Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΟ ΜΠΑΝΑΝΙΣΤΑΝ: Η Αυτοκρατορία της Σοβαροφάνειας και το Τέλος του Μιντιακού κατεστημένου.

Το σύγχρονο μιντιακό κατεστημένο στην Κύπρο (ή ορθότερα, στο «Κυπριστάν TV») βιώνει μια πρωτοφανή υπαρξιακή κρίση.

Εγκλωβισμένο ανάμεσα στην οργανική απαξίωση της κοινωνίας και την ανάγκη του να εξυπηρετήσει σκοτεινά, μικροκομματικά και επιχειρηματικά συμφέροντα, έχει αναπτύξει συγκεκριμένες, σχεδόν παιδαριώδεις, στρατηγικές επιβίωσης που προσπερνουν καθε ηθικη αρχη παραβιάζουν τη δεοντολογία με τροπους επικίνδυνους για τη δημοκρατία.

Όταν όμως τα όπλα αυτού του συστήματος αποδομούνται με όρους σύγχρονης επικοινωνίας και ψυχολογικής ανάλυσης, το κατεστημενο των media καταρρέει, αφήνοντας εκθετούς τους πρωταγωνιστές του οι οποιοι απλως πουλουν εξεφτελιστικου επιπεδου μελοδραμα στις στηλες και τις εκπομπές τους που πλεον ελάχιστοι διαβαζουν και παρακολουθούν. 4 σημαντικα σημεια απο τα 1004 που αξιζουν να αναλογιστουμε. 1. Η Προπαγάνδα της Θυματοποίησης και οι «Λογικές Πλάνες» Μια απο τις μεγαλύτερες παθογένειες της σημερινής δημοσιογραφίας είναι η εφεύρεση «θυμάτων» εκεί που υπάρχουν απλώς κρινόμενοι.

Όταν ένα δημόσιο προϊόν (μια ειδησεογραφική εκπομπή) μεσούσης της προεκλογικής περιόδου δέχεται δίκαιη και τεκμηριωμένη κριτική για μεροληψία, η απάντηση του σιναφιού δεν είναι ποτέ επί της ουσίας.

Δεν θα απαντήσουν αν η εκπομπή ήταν μονομερής.

Αντίθετα, επιστρατεύουν τη στρατηγική της μετατόπισης της συζήτησης: από το «τι μετέδωσα και πώς το διαχειρίστηκα» στο «πώς νιώθω που με έκριναν». Στο συναίσθημα.

Τα νιαουρίσματα, τα κλάματα και το «δράμα» της καθε drama queen αντιεπαγγελματια στατλετας επιστρατεύονται ως επικοινωνιακό δόλωμα για να μετατραπεί η κριτική σε «επίθεση κατά της ελευθεροτυπίας» ή σε «bullying κατά των δημοσιογράφων». 2. Η Εργαλειοποίηση του Πόνου και το Ξεχείλωμα των Εννοιών Στο Μπανανιστάν, οι «ατρόμητοι» δημοσιογράφοι που εχουν και attitude ταχα, τρομαρα τους, και οι «σταρλέτες» της τηλεόρασης δεν διστάζουν να ανανοηματοδοτήσουν και να ξεχειλώσουν σοβαρότατες κοινωνικές έννοιες, όπως το bullying και ο σεξισμός.

Χρησιμοποιούν αυτές τις λέξεις-όπλα, που θα έπρεπε να είναι εργαλεία βαθιών κοινωνικών αλλαγών, ως ένα απλό προπέτασμα καπνού για να προστατεύσουν τις καρέκλες και τη ματαιοδοξία τους.

Αυτή η τάση ενέχει τεράστιους κοινωνικούς κινδύνους.

Όταν η κριτική για μια κακή τηλεοπτική διαχείριση βαφτίζεται «bullying» από την ασφάλεια ενός κλιματιζόμενου στούντιο, το κοινό παθαίνει ανοσία.

Το δράμα του παιδιού στο σχολείο ή του υπαλλήλου στο γραφείο που υφίστανται πραγματικό εκφοβισμό υποβαθμίζεται και εξευτελίζεται.

Η κοινωνία κουράζεται από τη «σαπουνόπερα της ελίτ» και, όταν αύριο μια γυναίκα υποστεί πραγματική, χυδαία κακοποίηση, η κοινή γνώμη θα γυρίσει την πλάτη.

Θα γυρισει την πλατη και οταν μιλαμε για πραγματικο σεξισμο. 3. Η Ψευδαίσθηση της Ασυλίας και η Ιστορική Δειλία Υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη, τριτοκοσμική αντίληψη στα εγχώρια media ότι ορισμένες επαγγελματικές ομάδες είναι υπεράνω κριτικής.

Απαιτούν ασυλία επειδή κρατούν το μικρόφωνο.

Ξέχασαν, όμως, ότι όταν εκτίθεσαι στη δημόσια σφαίρα, η κριτική δεν είναι αγένεια, είναι κοινωνική ανάγκη και δημοκρατικό καθήκον.

Και απαραιτητο συστατικο για συνεχη βελτιωση.

Η σοβαροφάνεια και το «κυριλλέ» ύφος των στούντιο προσπαθούν να κρύψουν μια πικρή αλήθεια: την ιστορική δειλία του σιναφιού απέναντι στην πραγματική εξουσία.

Πρόκειται για τους ίδιους δημοσιογράφους που, όταν ο εκάστοτε ισχυρός ή ένας «μεθυσμένος Πρόεδρος» τους απείλησε ευθέως να μην κάνουν ερωτήσεις (για σκάνδαλα τύπου Al Jazeera) γιατί «θα τους πάρει ο δαίμονας», ξέχασαν την ελευθεροτυπία και συμβιβάστηκαν πλήρως.

Τότε, η «μαχητικότητά» τους έγινε καπνός. 4. Από τις «Τσόντες» στην «Ειδησεογραφία» Η ιστορική διαδρομή της κυπριακής τηλεόρασης εξηγεί σε ενα βαθμο και το σημερινό της επίπεδο.

Κανάλια που κάποτε μετέδιδαν ερωτικό περιεχόμενο (τσοντες δηλαδη) για να επιβιώσουν, απλώς άλλαξαν το όνομα του genre, το βάφτισαν «ενημέρωση» και συνέχισαν να εμπορεύονται το συναίσθημα και τον εντυπωσιασμό.

Το σύστημα αυτό λειτουργεί πλέον σε μια κλειστή φούσκα.

Ο κόσμος τους έχει απαξιώσει τόσο πολύ, που οι μόνοι που εκτιμούν πλέον αυτούς τους «δημοσιογραφίσκους της μπακκίρας» είναι οι ίδιοι μεταξύ τους, οι καναλάρχες τους και οι λίγοι συγγενείς τους.

Ειναι και αυτό επικίνδυνο για τη Δημοκρατία γιατι Δημοκρατια χωρις ελευθερο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΥΠΟ δεν υπαρχει.

Στην εποχή της δικτυωμένης κοινωνίας, η ισχύς των παραδοσιακών μέσων έχει εξατμιστεί.

Η αυθεντική, ελεύθερη και to the point φωνή ενός συνειδητοποιημένου πολίτη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παράγει πλέον οργανική επικοινωνία και analytics που ξεπερνούν σε απήχηση ολόκληρες τις στημένες εκπομπές τους - χωρις καν πληρωμένη διαφήμιση.

Οποταν, για να βαλουμε τα πραγματα στη θεση τους 👉🏻οταν βαφτίζετε την κριτική για τη δουλειά σας ως «bullying» και «σεξισμό» για να προστατεύσετε τις καρέκλες σας και τους χρηματοδοτες σας χωρις να αναλογιζεστε οτι θυματοποιειτα και τα πραγματικά θύματα ειστε στην καλυτερη περιπτωση ξεφτιλες.

Οχι δημοσιογράφοι. 👉🏻Η Χαραλαμπίδου και η κοινωνία δεν έκριναν τη γυναίκα εργαζόμενη κυριε ψευτοεπαναστατη του κωλου (για να χρησιμοποιήσω catchy ψευτοcool εκφρασεις σου) που μετονομασες το κατινιο σε δημοσιογραφια.

Κρίθηκε ο εξοφθαλμα μεροληπτικός συντονισμός που εκανε η drama queen δημοσιογράφος που συντονιζε debate της υψιστης δημοκρατικης ασκησης. Ο τροπος, όχι το φύλο. Για να μην τρελαθούμε στο Κυπριστάν TV.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους