Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΧΑΡΤΙΝΓΚ – ΜΑΚΑΡΙΟΥ – ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΕΙΑ ; ΟΙ ΒΟΜΒΕΣ ΤΗΣ ΕΟΚΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ Οι διαπραγματεύσεις αυτές Μακαρίου-Χάρτιγκ διεξήχθησαν σε δυο φάσεις.

Η πρώτη φάση περιελάμβανε συνολικά τέσσερις συναντήσεις (4 Οκτωβρίου 1955, 7 Οκτωβρίου 1955, 11 Οκτωβρίου 1955 και 21 Νοεμβρίου 1955). Στη συνέχεια έγιναν συμπληρωματικές συνομιλίες μεταξύ εκπροσώπων των δυο πλευρών (Νίκου Κρανιδιώτη εκ μέρους του Μακαρίου και Τζων Ρένταγουαιη εκ μέρους του κυβερνήτη) κι ακολούθησαν ζυμώσεις στην Κύπρο, στην Αθήνα και στο Λονδίνο, όπως επίσης επαφές μεταξύ Λονδίνου και Αθήνας, που περιελάμβαναν ανταλλαγές μηνυμάτων μεταξύ των πρωθυπουργών των δυο χωρών Άντονυ Ήντεν και Κωνσταντίνου Καραμανλή και υποβολή υπομνήματος από την ελληνική κυβέρνηση. Η Βρετανία υπέβαλε σχέδιο λύσης του Κυπριακού, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα (για πρώτη φορά) το δικαίωμα του λαού της Κύπρου για αυτοδιάθεση, το οποίο σχέδιο βελτίωσε στη συνέχεια.

Η δεύτερη φάση περιελάμβανε τρεις συναντήσεις Μακαρίου-Χάρτιγκ στη Λευκωσία και πάλι (9 Ιανουαρίου 1956, 13 Ιανουαρίου 1956, 27 Ιανουαρίου 1956• η τελευταία έγινε ύστερα από σύντομο ταξίδι του Χάρτιγκ στο Λονδίνο). Την επομένη (28 Ιανουαρίου 1956) ο Χάρτιγκ απέστειλε στον Μακάριο γραπτώς τις τελικές προτάσεις της βρετανικής κυβέρνησης. Ο Μακάριος, ύστερα από μυστική συνάντηση που είχε με τον Γρίβα στο μοναστήρι του Κύκκου, απάντησε γραπτώς στον Χάρτιγκ στις 20 Φεβρουαρίου 1956, ζητώντας διάφορες διευκρινίσεις σε αρκετά σημεία των προτάσεων Χάρτιγκ.

Ο κυβερνήτης απάντησε γραπτώς στις 24 Φεβρουαρίου 1956.

Με νέα επιστολή του, στις 25 Φεβρουαρίου 1956, ο Μακάριος διατύπωνε τις παρατηρήσεις του και ζητούσε κι άλλες διευκρινίσεις.

Ακολούθησε επίσκεψη στην Κύπρο του Βρετανού υπουργού Αποικιών Λέννοξ Μπόυντ, ο οποίος είχε συνάντηση με τον Μακάριο στις 29 Φεβρουαρίου 1956, στην παρουσία και του κυβερνήτη Χάρτιγκ, καθώς και του Βρετανού μόνιμου υφυπουργού Εξωτερικών σερ Τζων Μάρτιν.

Την ώρα της συνάντησης του Άγγλου υπουργού με τον Αρχιεπίσκοπο στη Λευκωσία, η πόλη συγκλονίσθηκε από τις διαδοχικές εκρήξεις 19 βομβών που τοποθετήθηκαν (κάποιοι υποστηρίζουν με εντολή του Γρίβα) κάποιοι υποστηρίζουν με εντολή του ίδιου του Αρχιεπισκόπου. Ο Μακάριος παρά το βαρύ κλίμα ζήτησε από τον Άγγλο υπουργό κάποιες διευκρινίσεις, αλλά εκείνος εκνευρισμένος από την ενέργεια της ΕΟΚΑ προτίμησε τη διακοπή των συνομιλιών του από την Κύπρο.

Αναχώρησε από τον χώρο των συνομιλιών ευχόμενος στον Μακάριο «Ο Θεός ας σώζει τον λαό σου». Λίγες μέρες αργότερα, στις 9 Μαρτίου 1956, ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος συνελήφθη κι εστάλη στην εξορία στα νησιά των Σεϋχελλών, στη μέση του Ινδικού Ωκεανού, ενώ ο στρατάρχης Χάρτιγκ εστράφη με μανία κατά της ΕΟΚΑ, επιδιώκοντας τη στρατιωτική συντριβή των Ελλήνων Κυπρίων.

ΜΑΚΑΡΙΟΣ: " Την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε με τον Κυβερνήτη, Τζον Χάρτινγκ, οι απόψεις μας πλησίαζαν πολύ και η Συμφωνία ήταν σχεδόν βεβαία.

Σ' όλη τη διάρκεια των συζητήσεων μου, ο Γρίβας τηρούσε εκεχειρία.

Δυστυχώς όμως κατά την τελευταία συνάντηση όπου ήταν παρών και ο Βρετανός Υπουργός Αποικιών, ο Γρίβας διέταξε να τοποθετήσουν βόμβες σε διάφορα κυβερνητικά κτίρια.

Η επιπόλαιη ενέργεια του Γρίβα είχε θλιβερές συνέπειες για την Κύπρο και για μένα ". ΣΧΟΛΙΟ: Από τις απόψεις όσων μιλούν στο ρεπορτάζ θα σχολιάσω εκείνη του Αλέκου Μαρκίδη, πρώην Βουλευτή ΔΗΣΥ και πρώην Γενικού Εισαγγελέα.

Είπε ότι ο Απελευθερωτικός Αγώνας που ξεκίνησε την 1η Απριλίου 1955 δέκα μήνες μετά απέδωσε καρπούς, εφόσον είχαμε την ευκαιρεία μέσα από συνομιλίες για ένα συμβιβασμό με τη Μεγάλη Βρετανία.

Αυτό να το κρατήσουν οι οπαδοί του ΔΗΣΥ, διότι ενώ οι ηγέτες τους όπως και ο ιδρυτής του κόμματος Γλαύκος Κληρίδης θεωρούσαν ανέφικτη την ένωση, συνεχίζουν να καπηλεύονται τον Αγώνα και φλυαρούν άσκοπα για τη δήθεν ένωση που χάθηκε με υπεύθυνο τον Μακάριο.

Ούτε καν ο ίδιος ο Αρχηγός της ΕΟΚΑ, Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας, Διγενής δεν πίστευε στην ένωση και γι αυτό σε επιστολές από το 1957 !!! ανέφερε, πως ήταν έτοιμος να τερματίσει τον αγώνα και ο αγώνας πέτυχε ως άξονας πίεσης για την καλύτερη δυνατή υπό τις συνθήκες λύσης στο Κυπριακό.

Στην συνέχεια ο Μαρκίδης λέει το ανέκδοτο πως ο Μακάριος διέταξε την ΕΟΚΑ να βάλει βόμβες.

Αν είναι δυνατόν ο Διγενής να λάμβανε διαταγές για τέτοια ενέργεια από τον Μακάριο.

Όποτε τους βολεύει παραδέχονται πως μόνο ο Διγενής διέταζε τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ και όποτε δεν τους βολεύει παρουσιάζουν τον Διγενή να εκτελεί διαταγές Μακαρίου.

Ευτυχώς την ιστορία δεν θα τη γράψουν πολιτικοί αλλά ιστορικοί. ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΩΝ ΣΥΝΟΜΙΛΙΩΝ – Ο ΓΡΙΒΑΣ ΟΜΟΛΟΓΗΣΕ ΟΤΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΔΙΕΤΑΞΕ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΟΙ ΒΟΜΒΕΣ Γιάννης Λάμπρου, Φιλόλογος, Ιστορικός, Συγγραφέας: « Κάποιοι υποστηρίζουν ότι για την κατάρρευση των συνομιλιών μεγαλύτερη ευθύνη φέρει το αρνητικό κλίμα που προκλήθηκε από την έκρηξη 19 βομβών λίγο πριν από την κρίσιμη συνάντηση του Μακαρίου με τους Μπόιντ και Χάρντινγκ στις 29.2.1956.

Ωστόσο ούτε Βρετανοί επίσημοι σχολίασαν ποτέ δημοσίως τις εκρήξεις ούτε σε απόρρητα βρετανικά έγγραφα γίνεται οποιοσδήποτε λόγος γι’ αυτές.

Εντελώς αναληθής και παράλογος είναι και ο ισχυρισμός ότι ο Μακάριος ήταν εκείνος που διέταξε τη ρίψη των βομβών, για να ασκήσει πίεση στους συνομιλητές του.

Τα μέλη της ΕΟΚΑ έπαιρναν διαταγές αποκλειστικά από τον αρχηγό της, Γεώργιο Γρίβα-Διγενή, και όχι από τον Μακάριο, ο οποίος ήταν ο πολιτικός αρχηγός του αγώνα.

Εξάλλου ο Γρίβας στην αγγλική έκδοση των Απομνημονευμάτων του, που δημοσίευσε ο Charles Foley με τίτλο The Memoirs of General Grivas (Longmans, London 1964), ομολογεί ότι ο ίδιος έδωσε την διαταγή των βομβιστικών επιθέσεων, αντίθετα με την επιθυμία του Μακαρίου.

Αναφέρει συγκεκριμένα στην σελ. 64: «Ο Μακάριος φαινόταν να νομίζει ότι υπήρχε κάποια ευκαιρία να φτάσουμε σε μια συμφωνία και, παρ’ όλο που εγώ προσωπικά δεν το πίστευα, στις 15 Φεβρουαρίου διέταξα μυστικά αναστολή όλων των επιθέσεων, έτσι που κανείς να μην μπορεί να με κατηγορήσει ότι έθετα φραγμό στον δρόμο της ειρήνης.

Έτσι η καλή μας διάθεση και η επιθυμία μας για δίκαιη διευθέτηση έγινε φανερή, αλλά ο Χάρντινγκ δεν ανταποκρίθηκε.

Έρευνες, κατ’ οίκον περιορισμοί και συλλήψεις συνεχίστηκαν και όλο και περισσότερο φαινόταν καθαρό σε μένα ότι οι ακαθόριστες προτάσεις του για διευθέτηση δεν ήταν τίποτε άλλο από μια παγίδα.

Είχα γράψει στον Αρχιεπίσκοπο ότι θα κατέθετα τα όπλα μόνο υπό τους εξής όρους: 1 … 2 … 3. Πρέπει να έχουμε πλήρη αμνηστία για όλους τους αγωνιστές εντός ή εκτός των φυλακών και των κρατητηρίων. 4. Η εσωτερική ασφάλεια (δηλ. ο έλεγχος της Αστυνομίας) επ’ ουδενί λόγω έπρεπε να αφεθεί στα χέρια των Βρετανών κατά την διάρκεια μιας ενδιάμεσης περιόδου αυτοκυβέρνησης.

Είχα μικρή εμπιστοσύνη στη βρετανική ειλικρίνεια και πενιχρές ελπίδες ότι οι Βρετανοί θα εκπλήρωναν αυτούς τους όρους.

Γι’ αυτόν τον λόγο αποφάσισα να ενεργήσω αντίθετα προς τις επιθυμίες του Μακαρίου και να κάμω μια προειδοποιητική επίδειξη της δύναμής μας πριν από τον τελικό γύρο των συνομιλιών.

Το βράδυ της 29ης Φεβρουαρίου, μια ώρα πριν από την συνάντηση - κλειδί μεταξύ του Μακαρίου, του Χάρντινγκ και του Βρετανού υπουργού Αποικιών κ. Λένοξ-Μπόιντ επέτρεψα στους άνδρες μου να προκαλέσουν την έκρηξη 19 βομβών στην Λευκωσία». Πηγές: Πολυγνώση , ΡΙΚ, ΣΙΓΜΑ, Περιοδικό Εθνική Φρουρά 31ο τεύχος 2013 και ταινία ΜΑΚΑΡΙΟΣ Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΡΕΙΑ, του Ευάγγελου Ιωαννίδη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους