Original Post

Πλήρες Κείμενο:

αν καταλάβατε κατι να το πειτε και σε μας που χρησιμοποουμε ξυλινη γλωσσα και δεν μας καταλαβαινετε "αριστεροι" ΓΤΠΚ . Giorgos Trapeziotis@GTrapeziotis 8h 🔴✏️Aν κάτι απαιτείται εν πρώτοις, είναι η επαναπροσέγγιση της πολιτικής με όρους ανιδιοτελούς προσφοράς στο πεδίο του κοινού στόχου.

Κ κάθε νέος σχηματισμός ή μετασχηματισμός του χώρου, θα πρέπει να οικοδομηθεί εκ θεμελίων, ακριβώς επάνω σε αυτή τη βάση.⬇️ Η τελευταία(;) διάσπαση (του Γιώργου Τραπεζιώτη) Αναμονή τέλος και τα πράγματα παίρνουν τον δρόμο τους.

Στις 26 Μαΐου, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει κι επίσημα στην πολιτική ζωή του τόπου, αλλάζοντας ριζικά τις ισορροπίες (αλλά και τις ανισορροπίες) στον ευρύτερο αριστερό και προοδευτικό χώρο μέσα σε ένα απολύτως κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό, που – κακά τα ψέματα – λειτουργεί και ως «βούτυρο στο ψωμί» του Μητσοτάκη.

Μέχρι τότε όμως, υπάρχει ακόμη λίγος χρόνος.

Για να πέσουν και οι τελευταίες πολιτικές μπαλωθιές.

Μόνο που το ερώτημα παραμένει: εναντίον ποιου στρέφονται τελικά τα πυρά; Στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ επικρατεί αναβρασμός και το γεγονός έπαψε πια να αποτελεί είδηση.

Το πολυδιασπαμένο κόμμα της Αριστεράς, το οποίο αμέσως μετά τις εκλογές του 2023 (διατασικά) έκανε κυριολεκτικά τα πάντα για να αυτοκτονήσει πολιτικά, τώρα, επιχειρεί πολύ φιλότιμα είναι η αλήθεια να το επιχειρήσει εκ νέου, αλλά με άλλους όρους – καταγράφοντας ακόμη μια διάσπαση.

Βουλευτές και στελέχη του ήδη έχουν εκδηλώσει την πρόθεσή τους να συστρατευτούν με τον Αλέξη Τσίπρα στο πλαίσιο της νέας πολιτικής του προσπάθειας.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ την ίδια ώρα, επιθυμεί την συμμετοχή του κόμματος στο νέο πολιτικό εγχείρημα.

Μόνο που δεν φαίνεται να την επιθυμεί ιδιαίτερα ο ίδιος ο Τσίπρας που διαβάζει εντελώς διαφορετικά το έτσι κι αλλιώς γεμάτο από προκλήσεις νεό εγχείρημα της ανασύνθεσης του χώρου.

Τέλος, υπάρχει και μια ομάδα στελεχών και βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ που βρίσκονται απέναντι σε όλη αυτή τη συζήτηση, όπως ο Παύλος Πολάκης κι όχι μόνο.

Στελέχη και βουλευτές που γνωρίζουν ήδη πως το νέο σχήμα δεν τους συμπεριλαμβάνει.

Πόσο απασχολούν όμως όλα αυτά τον κόσμο; Πόσο ενδιαφέρεται το εκλογικό σώμα για τους διαγκωνισμούς, τις εσωκομματικές εντάσεις, τις διαφωνίες και τις αναρτήσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στα σόσιαλ ή στον Τύπο; Και το κυριότερο, πόσες διασπάσεις ακόμη αντέχει-μπορεί να παρακολουθήσει με προσοχή και κυρίως με πολιτικό ενδιαφέρον ο μέσος ψηφοφόρος του ευρύτερου αριστερού και προοδευτικού χώρου; Αν μιλάμε με όρους πολιτικού σόου, η κατάσταση έχει ενδιαφέρον.

Μόνο που αν κρίνει κανείς από τα δημοσκοπικά ευρήματα της περιόδου αυτής ο πολύς κόσμος λέει πως «έχουμε κι άλλες δουλειές να κάνουμε». Το κάλεσμα του Αλέξη Τσίπρα για πολιτική δράση είναι ανοικτό, ορθάνοιχτο, απευθύνεται σε όλους κι αν κάτι επιχειρεί να αποφύγει ο πρώην πρωθυπουργός, δεν είναι η Ιστορία του χώρου στον οποίο και ο ίδιος ανήκει και ποτέ δεν το έκρυψε, αλλά τα λάθη του παρελθόντος που έγιναν σε διάφορα επίπεδα.

Λάθη που περιγράφει κι επισημαίνει αναλυτικότατα και στην «Ιθάκη» – και στο κομμάτι που του αντιστοιχεί αναλαμβάνει την ευθύνη.

Σε αντίθεση με άλλους, που και «άφταιχτοι» αισθάνονται κι «αλάνθαστοι» μαζί (δικαίωμά τους), κι επιμένουν να περιφέρουν στον πολιτικό βίο την ιδεολογική τους καθαρότητα ως μέτρο – απέναντι σε τί και σε ποιον όμως; Στην Αριστερά δεν ισχύει το αβερωφικό «όποιος φύγει απ’ το μαντρί τον τρώει ο λύκος». Αφενός, διότι μιλάμε για την Αριστερά.

Αφετέρου γιατί στην Αριστερά ποτέ δεν υπήρχε «μαντρί», παρά μονάχα ο λύκος απέναντι, που καραδοκούσε για να την κατασπαράξει. Στην Αριστερά όμως οι διασπάσεις και τα πολιτικά τους παράγωγα, ιστορικά, δεν έγιναν ποτέ τα νικηφόρα οχήματα για τον λαό και την κοινωνία.

Το αντίθετο.

Τους γέμισαν πληγές και τραύματα ανεπούλωτα.

Τα οποία στην συνέχεια επιχειρούσαν να γιατρέψουν με… αντιβίωση την αυτοαναφορικότητά τους Δίνοντας, παραχωρώντας ταυτόχρονα χώρο, στα κάθε λογής δήθεν αντισυστημικά «μπουμπούκια» να ανθίσουν.

Πλέον η χώρα βρίσκεται σε μια ιδιαιτέρως κρίσιμη καμπή ιστορικά και πολιτικά.

Μαζί της και ο ευρύτερος αριστερός και προοδευτικός χώρος.

Κι αν κάτι απαιτείται εν πρώτοις, είναι η επαναπροσέγγιση της πολιτικής με όρους ανιδιοτελούς προσφοράς στο πεδίο του κοινού σκοπού-στόχου κι όχι με όρους ανταλλαγμάτων ή υποχρεώσεων.

Και η Αριστερά, ειδικά κάθε νέος σχηματισμός ή μετασχηματισμός του χώρου, θα πρέπει να οικοδομηθεί, εκ θεμελίων, ακριβώς επάνω σε αυτή τη βάση. Κι ας κάνει και λάθη. Καινούρια λάθη. Αρκεί να μην επαναλάβει τα παλιά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους