Αυτό δεν είναι ποίημα, είναι μια εξομολόγηση-δεν φοβάμαι την λέξη- κάτι σαν τελετουργικό της γραφής, μια ανάγκη έκφρασης: Μετά την έκδοση των δυο καινούργιων μου βιβλίων, νιώθω κάπως άδεια, ένα κενό...

Πλήρες Κείμενο:

Αυτό δεν είναι ποίημα, είναι μια εξομολόγηση-δεν φοβάμαι την λέξη- κάτι σαν τελετουργικό της γραφής, μια ανάγκη έκφρασης: Μετά την έκδοση των δυο καινούργιων μου βιβλίων, νιώθω κάπως άδεια, ένα κενό, για να το πω πιο ποιητικά και δεν είμαι έτοιμη να σκάψω μέσα μου πιο βαθιά γιατί φοβάμαι… τα βάθη κρύβουν επικίνδυνες παγίδες.

Νιώθω κάτι σαν αυτό που θα ένιωθε ίσως η Γουίννι στις "Ευτυχισμένες μέρες" του Μπέκετ μέσα στο λάκκο της, δηλαδή "και τώρα; " Πως πάμε παρακάτω; Δουλεύω πολύ για να παρουσιάσουμε δυο δραματουργικές συνθέσεις πάνω στον Γυάλινο κόσμο και στο Λεωφορείο ο πόθος του Τένεσσι Ουίλιαμς, που δίδαξα στα Σεμινάρια Θεατρικής Παιδείας στο μαγαζάκι της τ3χνης ...προσπαθώ παράλληλα να κάνω ένα θίασο για να ανεβάσω το καινούργιο μου θεατρικό Γυάλινο Πόνο, όμως ο δρόμος είναι σκοτεινός, ο λαβύρινθος αδιέξοδος... και εγώ νιώθω να μικραίνω μπροστά στον γιγαντισμό των δημοσίων σχέσεων σε όλους τους τομείς του δημόσιου και πολιτικού βίου... συμπερασματικά φοβάμαι πως στον τρελό χορό των γεγονότων και των «εμβληματικών» επιτευγμάτων και γυρίζοντας γύρω -γύρω με ταχύτητα, αποκόπηκα από το κυρίως σώμα της "κανονικότητας" και κρέμομαι από μια κλωστή... Εντωμεταξύ έτσι κρεμάμενη, τρεμάμενη και αιωρούμενη, ετοιμάζω -κατά την συνήθεια- την παρουσίαση των δυο μου βιβλίων για τις 13 Ιουνίου στη 1μμ στον «Βυσσινόκηπο» της Ζωοδόχου Πηγής- θα σας ενημερώσω σχετικά και με προσκλητήριο

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους