Καζίνο Λουτρακίου, μπικινοφορούσες υποψήφιες star Hellas, σαγηνευτικές και ανδροπλάνες. Ακολουθεί η αξιολόγηση του πνεύματος.. “Τι εύχεσαι για την ανθρωπότητα;- ειρήνη και αγάπη, το μεγαλύτερο...

Πλήρες Κείμενο:

Καζίνο Λουτρακίου, μπικινοφορούσες υποψήφιες star Hellas, σαγηνευτικές και ανδροπλάνες. Ακολουθεί η αξιολόγηση του πνεύματος.. “Τι εύχεσαι για την ανθρωπότητα;- ειρήνη και αγάπη, το μεγαλύτερο ελάττωμα σου;- αχ δυστυχώς είμαι πολύ ειλικρινής, ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας; - να είσαι ο εαυτός σου…” Στα σοβαρά τώρα.

Οι πρόεδροι έρχονται και παρέρχονται.

Τα ιστορικά κόμματα παραμένουν εφόσον υπάρχει μια κοινή ιδεολογική βάση συσπείρωσης.

Που ορίζουμε ως δεξιά, κέντρο, αριστερά. Σχηματικά.

Γιατί η κοινωνική εξέλιξη, η οικονομία, η γεωπολιτική, οδηγούν στην μίξη των πολιτικών.

Ο κανονικός Καραμανλής κατηγορήθηκε για «Σοσιαλμανής», ο Σημίτης ως νεοφιλελεύθερος, η Αριστερά μια χαρά τα πήγε με την Ακροδεξιά, εξού και ο νεολογισμός «Τσιπροκαμμένοι», ο Μητσοτάκης έκανε ρελάνς τοποθετώντας στο μισό υπουργικό συμβούλιο τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Θέλω να πω ότι ανάμεσα στις πολιτικές παρατάξεις τα σύνορα δεν χωρίζονται από ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα. Αντίθετα! Η δύναμη τους βρίσκεται στην πολυσυλλεκτικότητα και στην προσαρμοστικότητα.

Οι ολοφυρόμενοι για την «ψυχή» της παράταξης καλό είναι να θυμούνται ότι η «ψυχή» της Δημοκρατίας έχει ανάγκη από πολύ ευρύτερες συναινέσεις και συμπορεύσεις.

Τέλος πάντων, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ σχηματίστηκαν και εξελίχθηκαν γύρω από κάποιες, έστω και ρευστές αρχές και ιδέες. Του ΚΚΕ είναι άκαμπτες, ατσάλι, δεν πά να γκρεμίζεται το σύμπαν, αλλά υπάρχουν.

Κι ο, αιωνία του η μνήμη, ΣΥΡΙΖΑ διαδέχθηκε μια άποψη της Αριστεράς.

Σηματοδότησαν κάποιες συγκροτημένες ιστορικά ιδεολογικές απόψεις.

Με τους αναγκαίους συμβιβασμούς.

Πίσω στα καλλιστεία μας.

Εδώ δεν μας πολυνοιάζει η ιστορία ή οι απόψεις.

Τα πρόσωπα κι η γοητεία τους μόνο. Πασαρέλα.

Πρωτος ο Βελόπουλος.

Ουδείς καταλαβαίνει τι ακριβώς λέει και ουδείς γνωρίζει αν υπάρχουν άλλοι πραγματικοί άνθρωποι στο κόμμα…ποιο κόμμα; Ακολουθεί η Ζωίτσα/αρχοντισσα του τσακωμού/καρδούλες.

Δεν είναι δεξιά/δεν είναι αριστερή τ’ είναι ποιος τάχα θα το βρεί; Ώ, η Λατινοπουλου; Περιχαρής λικνίζεται και δίπλα της ουδείς Υπάρχει άλλος πλην αυτής; Ακολουθούν οι ντίβες, το βήμα αργό. Η Μαρία των Τεμπών, ρομφαιοφόρος.

Πέραν των συνομωσιών ουδείς γνωρίζει τι πρεσβεύει, κάθε φορά που θέλησε να το διευκρινήσει μας μπέρδεψε περισσότερο, καλύτερα μη μιλάς της είπαν, ανέλαβε ο εκλεκτός της ρωσικής πρεσβείας.

Νάσου κι ο Τσίπρας, ο παλιός.

Καλά αυτός δεν έφτιαξε τον ΣΥΡΙΖΑ και νίκησε κι έχασε και πήρε την ευθύνη; Ευθύνη σημαίνει φταίω όχι διαφωνώ.

Τώρα γιατί φτιάχνει το δικό του; Ούτε καν «Tsipras and the syrizas”. “Tsipras rock band” σκέτο.

Θέλει κι ο Σαμαράς να βγει, διστάζει, άργησε/ και σαν καρικατούρα μοιάζει… Η πασαρέλα με τα ομορφοπαιδα που προσποιούνται οτι είναι κόμματα αρχών.

Τουλάχιστον η υποψήφια Μις είναι πιο ειλικρινής. «Ανησυχείτε για το περιβάλλον;» «Μα βέβαια, είμαι οικολόγος.

Έχω μειώσει στο μισό την λακ των μαλιων μου περιορίζοντας την τρύπα του όζοντος». Πραγματική η απάντηση… (Ειπα κι αυτά στον «Καθρέφτη» του Χ. Μιχαηλίδη στο ERT news)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους