Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Ελλάδα των μικρών εκκλησιών, των μνημείων, των καντηλιών. Οδηγούσα από τη Χαλκίδα προς τον Κάραβο Αλιβερίου και αποφάσισα να κάνω κάτι που συνήθως δεν κάνει κανείς: να κοιτάξω πραγματικά τον δρόμο.

Όχι μόνο την άσφαλτο.

Όχι μόνο τις στροφές.

Όχι μόνο την κίνηση.

Αλλά και τα μικρά εκκλησάκια, καντήλια και μνημεία.

Ένας τουρίστας με ρώτησε τι είναι αυτά, πιθανόν τα είδε πιο καθαρά ακριβώς επειδή δεν είχε συνηθίσει να τα αγνοεί.

Για εμάς έχουν γίνει αόρατα.

Για κάποιον απ’ έξω έγιναν σοκαριστικά, όταν του είπα τι είναι.

Σαν μια χώρα που έχει σπείρει μικρά μνημεία θανάτου στις άκρες της.

Και είναι μόνο ένα μέρος όσων έχουν σκοτωθεί στον δρόμο αυτόν.

Αυτά που έχουμε μάθει να τα αγνοούμε τόσο καλά, ώστε πλέον τα βλέπουμε όπως βλέπουμε τις πινακίδες ή τα δέντρα.

Μέχρι το Βασιλικό μέτρησα 13. Άλλα 13 μέχρι την Ερέτρια.

Συνολικά 56 μέχρι να φτάσω στον Κάραβο. 56 μικρά μνημεία θανάτου σε περίπου 40 χιλιόμετρα δρόμου.

Και σίγουρα θα έχασα μερικά.

Δηλαδή, κατά μέσο όρο, κάθε λιγότερο από ένα χιλιόμετρο κάποιος σκοτώθηκε.

Κι όμως, περνάμε δίπλα τους με 80 και 100 σε δρόμο των 50, κολλημένοι στον προφυλακτήρα του μπροστινού, μιλώντας στο κινητό, στέλνοντας μήνυμα, κάνοντας προσπεράσεις πάνω σε διπλές γραμμές, λες και ο θάνατος είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στους άλλους.

Το πιο ανατριχιαστικό; Κάποια σημεία είχαν διπλά και τριπλά εκκλησάκια.

Δηλαδή δεν ήταν «κακιά στιγμή». Δεν ήταν «μία φορά». Το ίδιο σημείο ξανασκότωσε.

Και ξανασκότωσε.

Και συνεχίζει να περιμένει τον επόμενο.

Και η κοινωνία μας; Έχει μετατρέψει αυτή τη φρίκη σε ντεκόρ δρόμου.

Περνάμε δίπλα από δεκάδες υπενθυμίσεις θανάτου και δεν μας ιδρώνει καν το χέρι πάνω στο τιμόνι.

Αντιθέτως, ο Έλληνας οδηγός αισθάνεται αθάνατος.

Όλοι οι άλλοι είναι άχρηστοι οδηγοί.

Αυτός είναι ο “μάγκας”. Μέχρι να βρεθεί καρφωμένος σε μια μπάρα ασφαλείας και ίσως να γίνει ένα ακόμα καντήλι στην άκρη του δρόμου.

Το τραγικό είναι ότι αυτά τα εκκλησάκια δείχνουν μόνο την κορυφή του βουνού.

Δεν υπάρχουν μνημεία για: τον 20χρονο που έμεινε ανάπηρος, τη μάνα που αναγνωρίζει παιδί στο νεκροτομείο, τον πατέρα που χρωστάει μια ζωή σε νοσοκομεία, το παιδί που έμεινε ορφανό, τον διασώστη που μαζεύει κομμάτια ανθρώπων από την άσφαλτο, τον οδηγό που επέζησε και ξυπνάει κάθε βράδυ ακούγοντας ακόμα το χτύπημα.

Αυτοί δεν έχουν εκκλησάκια.

Δεν έχουν λουλούδια.

Δεν τους μετράει κανείς.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί η Ελλάδα θρηνεί τόσους νεκρούς στους δρόμους.

Είναι γιατί οδηγούμε σαν η άσφαλτος να είναι video game.

Γιατί θεωρούμε την παρανομία “ικανότητα”. Γιατί κοροϊδεύουμε όποιον πάει με το όριο ταχύτητας.

Γιατί το αλκοόλ θεωρείται “μια χαρά είμαι”. Γιατί το κινητό στο χέρι έχει γίνει προέκταση του εγκεφάλου μας.

Γιατί πιστεύουμε ότι «σε μένα δεν θα συμβεί». Το ίδιο πίστευαν και πολλοί από αυτούς που σήμερα είναι μέσα σε μια φωτογραφία δίπλα σε ένα καντήλι.

Και ξέρεις ποιο είναι το πιο αρρωστημένο; Ότι αυτά τα εκκλησάκια δεν μας σοκάρουν πια.

Έγιναν μέρος του ελληνικού τοπίου.

Όπως οι λακκούβες.

Όπως τα σκουπίδια.

Όπως η εγκατάλειψη.

Όπως ο θάνατος.

Ίσως τελικά αυτά τα μνημεία να μην είναι μόνο για τους νεκρούς.

Ίσως να είναι προειδοποιήσεις προς τους ζωντανούς.

Μικροί φάροι πάνω στην άσφαλτο που λένε: «Κόψε ταχύτητα. Κάποιος εδώ πίστεψε ότι δεν θα συμβεί σε εκείνον.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους