ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ «Πρέπει να παίξω, δεν θα πάω πάσο /Κυνηγάω τα πάντα μέχρι να τα φτάσω /Θέλω ένα στέμμα κι έναν θρόνο να κάτσω /Ένα block επιταγών και check σε όλους να γράψω /Φέρε μου ένα ποτό που θέλω να...

Πλήρες Κείμενο:

ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ «Πρέπει να παίξω, δεν θα πάω πάσο /Κυνηγάω τα πάντα μέχρι να τα φτάσω /Θέλω ένα στέμμα κι έναν θρόνο να κάτσω /Ένα block επιταγών και check σε όλους να γράψω /Φέρε μου ένα ποτό που θέλω να ξεδιψάσω /Φερ' τα μου όλα-όλα, πάλι δεν θα χορτάσω Χρυσό ρολόι, γυαλί designer /Σου λέω φερ' το /Leather παλτό, φερ' το /Κι escargot, φερ' το /Rally cars, yacht με stars /Σου είπα φερ' το /(Φερ' το, φερ' το, φερ' το) (…) Ακόμη κι όλα δεν ειν' αρκετά /Θέλω τόσα πολλά, που δεν είναι απτά /Θέλω δόξα, αιωνιότητα και λεφτά /Ρούχα επιλεγμένα που 'ναι τόσο ακριβά /Να φωνάζουν τ' όνομά μου τόσο δυνατά /Και να χορεύω-χορεύω όσο πάω ψηλά Θέλω, οπότε φερ' το /(Γη κι ουρανό) Φερ' το /(Τον κόσμο όλο) Φερ' το /(Εντός κι εκτός πλανήτη) Αν δεν το 'χω, φερ' το /(Φερ' το, φερ' το) /Θέλω δόξα, αιωνιότητα και λεφτά /Ρούχα επιλεγμένα που 'ναι τόσο ακριβά /Να φωνάζουν τ' όνομά μου τόσο δυνατά /Να λένε "Φερ' το μας, Ακύλα, φερ' το" Κοίτα μαμά /Όσα στερηθήκαμε παλιά Νιώθω πως θα καταφέρω /Να προσφέρω μη μας λείψει κάτι ξανά /Δες με μαμά /Αγοράζω να κλείσω κενά /Θα σου πάρω κι εσένα πολλά /Σπίτια, αμάξια και εξοχικά /(Βέβαια, αν κερδίσω /Whatever, κατάλαβες, οπότε)» (Ακύλας Μυτιληναίος, «Φέρτο») ΖΗΤΟΥΣΕ ο Ακύλας, με το παραπάνω τραγούδι με το οποίο συμμετείχε στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον, να του φέρουν «στέμμα», «block επιταγών», «Χρυσό ρολόι», «γυαλί designer», «Leather παλτό», «escargot» (σαλιγκάρια, κλασικά σύμβολα γαλλικής γκουρμέ κουζίνας), Rally cars», «yacht με stars», «λεφτά», «ρούχα επιλεγμένα ακριβά», «δόξα», «αιωνιότητα», «να φωνάζουν τ' όνομά του δυνατά», «γη και ουρανό», «τον κόσμο όλο, εντός κι εκτός πλανήτη». ΚΑΙ ΟΛΑ ΝΑ ΤΟΥ ΤΑ ΕΔΙΝΑΝ, μας λέει, και πάλι «δεν θα του ήταν αρκετά». ΥΠΑΡΧΕΙ επίσης, μια -συγκινητική, όντως- αποστροφή προς την μάνα του, στην οποία τη βεβαιώνει, ότι νιώθει επιτέλους ότι «θα τα καταφέρει» να έχει αυτό που ποθεί η καρδιά του και «να της προσφέρει όσα στερήθηκαν παλιά», ώστε «να μην τους λείψει ποτέ τίποτα ξανά», και της ζητάει «να τον κοιτάξει», την ώρα που αγοράζει «για να κλείσει τα κενά», που τους δημιούργησε η ανέχεια προφανώς, που έζησαν και της υπόσχεται, ότι «θα της πάρει κι αυτής» «σπίτια», «αμάξια» και «εξοχικά», με την προϋπόθεση, βέβαια, ότι θα κερδίσει. ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ που ο ποιητής, δεν αρκείται στην επίτευξη ενός ικανοποιητικού, για τον μέσο άνθρωπο, επιπέδου ευμάρειας, που θα του προσφέρει μια αξιοπρεπή ευζωία, αλλά ζητάει να έχει κι αυτός, ό,τι έχουν στην κατοχή τους, τα σύγχρονα χρυσά είδωλα της μουσικής και του κινηματογράφου, και όχι μόνο, εκφράζοντας με τρόπο γλαφυρό, μια ακόρεστη, αχαλίνωτη δίψα για πλουτισμό. ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ, δεν υπόσχεται να της εξασφαλίσει, όπως θα περίμενε κανείς, απλώς ένα σπίτι και μια ανεξάρτητη οικονομικά αξιοπρεπή ζωή, αλλά «σπίτια», «αμάξια» και «εξοχικά». Σε πληθυντικό αριθμό όλα αυτά.

ΥΠΑΡΧΕΙ στην «ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗΣ» , ένας «μηχανισμός άμυνας» ή «μια στρατηγική αντιμετώπισης», που λέγεται «Υπεραναπλήρωση» και σύμφωνα με τη οποία «το άτομο προσπαθεί να καλύψει ή να αντισταθμίσει ένα εσωτερικό συναίσθημα κατωτερότητας, ανασφάλειας ή τραύματος, υιοθετώντας μια συμπεριφορά εκ διαμέτρου αντίθετη από την πραγματική του κατάσταση», μας λέει η ΑΙ. ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΕΡΟ, ότι με αυτό το τραγούδι, αυτό το παιδί, δεν ζητάει απλά να αναπληρώσει ό,τι στερήθηκε στην στερημένη παιδική του ηλικία, αλλά να το υπεραναπληρώσει.

ΜΠΟΡΕΙ, βέβαια, αυτό το παλικαράκι, με αυτό το τραγούδι να βγάζει τα απωθημένα του, τα σώψυχά του, το μήνυμα όμως, που εκπέμπει προς την κοινωνία και ιδιαίτερα προς τα παιδιά μας, ενδυναμωμένο εις το έπακρον μέσω του παντοδύναμου μέσου της μουσικής, είναι εξόχως αρνητικό. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ η Νέα Γενιά να προσβλέπει σε τέτοιου είδους «αξίες». Με τέτοια πολιτιστικά υποπροϊόντα ανατρέφουμε τα παιδιά μας και μετά να αναρωτιόμαστε γιατί τα χάνουμε. ΑΔΙΚΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΝ κάποιοι να πλαστογραφήσουν το νόημά του, λέγοντάς μας, ότι δήθεν, ήταν μια καταγγελία της δίψας για πλουτισμό.

Πού στο καλό το είδαν αυτό; Υπάρχει έστω και ένας στίχος, μια λέξη, που να υποψιάζει για κάτι τέτοιο; Ούτε μία! Το ακριβώς αντίθετο εκπέμπει.

Εξωραΐζει, εκθειάζει, αποθεώνει, την πλεονεξία, την ακόρεστη δίψα για ανικανοποίητο πλουτισμό.

Ας μην υποτιμούν, λοιπόν, την νοημοσύνη μας οι διάφοροι καλοθελητές. Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ, να αντιπροσωπεύσει τη χώρα μας, σε έναν διεθνή μουσικό διαγωνισμό, ήταν εντελώς λάθος, για τον λόγο και μόνο, ότι εκπέμπει λάθος μήνυμα! ΘΑ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ, «Σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου! Τόσα και τόσα σκουπίδια μας κατακλύζουν, αυτό σε πείραξε!» Ναι, βέβαια, καταλαβαίνω το μάταιο του πράγματος, αλλά αισθάνθηκα την ανάγκη, έστω και για την τιμή των όπλων, ως πολίτης, να πω τη γνώμη μου. ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΟΛΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗ, ως καρικατούρα που δραπέτευσε από παιδικό comic, φοβάμαι πως ήταν αντίστοιχη της ποιότητας του στιχουργήματός του. «Ο ΑΚΥΛΑΣ» έγραψε κάποιος, στο διαδίκτυο, «δεν είναι καλός η κακός.

Είναι σύμπτωμα της εποχής μας, όπως είναι ο βήχας προάγγελος της γρίπης.

Το παιδί κάνει αυτό που ξέρει όσο καλύτερα μπορεί στο πλαίσιο της αισθητικής που προωθεί το σύστημα και μπράβο του» ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΩ! Δε φταίει το παιδί.

Φταίνε αυτή που προωθούν τέτοιου είδους πολιτιστικά υποπροϊόντα και προσπαθούν με κάθε τρόπο, να μας επιβάλουν την κακογουστιά τους. ΚΙ ΕΜΕΙΣ, ΦΥΣΙΚΑ, που με τον τρόπο μας τα αποδεχόμαστε, αν δεν τα επιβραβεύουμε κιόλας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους