Και για να δούμε τα πράγματα επί ρεαλιστικής βάσεως. Χωρίς συναισθηματισμούς και ανορθολογικές ωραιοποιήσεις. Ούτε ιδέα είναι μία ομάδα ποδοσφαίρου. Ούτε κίνημα. Είναι μία εταιρία με ΑΦΜ, με...
Και για να δούμε τα πράγματα επί ρεαλιστικής βάσεως. Χωρίς συναισθηματισμούς και ανορθολογικές ωραιοποιήσεις.
Ούτε ιδέα είναι μία ομάδα ποδοσφαίρου.
Ούτε κίνημα.
Είναι μία εταιρία με ΑΦΜ, με ισολογισμό και με εξαιρετικά καλοπληρωμένους ενίοτε, επαγγελματίες υπαλλήλους.
Μία ανώνυμη εταιρία, η οποία προσφέρει ψυχαγωγία στους καταναλωτές της υπηρεσίας της.
Ο δε πρόεδρος της κάθε ομάδας, κερδίζει χρήματα.
Μιλώντας πάντα για τις μεγάλες ομάδες.
Και όχι για τον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Στην Ελλάδα τουλάχιστον, η ομάδα ποδοσφαίρου αποτελεί το όχημα επίτευξης άλλων στόχων. Εξωαθλητικών.
Το βλέπουμε.
Δεν χρειάζεται να γράψω λεπτομέρειες.
Κάποιος που μέ γνωρίζει, θα μέ ρωτήσει: Βρε Γιάννη δεν χαίρεσαι όταν νικάει ο Ολυμπιακός; Δεν εκνευρίζεσαι με την ήττα του; Δεν αγωνιάς όταν ο αντίπαλος ετοιμάζεται να εκτελέσει πέναλτι; Η απάντηση είναι σαφής.
Προσωπικώς, τα νιώθω όλα αυτά.
Και δεν υποκρίνομαι τον "υπέρ άνω". ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΨΕΥΤΟΣΟΥΣΟΥΔΙΣΜΟΙ.
Αλλά δεν θα κάτσω να ακούω κηρύγματα για ιδέες και κινήματα, από όσους βγάζουν κέρδη από αυτά. :-) :-) Το διάγγελμα του Μάριου Ηλιόπουλου ήταν σχεδόν επιθεωρησιακό.
Όπως και τα ανάλογα διαγγέλματα του Κώστα Καραπαπά (για να αναφερθώ και στον παράγοντα της ομάδας που υποστηρίζω).
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους