Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μέρα που'ναι σήμερα... ας μιλήσουμε για το Βρετανικό 🙄Μουσείο 🙃 ''Μεγάλο μέρος της ζωφόρου αφαιρέθηκε στην πραγματικότητα από τα ερείπια γύρω από τον Παρθενώνα.

Τα αντικείμενα αυτά δεν αποκόπηκαν όλα από το κτίριο, όπως έχει υποστηριχθεί", δήλωσε ο αναπληρωτής διευθυντής του μουσείου, δρ. Τζόναθαν Γουίλιαμς, στην ετήσια συνεδρίαση της διακυβερνητικής επιτροπής του οργανισμού παγκόσμιας κληρονομιάς για την προώθηση της επιστροφής των πολιτιστικών αγαθών. Ώστε Τζόναθαν τηs Αλβιώνοs,τα βρίσκατε ''χάμω'' και τα περισυλλέγατε.

Άκου λοιπόν Κύριε αναπληρωτά διευθυντή, ''χαμουτζή'' κλεπταποδόχε του Βρετανικού μουσείου ,που μόνο βρετανικά εκθέματα δεν διαθέτει.

Την 1η Μαρτίου του 1821, πεθαίνει στην Αθήνα ο Τζιοβάννι Μπαττίστα Λουζιέρι . Γεννημένος στην Ρώμη το 1755, υπηρετούσε σαν ζωγράφος στην αυλή του Βασιλιά της Napoli, όταν γνωρίστηκε με τον 7ο Λόρδο του Έλγιν,Τόμαs Μπρούs.

Δέχεται να συμμετέχει στο ταξίδι του Λόρδου στην Ελλάδα, ο οποίος μόλις είχε διοριστεί Βρετανός Πρέσβυς στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Λουζιέρι ήταν από την Ρώμη και τον είχε προσλάβει ο "Λόρδος" γιατί ήταν ο μεγαλύτερος τοπιογράφος της Ιταλίας εκείνη την περίοδο. Ο Έλγιν θέλησε ένα κορυφαίο ζωγράφο κοντά του για να κάνει αποτυπώσεις και να δημιουργήσει ταμπλό για να στολίσει το Broomhall house , το ιστορικό σπίτι των Έλγιν στην Σκωτία. Ο Λουζιέρι έρχεται μόνος στην Αθήνα στις 15 Απριλίου 1801.

Στο πρώτο σωζόμενό του γράμμα (16 Μαΐου 1801), εξηγεί στον Λόρδο Έλγιν ότι δεν μπορούν να εργαστούν χωρίς φιρμάνι. Ο Έλγιν το εκδίδει 3 μήνες μετά( το 2019, Τούρκοι ερευνητές ανακοίνωσαν πως οι έρευνές τους όχι μόνο δεν εντόπισαν κάποιου τέτοιου είδους φιρμανιού, αλλά κατά πάσα πιθανότατα δεν εκδόθηκε ποτέ τέτοιο!). Η Πρεσβεία του θα διαρκέσει τρία μόνο χρόνια, όσα χρειάστηκαν για να κοπούν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα από τον Λουζιέρι.

Στις 20 Σεπτεμβρίου 1801 ο Λουζιέρι ζητά από τον Έλγιν μία δωδεκάδα πριόνια για μάρμαρο, διαφόρων μεγεθών, το συντομότερο δυνατό. ''Σας παρακαλώ, σας γράφω γιατί αυτή τη φορά πρέπει να μου προσκομίσετε στην Αθήνα μια δωδεκάδα πριόνια για μάρμαρα διαφόρων μεγεθών.

Το συντομότερο δυνατόν.

Μου χρειάζονται τρία τέσσερα , 20 πόδια μακρυά, ώστε να κόψω ένα μεγάλο ανάγλυφο το οποίο δεν μπορεί να μετακινηθεί χωρίς να μειώσουμε το βάρος του”. Στις αρχές του 1802 τα πριόνια φτάνουν στην Ελλάδα και ξεκινά η αποκοπή . Τα 17 γράμματα που διασώθηκαν (από τον υπάλληλο προs τον εργοδότη)από το 1802 περιέχουν συγκλονιστικές περιγραφές των εργασιών.

Το 1803, κατεβάζει τα περισσότερα από τα αγάλματα του Παρθενώνα και την καλύτερη Καρυάτιδα του Ερεχθείου.

Σε πολλά σημεία των σωζόμενων επιστολών του εκφράζει την αγωνία του για την διάσωση των γλυπτών που οι Τούρκοι συνεχώς καταστρέφουν.

Η συνεργασία του Έλγιν με τον Λουζιέρι κράτησε 20 ολόκληρα χρόνια, από 1799 έως το θάνατο του Λουζιέρι στην Αθήνα, την 1η Μαρτίου 1821.

Με την παύση των εργασιών στην Ακρόπολη,ο Λουζιέρι παθαίνει μανία με την αναζήτηση αρχαιοτήτων και καταφέρνει να οργανώσει (από το 1804 έως το 1813) πολύ μεγάλες ανασκαφές στην πόλη των Αθηνών.

Στα 42 τελευταία του γράμματα, περιγράφει τις συνθήκες της ζωής του ως δραματικές.

Στις επιστολές του, εκφράζει τις ελπίδες του να ξεκινήσει νέες ανασκαφές στην Ολυμπία. Ο Λόρδος Έλγιν δεν απαντά στα γράμματά του και ο Λουζιέρι πιστεύει ότι αυτά χάθηκαν.

Το τελευταίο του γράμμα γράφεται στις 19 Φεβρουαρίου 1821, 10 ημέρες πριν το θάνατό του, σε ηλικία 67 ετών, όπου και πάλι ζητά από τον Έλγιν το μισθό του. Ο Richard Monckton Milnes περιγράφει γλαφυρά το θάνατό του: «Ο Signor Lusieri ενεργός πράκτορας αυτής της δουλειάς πέθανε από το σπάσιμο ενός αιμοφόρου αγγείου.

Το συναίσθημα του λαού ξεσηκώθηκε τόσο πολύ εναντίον του, ώστε θεώρησαν αναγκαίο να αποκλείσουν το σπίτι του, τη νύχτα ιδιαίτερα, γιατί ο ίδιος έζησε αρκετά μόνος του.

Την ημέρα του θανάτου του, η γειτονιά εξεπλάγη που δεν εμφανίστηκε, παραβίασε την πόρτα, και τον βρήκαν κάτω στο πάτωμα με αίματα γύρω του και μια τεράστια μαύρη γάτα να κάθεται στο στήθος του.

Οι άνθρωποι μέχρι σήμερα πιστεύουν ότι ήταν το εκδικητικό πνεύμα, ο τιμωρός των εγκλημάτων του ή αλλιώς η μορφή που είχε περιβληθεί από τη δική του μαύρη ψυχή.

Σύμφωνα με αυτήν την τελευταία εκδοχή, το ζώο σκοτώθηκε ακαριαία». Ο Λουζιέρι θάβεται στο νεκροταφείο της Μονής των Καπουτσίνων (δίπλα στο Μνημείο του Λυσικράτη) και όταν το 1867 πραγματοποιούνται ανασκαφές στην περιοχή, ο τάφος του εντοπίζεται και διαταράσσεται.

Σήμερα, στον κήπο της Αγγλικανικής Εκκλησίας σώζεται η μαρμάρινη πλάκα που τον κάλυπτε, η οποία μεταφέρθηκε εκεί από τους Άγγλους κατοίκους των Αθηνών.

Χωρίς τον Λουζιέρι, η συλλογή Έλγιν δεν θα είχε ποτέ δημιουργηθεί. -Τα γλυπτά του Παρθενώνα και όχι Ελγίνεια, πέρασαν από πολλές δοκιμασίες.

Ένα πλοίο βούλιαξε και τα Γλυπτά, ύστερα από παρατεταμένη έκθεση στην υγρασία των διάφορων λιμανιών, κατάφεραν και έφτασαν τελικά στη Βρετανία. Ο Ελγιν δε, προκειμένου να ανελκύσει τα Μάρμαρα από τον βυθό της θάλασσας ξόδεψε ένα τεράστιο μέρος από την περιουσία του, και έτσι, σε συνδυασμό με το υπέρογκο κόστος της θαλάσσιας μεταφοράς των Γλυπτών από την Αθήνα, έφτασε να τη χάσει σχεδόν ολόκληρη.

Ως αποτέλεσμα, φύλαξε τα Μάρμαρα σε διάφορες αποθήκες, γεμάτες υγρασία, καθώς του ήταν αδύνατο πλέον οικονομικά να τα στεγάσει σε δικό του χώρο.

Η αφαίρεση και η μεταφορά των μαρμάρων ολοκληρώθηκε το 1812 με κόστος 74,240 λίρες (περίπου 4 εκ. $ σήμερα) και όταν ο 7ος Λόρδος του Έλγιν επέστρεψε στην Αγγλία, ήταν χρεοκοπημένος και χαρακτηρισμένος ως «συλητής» και «βάνδαλος» από τους συγχρόνους του, συμπεριλαμβανομένου και του διάσημου ποιητή, του Λόρδου Βύρωνα(στο «Προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ»). Μετά από μια μακρά συζήτηση στη Βουλή των Κοινοτήτων για το κατά πόσον ένας Βρετανός Πρέσβης ήταν δικαιολογημένος, αν χρησιμοποιούσε τη θέση του για να αποκτήσει αρχαιότητες, τα Μάρμαρα πουλήθηκαν στην Βρετανική κυβέρνηση το 1806.

Ενώ αρχικά είχε ο Λόρδος Έλγιν ζητήσει 75.000 λίρες, τελικά του έδωσαν 35.000 λίρες και τα τοποθέτησαν στο Βρετανικό Μουσείο.

Τα γλυπτά αυτά αποθηκεύτηκαν στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου το 1816.

Το οθωμανικό φιρμάνι, που κατέχει το Βρετανικό Μουσείο “δεν φέρει την υπογραφή και τη σφραγίδα του Σουλτάνου ή τη συνήθη επίκληση στο Θεό, και χωρίς αυτά, ο Elgin και συνεπώς το Βρετανικό Μουσείο δεν έχουν καμία νομική απόδειξη της κυριότητας των Γλυπτών του Παρθενώνα”, σύμφωνα με έκθεση ειδικών.

Το 1936 τοποθετήθηκαν στην έκθεση Duveen που δημιουργήθηκε για αυτό το σκοπό.

Aυτά λοιπόν που τα ''μάζευαν'' απο κάτω είναι 75 μέτρα από τα αρχικά 160 μέτρα, 15 από τις 92 μετόπες, 17 τμηματικές μορφές από τα αετώματα, όπως επίσης και άλλα τμήματα της αρχιτεκτονικής.

Το 1/2 περίπου από τα προϋπάρχοντα.

Τα κλοπιμαία του Τόμαs Μπρούs ,7ου Λόρδου του Έλγιν περιλαμβάνουν ακόμη αντικείμενα από άλλα κτήρια της Αθηναϊκής Ακρόπολης: το Ερέχθειο, που μεταβλήθηκε σε ερείπιο κατά τον ελληνικό αγώνα της Ανεξαρτησίας (1821-33), τα Προπύλαια και τον Ναό της Αθηνάς Νίκης.

Ο λόρδος Έλγιν πήρε περίπου τα μισά από τα γλυπτά του Παρθενώνα και από τα υπόλοιπα δημιουργήθηκαν εκμαγεία σε γύψο.

Ελάχιστο της συλλογής υπάρχει σε διάφορα μουσεία του πλανήτη, όπως στο Παρίσι, το Βατικανό, την Κοπεγχάγη, το Μόναχο και τη Βιέννη.

Η «Συλλογή Έλγιν» αριθμεί περί τα 1349 αντικείμενα (ελληνικές και ιταλικές αρχαιότητες, αρχιτεκτονικά σχέδια καλλιτεχνών της εποχής, συλλεκτικά έργα τέχνης κ.ά.) συμπεριλαμβανομένων των Γλυπτων του Παρθενώνα.

Στα γράμματά του προς τον Λόρδο Έλγιν, ο Λουζιέρι αναφέρεται σε έναν πολύ μεγάλο αριθμό αρχαίων αντικειμένων που κατάφερε να πάρει από την Ακρόπολη, όπως επιγραφές μέσα και έξω από τον Παρθενώνα, μέσα και έξω από τα τούρκικα σπίτια, δωρικά κιονόκρανα, βάσεις κιόνων, τμήματα από τα Προπύλαια, μεγάλο αριθμό αποτμημάτων από τα γλυπτά, πεσμένα τμήματα της ζωφόρου, αρχιτεκτονικά και γλυπτά από τον Ναό της Απτέρου Νίκης και το Ερέχθειο, γλυπτά που ήταν εντοιχισμένα στα τείχη της Ακρόπολης.

Θυμήθηκα και τον αγαπημένο Ηλιόπουλο... Που φώναζε, "Κλέφτες, κλέφτες.

Μπα σε καλό σου..." Κάποιε" Τζόναθαν Γουίλιαμς, αναπληρωτή διευθυντή του Βρετανικού Μουσείου 😄 Άκου λέει Βρετανικό Μουσειο😈... Μέρος του κειμένου και φωτογραφίες 1-6,της ξεχωριστής Τατιάνας Πουλου, αρχαιολόγου στην Εφορία Αρχαιοτήτων της Πόλεως των Αθηνών. Η ανάρτηση είναι παλαιότερη μα το έγκλημα διάρκειας...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους