Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η επιτυχία και η αποτυχία είναι υποκειμενική. Επιτυχία για άλλους, πχ στον πρωταθλητισμό, είναι μόνο τα τρόπαια. Η Ιθάκη.

Για εμένα όμως δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιτυχία από το ταξίδι (σε οτιδήποτε). Με τις τρυκιμίες της; Ναι με τις τρυκιμίες της.

Αλλιώς θα ήταν βαρετό.

Δεν είμαι σίγουρος αν ο μέσος φίλαθλος/οπαδός του Ολυμπιακού αντιλαμβάνεται την μπασκετική (και όχι μόνο) αξία του Γιώργου Μπαρτζώκα.

Με τον Σπανούλη (και τον κάθε Σπανούλη) μπορεί να ζήσουμε 5 ευρωπαϊκά.

Με το καλό να συμβεί ό,τι συμβεί.

Το μπάσκετ του Μπαρτζώκα όμως δεν θα το ξαναζήσουμε ποτέ.

Οπότε ας απολαύσουμε αυτό που ζούμε.

Με τις χαρές και τις λύπες.

Διότι πραγματικά πιστεύω ότι αυτό που ζούμε αυτά τα χρόνια (ναι, και με τις "αποτυχίες"...) θα το εκτιμήσουμε όταν δεν το έχουμε.

Θέλω η ομάδα μου να κερδίσει την Ευρωλίγκα; Ξεκάθαρα.

Θα στεναχωρηθώ αν δεν την κερδίσει; Εννοείται.

Οι χαρές όμως συνολικά που μου έχει προσφέρει το μπάσκετ του Μπαρτζώκα τα τελευταία 5 χρόνια, στο τέλος της ημέρας ξεπερνάνε τις επιτυχίες/χαρές και του Σπανούλη και του Ίβκοβιτς και οποιουδήποτε.

Κάποιοι μπορεί να θέλουν να μείνουν μόνο στο δέντρο (πες το "τρόπαιο"), εγώ απολαμβάνω περισσότερο την πορεία στο δάσος.

Και ναι είναι μια πανέμορφη βόλτα.

Ο,τι κάνει τον καθένα μας να αισθάνεται καλύτερα.

Το λέω δίχως υπερβολή, παρακολουθώ μπασκετικό Ολυμπιακό από τότε που θυμάμαι τον εαυτο μου.

Δλδ από τα 33 λόγω του τροχαίου (αστειεύομαι, γενικά δεν ξερετε πόσο δύσκολο μου είναι να αφήνω εκτός την κωμική μου περσόνα αλλά τώρα θέλω να μιλήσω σοβαρά). Το μπάσκετ που ζω αυτά τα χρόνια δεν το έχω ξαναζήσει.

Είναι poetry in motion και μια λερναία Υδρα ταυτόχρονα.

Είναι μια ορχήστρα, και ο Μπαρτζώκας είναι ο Μπετόβεν (με την διαφορά ότι ο Μπαρτζώκας ακούει, και κάποιες φορές απαντάει). Προσωπικά ούτε μυθοποιήσεις γουστάρω, ούτε εξωραϊσμούς.

Διότι όπως όλοι μας, έτσι και εκείνος δεν είναι κανένας άγιος (pun intended). Επηρεάζομαι από το πολιτικό του παρελθόν; Εννοείται (αναφέρομαι και στον θρυλικό μάγκα πατέρα του, Αντρέα Μπαρτζώκα, τα έχω ξαναπεί και στο επεισόδιο podcast που είχα κάνει στο Ma Baker με τίτλο "οι 27 ερυθροί δραπέτας"), και αισθάνομαι μια περηφάνια ως άνθρωπος της εργατικής τάξης.

Και χαίρομαι που έχει περάσει την φιλοσοφία του "εμείς" πάνω από το "εγώ". Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι θα τον ηρωποιήσω λόγω της εικόνας που μου αρέσει να φτιάχνω στο κεφάλι μου.

Τον εκτιμώ διότι αυτό που μου προσφέρει μπασκετικά (και φιλοσοφικά με όλη την δόση της υπερβολής) είναι πανέμορφο.

Είναι το μπάσκετ κάπως "ασήμαντο"; Ναι είναι.

Όπως και οτιδήποτε που δεν επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητα μας.

Απλά δίνουμε αξία σε κάποια "ασήμαντα" διότι μας δίνουν χαρά, απόλαυση.

Οπότε why not? Άλλοι βρίσκουν απόλαυση στην eurovision, άλλοι σε games, επιτραπέζια, βιβλία, σειρές (μπορεί και σε όλα μαζί ταυτόχρονα). Στο τέλος της ημέρας, αν δεν προκαλούμε προβλήματα στους γύρω μας, we ‘re just having fun. Κύριε Γιώργο, αν διαβάζετε αυτό το ποστ, σας ευχαριστούμε για όλα.

Δεν με ενδιαφέρει πραγματικά αν ο Ολυμπιακός πάρει το τρόπαιο, και το οποιοδήποτε τρόπαιο.

Σας ευχαριστούμε για το ταξίδι.

Μακάρι να συνεχιστεί με εσάς.

Have fun στο final 4. Στο τέλος της ημέρας αυτό είναι το πιο σημαντικό.

A ship is safer in a port. But this is not what the ships were built for.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους