Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Δημόσιο Πανεπιστήμιο πυροβολεί το πόδι του (α) Η Καθηγήτρια του ΕΚΠΑ, Βάνα Νικολαΐδου-Κυριανίδου είναι μια συνάδελφος με την οποία πολύ συχνά διαφωνώ (κυρίως και πρόσφατα σχετικά με το θέμα της Γάζας). Αλλά αυτό με υποχρεώνει να είμαι πολύ ευαίσθητος σε κάθε απόπειρα να την κάνουν να σωπάσει – και μάλιστα με την απειλή βίας.

Ακόμα θυμάμαι πόσο σοκαρίστηκα όταν πριν κάποια χρόνια μπήκα στη Φιλοσοφική Σχολή να κάνω μάθημα και αντίκρυσα ένα τεράστιο πανό με χυδαιότητες εναντίον της.

Το πανό αυτό το έβλεπα για καιρό και το πιο εξοργιστικό ήταν πως η Φιλοσοφική Σχολή και το ΕΚΠΑ το ανεχόταν.

Ντροπή σε όσους ήταν αρμόδιοι και δεν το κατέβασαν, ντροπή στους συναδέλφους της (σε ολόκληρη τη Φιλοσοφική και το ΕΚΠΑ) που έκαναν το κορόιδο ή και το απολάμβαναν. Η Βάνα έχει πολύ αντιδημοφιλείς απόψεις και το σπάνιο θάρρος να τις υπερασπίζεται χωρίς να διστάζει.

Υφίσταται τραμπουκισμούς κάθε είδους εδώ και χρόνια και η σιωπή των συναδέλφων αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα αίσχη του ελληνικού πανεπιστημίου. (β) Ο Καθηγητής του ΑΠΘ, Ιάκωβος Μιχαηλίδης, τραμπουκίστηκε με τρόπο που θα έστελνε στο νοσοκομείο ακόμα και κάποιον που δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα με την υγεία του.

Μου περιέγραψε τα γεγονότα ένα άτομο που τα παρακολούθησε και πραγματικά μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι γιατί τον Ιάκωβο τον γνωρίζω από τότε που ήμασταν 18άρηδες στο φροντιστήριο Αγγλικών – και τον αγαπώ πολύ! Ανάμεσα στους γνωστούς επαγγελματίες τραμπούκους ήταν και «συνάδελφοί» του.

Που αντί να υπερασπιστούν τον συνάδελφό τους, επιχειρούσαν κι αυτοί να τον εκφοβίσουν. Ντροπή! Ντροπή! Ντροπή! Κι ακόμα μεγαλύτερη ντροπή σε όσους τους υπερασπίζονται.

Υπερασπίζονται τους θύτες και όχι το θύμα.

Υπερασπίζονται συστηματικά κάθε τραμπούκο, όποιον επιχειρεί να εκφοβίσει, να απειλήσει, να λυντσάρει.

Υπερασπίζονται τις μαφίες που εκμεταλλεύονται τις Φοιτητικές Εστίες και όχι το δημόσιο πανεπιστήμιο και τους φοιτητές που έχουν οικονομική ανάγκη αλλά δεν θα βρουν ποτέ θέση στην Εστία γιατί τις νέμονται οι τραμπούκοι και οι νταβατζήδες τους. (γ) Την Πρύτανι του Παντείου Χριστίνα Κουλούρη την εκτιμώ πάρα πολύ και ως ιστορικό και ως συνάδελφο/άνθρωπο.

Έχω διαφωνήσει 2-3 φορές μαζί της (π.χ. για τις ξενόγλωσσες δημοσιεύσεις, τα citations κλπ.) αλλά δεν μπορώ να κρύψω τον θαυμασμό μου για μια γυναίκα που κατόρθωσε να είναι μια από τις πιο δημοφιλείς πρυτάνεις του Παντείου αλλά ταυτόχρονα να είναι κορυφαία στον χώρο της και με διεθνές προφίλ.

Δεν έχω ακούσει κακό λόγο από κανέναν για την Κουλούρη, οι πάντες την λατρεύουν.

Ε, μόνο η Κουλούρη θα κατόρθωνε τη συνεργασία του Παντείου με το Columbia και μπράβο της.

Και έρχονται τώρα αυτοί που είναι οι πραγματικοί, θανάσιμοι εχθροί του δημόσιου πανεπιστημίου για να της επιτεθούν.

Βέβαια τους πήραν όλοι με τις πέτρες, ακόμα και αυτοί που συνήθως αντιδρούν σε οποιαδήποτε μεταρρύθμιση ή εξωστρέφεια.

Πάλι καλά.

Αλλά όταν ακόμα και η Κουλούρη γίνεται στόχος, καταλαβαίνετε το μέγεθος της ιδεοληψίας και της μιζέριας αυτών των ανθρώπων. (δ) Για τον Στάθη Καλύβα δεν χρειάζεται να γράψω κάτι παρά μόνο αυτό: τα τακτικά πογκρόμ εναντίον του δεν έχουν προηγούμενο.

Δεν μπορούν να συγκριθούν ούτε με το πογκρόμ της ακροδεξιάς εναντίον της Μαρίας Ρεπούση.

Αλλά ο Καλύβας δεν χρειάζεται υπεράσπιση εκεί στην Οξφόρδη που βρίσκεται.

Αναφέρω μόνο την περίπτωσή του ως ένα ακόμα σύμπτωμα της παθογένειάς μας.

Αυτό το αβυσσαλέο, αρρωστημένο και βέβαια καθαρόαιμα ιδεοληπτικό μίσος εναντίον του μας δίνει πολλές χρήσιμες πληροφορίες για πρόσωπα, πράγματα, θεσμούς, ομάδες, χώρους. (ε) Πάμε και στη ρίζα του κακού: Ταυτόχρονα με όλα αυτά εξευτελίζεται συστηματικά κάθε έννοια αξιοκρατίας στο Πανεπιστήμιο, περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Διότι συχνότατα (και σας ενημερώνω αν δεν το γνωρίζετε) οι ίδιοι οι υποψήφιοι (ή οι πάτρωνές τους) κανονίζουν τα άτομα που θα στελεχώσουν το μητρώο από το οποίο θα προκύψουν τα μέλη του εκλεκτορικού τους! Ναι, όπως το ακούτε.

Πάντοτε αυτό γινόταν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αλλά τώρα γίνεται με τόση χυδαιότητα που εξευτελίζονται τα πάντα.

Γι’ αυτό αντί να εκλεγούν οι καλύτεροι, εκλέγονται όσοι κάνουν τη λάντζα, οι «εσωτερικοί» υποψήφιοι, όσοι τους προετοιμάζουν οι καθηγητές τους για να «τους διαδεχθούν» και τους «ανοίγουν τη θέση» λες και είναι το τσιφλίκι τους, όσοι ανήκουν στις σωστές ομαδούλες (στις οποίες όλοι, κατά διαβολική σύμπτωση, έχουν τον ίδιο πολιτικό προσανατολισμό). Αποκλείονται οι «ανεπιθύμητοι» συνάδελφοι που θα χαλάσουν τη σούπα με τις αντιρρήσεις τους – ακόμα κι αν το γνωστικό τους αντικείμενο είναι το ίδιο με εκείνο του υποψηφίου! Για τον νεποτισμό θα μιλήσουμε άλλη φορά – όπως λέει και το ανέκδοτο.

Και ενώ όλα αυτά είναι γνωστά, δεν μιλάει κανείς! Σχεδόν κανείς δεν τολμά να θέσει τα ζητήματα αυτά στον δημόσιο διάλογο, ακόμα και μετά από κραυγαλέα συμβάντα.

Πώς τον λέμε τον νόμο της σιωπής; Ας ανοίξουμε την εικόνα.

Η υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας είναι ένα πρότζεκτ που το έχουν αναλάβει εργολαβικά όλες οι κυβερνήσεις από τότε που θυμάμαι.

Αλλά με πολύ γνωστούς και επώνυμους συνεργούς από την πανεπιστημιακή κοινότητα, τα κόμματα και τους γνωστούς πολιτικούς χώρους.

Κι εσύ τι κάνεις; θα μου πείτε.

Σχεδόν τίποτα.

Κάθε τόσο βγάζω μια κραυγή αλλά «εις ώτα μη ακουόντων». Έχω γράψει πάνω από 10-15 άρθρα στα Νέα, την Καθημερινή, το Protagon (ακόμα και στη Wall Street Journal), κατά καιρούς, το μόνο που πέτυχα είναι να μου κρατάνε μούτρα όσοι θεωρούν ότι τους περιγράφω (λες και είναι μόνο ένας, μόνο δύο, μόνο δέκα), κάποιοι με θεωρούν εχθρό και αγανακτούν που αντιδρώ, κάποιοι δεν θα με βάλουν ποτέ σε μητρώα ή θα με βγάλουν για να μην σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και κληρωθώ.

Είναι βέβαιο πως αρκετοί συνάδελφοι θα διακινήσουν αυτήν την ανάρτηση μεταξύ τους, στολίζοντάς με καταλλήλως και βέβαια θα μπουν και 2-3 (ακρο)δεξιοί από κάτω να πουν κι αυτή την ανοησία τους για ζητήματα για τα οποία δεν έχουν ιδέα.

Καθώς περνά ο καιρός και πλησιάζει η ώρα του τέλους της καριέρας μου (σε 8 χρόνια θα βγω στη σύνταξη), διαπιστώνω ότι η κατάσταση αντί να βελτιωθεί επιδεινώνεται.

Από τον απολύτως διαβλητό τρόπο εκλογής ΔΕΠ και τη μισαλλοδοξία στα Πανεπιστήμια μέχρι την αδιαφορία της κυβέρνησης για οτιδήποτε συμβαίνει.

Διότι τα μπαλώματα δεν είναι ποτέ λύσεις.

Πριν από λίγες ημέρες έκανα μια καταγγελία στην Καθημερινή (στην ελληνική newspaper of record) για την απελπιστική κατάσταση της έρευνας στην Ελλάδα.

Ήταν μια κραυγή απόγνωσης και αγανάκτησης από κάποιον, που τι στο διάολο, κάτι μικρό έχει κι αυτός προσφέρει στο Πανεπιστήμιο, στην Επιστήμη, στον Δημόσιο Διάλογο.

Δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος (ΕΝΑΣ!), σε θέση ευθύνης να σηκώσει ένα τηλέφωνο και να με πάρει για να μάθει περισσότερα.

Ένας που να με πάρει γιατί αισθάνεται την υποχρέωση πως πρέπει να παρέμβει.

Ένας που να ντραπεί έστω και να προσπαθήσει να κάνει κάτι για να δείξει ότι δεν είναι ίδιος με τους άλλους.

Ένας έτσι για ξεκάρφωμα! Τίποτα. Σιωπή.

Όπως ακριβώς προέβλεψα.

Ίσως και καλύτερα.

Διότι ακόμα κι αν με έπαιρνε, θα άκουγα υπεκφυγές, κούφιες υποσχέσεις, τετριμμενες δικαιολογίες, αέρα κοπανιστό. Οπότε το ψάρι βρωμάει από παντού: κεφάλι, λέπια, ουρά, πτερύγια, κόκκαλα, εντόσθια. Από παντού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους