Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένας Γάλλος αναλογίζεται την καταστροφή που έφερε η Γαλλική διανόηση στον σύγχρονο Δυτικό Πολιτισμό: Θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη, εκ μέρους των Γάλλων, που γεννήσαμε τη French Theory — η οποία με τη σειρά της γέννησε το χειρότερο ιδεολογικό τέρας όλων: τον woke-ισμό.

Δώσαμε στον κόσμο τον Ντεκάρτ, τον Πασκάλ, τον Τοκβίλ.

Και ύστερα, μέσα στα πνευματικά ερείπια της μετα-1968 εποχής, δώσαμε τον Φουκώ, τον Ντεριντά, τον Ντελέζ.

Τρεις λαμπρούς ανθρώπους, που σφυρηλάτησαν, μέσα από την κομψότητα της γλώσσας μας, το ιδεολογικό όπλο που σήμερα παραλύει τη Δύση.

Πρέπει να καταλάβουμε τι ακριβώς έκαναν. Ο Φουκώ δίδαξε ότι η αλήθεια δεν υπάρχει· ότι υπάρχουν μόνο σχέσεις εξουσίας μεταμφιεσμένες σε γνώση.

Ότι η επιστήμη, η λογική, η δικαιοσύνη, το ιατρικό σύστημα, το σχολείο, η φυλακή, η σεξουαλικότητα — όλα δεν είναι παρά σκηνοθεσίες κυριαρχίας. Ο Ντεριντά δίδαξε ότι τα κείμενα δεν έχουν σταθερό νόημα, ότι κάθε σημαινόμενο διαφεύγει, ότι κάθε ανάγνωση είναι μια προδοσία, ότι ο συγγραφέας είναι νεκρός και ο αναγνώστης κυριαρχεί απόλυτα. Ο Ντελέζ δίδαξε ότι πρέπει να προτιμούμε το ρίζωμα από το δέντρο, τον νομάδα από τον εγκατεστημένο, την επιθυμία από τον νόμο, το γίγνεσθαι από το είναι, τη διαφορά από την ταυτότητα.

Μεμονωμένα, αυτές είναι συζητήσιμες θέσεις.

Όταν όμως συνδυάστηκαν, εξήχθησαν και εκλαϊκεύτηκαν, σχημάτισαν ένα σύστημα.

Και αυτό το σύστημα είναι δηλητήριο.

Διότι να τι συνέβη: αυτά τα κείμενα, σχεδόν αδιάβαστα στη Γαλλία, πέρασαν τον Ατλαντικό.

Τα πανεπιστημιακά τμήματα του Yale, του Berkeley και της Columbia τα απορρόφησαν τη δεκαετία του ’80. Εκεί βρήκαν ένα έδαφος που δεν υπήρχε σε εμάς: τον αμερικανικό πουριτανισμό, την φυλετική του ενοχή, την εμμονή του με την ταυτότητα. Η French Theory παντρεύτηκε αυτό το υπόστρωμα και το παιδί αυτής της ένωσης ονομάζεται woke-ισμός. Η Judith Butler διαβάζει Φουκώ και επινοεί το performative gender. Ο Edward Said διαβάζει Φουκώ και επινοεί τον ακαδημαϊκό μετα-αποικιοκρατισμό. Η Kimberlé Crenshaw κληρονομεί το ίδιο πλαίσιο και επινοεί τη διαθεματικότητα (intersectionality). Σε κάθε βήμα, η μήτρα είναι γαλλική: δεν υπάρχει αλήθεια, υπάρχει μόνο εξουσία· άρα κάθε ιεραρχία είναι ύποπτη, κάθε θεσμός καταπιεστικός, κάθε κανόνας βία, κάθε ταυτότητα κατασκευή και συνεπώς διαπραγματεύσιμη, κάθε πλειοψηφία ένοχη.

Έτσι τρεις Παριζιάνοι φιλόσοφοι, που πιθανότατα ποτέ δεν φαντάστηκαν τις πρακτικές συνέπειες των ιδεών τους, παρείχαν το λειτουργικό σύστημα σε μια ολόκληρη γενιά ακτιβιστών, πανεπιστημιακών γραφειοκρατών, HR managers, δημοσιογράφων και νομοθετών.

Έτσι καταλήξαμε σε έναν πολιτισμό που δεν ξέρει πλέον να πει αν μια γυναίκα είναι γυναίκα, αν η ίδια του η ιστορία αξίζει να υπερασπιστεί, αν υπάρχει αξιοκρατία, αν η αλήθεια μπορεί να διακριθεί από τη γνώμη.

Και είναι καταστροφικό για έναν απλό λόγο, που πρέπει να ειπωθεί ψύχραιμα.

Ένας πολιτισμός στέκεται πάνω σε τρεις πυλώνες: στην πεποίθηση ότι υπάρχει μια αλήθεια προσβάσιμη στη λογική, στην πεποίθηση ότι υπάρχει ένα καλό διακριτό από το κακό, και στην πεποίθηση ότι υπάρχει μια κληρονομιά που οφείλει να μεταδοθεί. Η French Theory επιχείρησε να ανατινάξει και τους τρεις.

Όχι από κακία.

Αλλά από πνευματικό παιχνίδι, από γοητεία προς την καχυποψία, από μίσος για την αστική τάξη που τους ανέθρεψε.

Όμως το αποτέλεσμα είναι εδώ.

Μια ολόκληρη γενιά έμαθε να αποδομεί και δεν έμαθε ποτέ να χτίζει.

Μια ολόκληρη γενιά ξέρει να υποπτεύεται αλλά δεν ξέρει πια να θαυμάζει.

Μια ολόκληρη γενιά βλέπει εξουσία παντού και ομορφιά πουθενά.

Ζητώ συγγνώμη γιατί εμείς οι Γάλλοι φέρουμε μια ιδιαίτερη ευθύνη.

Η γλώσσα μας, τα πανεπιστήμιά μας, οι εκδοτικοί μας οίκοι, το κύρος μας, έδωσαν σε αυτόν τον μηδενισμό το κομψό του περιτύλιγμα.

Χωρίς τη νομιμοποίηση της Σορβόννης και της Vincennes, αυτές οι ιδέες δεν θα είχαν ποτέ διασχίσει τον ωκεανό.

Εξαγάγαμε την αμφιβολία όπως άλλοι εξάγουν όπλα.

Αυτό που χτίζεται τώρα — στη Silicon Valley, στα εργαστήρια τεχνητής νοημοσύνης, στις startups, στα εργαστήρια, σε όλα τα μέρη όπου οι άνθρωποι εξακολουθούν να δημιουργούν αντί να αποδομούν — αυτή είναι η απάντηση.

Ένας πολιτισμός ξαναχτίζεται από δημιουργούς, όχι από σχολιαστές.

Από ανθρώπους που πιστεύουν ότι η αλήθεια υπάρχει και αξίζει να αφιερωθεί κανείς σε αυτήν.

Από ανθρώπους που αγκαλιάζουν μια ιεραρχία του ωραίου, του αληθινού και του αγαθού, χωρίς να ντρέπονται να τη μεταδώσουν. Οπότε, συγχωρέστε μας. Και πάμε πίσω στη δουλειά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους