολύθηκε ένας μοναδικής αγριότητας διωγμός.

Οι ομάδες των Τούρκων οπλαρχηγών με κυριότερο εκφραστή της τον Τοπάλ Οσμάν σκότωνε, λήστευε και κατάκαιγε οτιδήποτε Ελληνικό. Ο Πόντος ερημώθηκε, μόνο κάποιες αντάρτικες ομάδες απέμειναν να αγωνίζονται, περιμένοντας κι αυτές τη μοίρα τους. 353.000 Έλληνες στον Πόντο πλήρωσαν τον φόρο αίματος αίματος του τουρκικού εθνικισμού.

Χαρακτηριστικό είναι το δημοσίευμα της Morning Post «Όλα τα εγκλήματαπου διαπράχθηκαν από τον Nέρωνα, τον Kαλιγούλα, τον Aττίλα και τον Aβδούλ Xαμίτ, χάνονται στην ανυπαρξία μπροστά στα εκατομμύρια που δολοφονήθηκαν σκόπιμα στην Tουρκία κατά τη διάρκεια των τεσσάρων προηγουμένων ετών.

Στα θύματα περιλαμβάνονται αλλοδαποί εχθροί, αιχμάλωτοι πολέμου, Aρμένιοι, Έλληνες, Άραβες, κλπ», κάτι που δείχνει ότι ο υπόλοιπος κόσμος γνώριζε και σιωπούσε και έμενε αμέτοχος μπροστά στο αίμα, κάνοντας τον συνένοχο στο έγκλημα.

Όπως αμέτοχη έμεινε και η Ελλάδα, είτε γιατί ήταν απασχολημένη με ζητήματα όπως το Κρητικό και τον Εθνικό διχασμό, είτε γιατί ήθελε να τα έχει καλά με τις μεγάλες δυνάμεις και απαγόρευσε οποιασδήποτε βοήθεια στον ποντιακό ελληνισμό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους