Τι παράξενο μήνυμα αλήθεια. Δύο παιδιά έχουν μόλις φύγει από τη ζωή μέσα σε ένα τοπίο εξεταστικής ασφυξίας, μια ολόκληρη κοινωνία παρακολουθεί αποσβολωμένη την εφηβεία να ακουμπά επικίνδυνα πλέον τον...

Πλήρες Κείμενο:

Τι παράξενο μήνυμα αλήθεια. Δύο παιδιά έχουν μόλις φύγει από τη ζωή μέσα σε ένα τοπίο εξεταστικής ασφυξίας, μια ολόκληρη κοινωνία παρακολουθεί αποσβολωμένη την εφηβεία να ακουμπά επικίνδυνα πλέον τον θάνατο, και η επίσημη εκκλησιαστική γλώσσα συνεχίζει να μιλά σαν φυλλάδιο σχολικής γιορτής της δεκαετίας του ’80: «να θυμηθείτε το κουδούνι της Α΄ Δημοτικού», «να βρείτε παλιές φωτογραφίες», «να χαμογελάσετε». Ποιος ακριβώς κατοικεί μέσα σε αυτά τα κείμενα; Ποιος τα γράφει; Ποιος τα εγκρίνει; Και κυρίως: ποιος πιστεύει ότι έτσι μιλάς σήμερα σε παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε κρίσεις πανικού, ψυχική εξάντληση, αντικαταθλιπτικά, φροντιστήρια μέχρι τα μεσάνυχτα και μια μόνιμη αίσθηση ότι αν αποτύχουν, θα καταρρεύσει ολόκληρη η αξία της ύπαρξής τους; Και βέβαια ο Θεός υπάρχει μέσα στο μήνυμα.

Αλλά εμφανίζεται σχεδόν στο τέλος, αφού έχει προηγηθεί μια ολόκληρη γλώσσα σχολικής νοσταλγίας, παιδαγωγικής ηρεμίας και συναισθηματικής διαχείρισης.

Η προσευχή προστίθεται «δίπλα στα εφόδιά σας», σαν ακόμη ένα ψυχικό εργαλείο ενίσχυσης.

Κι εδώ ακριβώς αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα: ο Θεός δεν εμφανίζεται ως το κέντρο της αγωνίας του ανθρώπου, ως παρουσία μέσα στην πιθανότητα κατάρρευσης.

Εμφανίζεται σχεδόν ως ήρεμη πνευματική υποστήριξη μιας ήδη οργανωμένης ζωής.

Μα τα παιδιά, Μακαριώτατε, που δίνουν σήμερα Πανελλήνιες δεν ζουν σε αυτή την οργανωμένη ζωή.

Ζουν μέσα σε μια ιστορικά πρωτοφανή ψυχική πίεση, σε μια εποχή όπου η εφηβεία έχει γεμίσει αγχολυτικά, κρίσεις πανικού, αίσθηση ανεπάρκειας και φόβο κοινωνικής εξαφάνισης.

Και γίνεται σχεδόν αδιανόητο ότι λίγες μόλις ημέρες μετά την Ηλιούπολη, μετά από δύο κορίτσια που βγήκαν από τον κόσμο πριν προλάβουν να συμφιλιωθούν μαζί του, η επίσημη εκκλησιαστική γλώσσα σας να εξακολουθεί να αδυνατεί να μιλήσει πραγματικά για το σκοτάδι.

Δεν χρειαζόταν ένα «όμορφο διάλειμμα» αναμνήσεων.

Χρειαζόταν μια κραυγή.

Μια παραδοχή ότι κάτι βαθιά άρρωστο συμβαίνει με τα παιδιά της χώρας.

Ότι ίσως για πρώτη φορά η εφηβεία στην Ελλάδα ακουμπά τόσο μαζικά περιοχές ψυχικής εξάντλησης που παλαιότερα θα θεωρούνταν αδιανόητες.

Και ότι ο λόγος της Εκκλησίας, αν θέλει ακόμη να λέγεται ποιμαντικός, οφείλει να κατέβει μέσα σε αυτό το σκοτάδι και όχι να αιωρείται πάνω του με αναμνήσεις σχολικών λευκωμάτων και ήρεμες συμβουλές αισιοδοξίας.

Να συνέλθουμε, αδελφοί… Το μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου «Αγαπητά μου παιδιά, Να λοιπόν, που έφθασε η ημέρα για να αποχαιρετήσετε το σχολείο μετά από πολλά-πολλά χρόνια, το σχολείο που σας χάρισε ανεξίτηλες αναμνήσεις από τα πρώτα χρόνια της ζωής σας.

Μέσα στην ένταση και την αγωνία των ημερών, που δικαιολογημένα και -πιστεύω- χωρίς υπερβολές δοκιμάζετε τις παραμονές των πανελληνίων εξετάσεων, επιτρέψτε μου να ανοίξουμε μαζί μια όμορφη παρένθεση: Ελάτε να θυμηθείτε -ίσως να βρείτε και παλαιές φωτογραφίες- από τις πρώτες εκείνες στιγμές σας στον Παιδικό Σταθμό και στο Νηπιαγωγείο.

Να ακούσετε και πάλι το κουδούνι στον Αγιασμό της Α’ Δημοτικού, να φέρετε στον νου σας τον Δάσκαλο ή την Δασκάλα που σας έμαθε τα πρώτα γράμματα.

Και μετά να μετρήσετε τον αριθμό των βιβλίων που έπρεπε να μελετήσετε στα χρόνια του Γυμνασίου και του Λυκείου, τα μαθήματα που σας δυσκόλεψαν, αλλά και τις ωραίες παρέες με τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές σας.

Τι λοιπόν; Δεν άξιζαν όλα αυτά τα χρόνια, οι εμπειρίες, οι δυσκολίες, οι αγωνίες, οι χαρές, η ικανοποίηση; Τώρα βέβαια, στο τέλος μιας μεγάλης πορείας, που θα την χαρακτήριζα “ιστορική”, έχετε να διαγωνισθείτε στις πανελλήνιες εξετάσεις.

Ετοιμασθήκατε όσο καλύτερα γινόταν.

Σας προτρέπω να μελετήσετε τις τελευταίες ημέρες με πρόγραμμα και μέθοδο.

Να βρείτε λίγο χρόνο και για ξεκούραση, αναψυχή και χαμόγελο.

Σας συνοδεύουν οι ευχές και η αγάπη όλων μας, των γονέων σας και όσων συνοδοιπορούν μαζί σας σε αυτόν τον όμορφο, και λίγο ανηφορικό, δρόμο.

Σε κάθε περίπτωση η απογοήτευση δεν ταιριάζει σε νέους ανθρώπους, άλλωστε το αποτέλεσμα αυτών των εξετάσεων δεν επηρεάζει απαραίτητα όλη την μελλοντική πορεία σας.

Με θάρρος και αισιοδοξία προχωρήστε.

Δίπλα σε όλα τα εφόδιά σας, μπορείτε να προσθέσετε και την προσευχή στον Θεό, αυτή την εκπληκτική δυνατότητα της επικοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό Πατέρα, που χαρίζει στην ψυχή ειρήνη και γλυκύτητα, δύναμη και ελπίδα.

Σας εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου θεία φώτιση, επιμονή και υπομονή, επιτυχημένη πορεία σε όλη την ζωή σας και κάθε καλή καρποφορία στους κόπους σας! Με πατρικές ευχές για κάθε επιτυχία! Ο Αρχιεπίσκοπος+ Ο Αθηνών Ιερώνυμος Β’»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους