Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έλλειμα πολιτικού ρεαλισμού ή πορευόμαστε ακόμη με ψευδαισθήσεις μετά από τόσα μνημόνια και χρεοκοπίες ; Μας λένε συνεχώς ότι “η χώρα προχωράει”, όμως η πραγματικότητα που βιώνει ο πολίτης είναι εντελώς διαφορετική.

Ζούμε σε μια χώρα όπου η δημόσια υγεία έχει αφεθεί να καταρρεύσει.

Τα δημόσια νοσοκομεία λειτουργούν στα όρια της διάλυσης, με εξαντλημένο προσωπικό, ατελείωτες αναμονές, ελλείψεις σε βασικά υλικά και υποδομές που θυμίζουν περασμένες δεκαετίες.

Σε πολλές περιπτώσεις, ο πολίτης δεν αισθάνεται ασφάλεια όταν χρειάζεται περίθαλψη· αισθάνεται φόβο.

Οι υποδομές συνολικά παραμένουν μίζερες και ξεπερασμένες, λες και η χώρα έχει παγιδευτεί σε μια μόνιμη στασιμότητα.

Από δρόμους και μεταφορές μέχρι δημόσιες υπηρεσίες, επικρατεί η προχειρότητα, η ταλαιπωρία και η έλλειψη σοβαρού σχεδιασμού.

Όπου υπάρχουν σύγχρονοι δρόμοι είναι πανάκριβοι . Την ίδια στιγμή, το δημόσιο σχολείο αδυνατεί να καλύψει ουσιαστικά τις μορφωτικές ανάγκες των παιδιών.

Οι οικογένειες αναγκάζονται να πληρώνουν φροντιστήρια και ιδιαίτερα μαθήματα για να μπορέσουν τα παιδιά τους να σταθούν ανταγωνιστικά.

Δηλαδή πληρώνουν φόρους για μια δημόσια εκπαίδευση που τελικά δεν επαρκεί και ύστερα ξαναπληρώνουν από την τσέπη τους για να καλύψουν τα κενά.

Η “δωρεάν παιδεία” έχει καταντήσει ένα κακόγουστο αστείο.

Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, η χώρα βυθίζεται σε ένα τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα.

Οι νέοι φεύγουν στο εξωτερικό ή δεν μπορούν καν να σκεφτούν τη δημιουργία οικογένειας.

Το κόστος ζωής είναι δυσβάσταχτο, η ανασφάλεια κυριαρχεί και το ασφαλιστικό σύστημα μοιάζει με ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί.

Λιγότεροι εργαζόμενοι καλούνται να στηρίξουν περισσότερους συνταξιούχους, χωρίς κανείς να δείχνει ότι έχει πραγματικό σχέδιο για το μέλλον.

Η ακρίβεια έχει γίνει μόνιμη κατάσταση.

Ο πληθωρισμός καταπίνει κάθε αύξηση μισθού πριν καν φανεί στον τραπεζικό λογαριασμό.

Το σούπερ μάρκετ, το ρεύμα, τα ενοίκια και τα καύσιμα έχουν μετατραπεί σε καθημερινό εφιάλτη.

Και όλα αυτά σε μια χώρα όπου οι μισθοί παραμένουν από τους χαμηλότερους στην Ευρώπη αναλογικά με το κόστος ζωής.

Ο εργαζόμενος δεν ζει — απλώς επιβιώνει.

Δεν είναι φυσιολογικό να δουλεύεις όλη μέρα και να μη σου φτάνουν τα χρήματα, να φοβάσαι αν αρρωστήσεις, να πληρώνεις ιδιωτικά για υπηρεσίες που υποτίθεται ότι ήδη χρηματοδοτείς μέσω φόρων και να βλέπεις τους νέους να εγκαταλείπουν τη χώρα γιατί δεν έχουν προοπτική.

Αυτό δεν είναι σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.

Είναι μια κοινωνία που φθείρεται αργά, ενώ οι πολίτες της καλούνται απλώς να συνηθίσουν την παρακμή και το μεγάλο έλλειμα δικαιοσύνης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους