Σχετικά με την συμμετοχή του Ισραήλ στην Eurovision. Δεν θα μιλήσω για το αν έπρεπε να αποκλειστεί ή όχι, αν και παρόλο που έχω ασκήσει σφοδρή Κριτική στον Νετανιάχου, δεν πιστεύω πως ο κατάλληλος...

Πλήρες Κείμενο:

Σχετικά με την συμμετοχή του Ισραήλ στην Eurovision. Δεν θα μιλήσω για το αν έπρεπε να αποκλειστεί ή όχι, αν και παρόλο που έχω ασκήσει σφοδρή Κριτική στον Νετανιάχου, δεν πιστεύω πως ο κατάλληλος τρόπος διαμαρτυρίας είναι αποκλεισμός από καλλιτεχνικό διαγωνισμό. (Να αποκλειστεί από ουσιαστικότερους θεσμούς της Δύσης αν είναι να αποκλειστεί ως πίεση συμμόρφωσης με το διεθνές δίκαιο). Θα μιλήσω όμως για την βαθμολογία του.

Είναι προφανές, και έγινε αντιληπτό και από την περσινή χρονιά, πως το Ισραήλ ξοδεύει χρήματα και κάνει καμπάνια για να εξασφαλίσει υψηλή βαθμολογία στην Ψήφο του Κοινού.

Γιαυτό και φέτος, αν κατάλαβα καλά καλά, η EBU έλαβε κάποια μέτρα για τον περιορισμό του φαινομένου.

Κοιτάξτε, εμένα μου αρέσει η διανοητική εντιμότητα.

Η εντιμότητα στα επιχειρήματα.

Όταν υπάρχουν χώρες, που στηρίζει η μία την άλλη, με μη μουσικά κριτήρια, Βαλκανικές χώρες, Σκανδιναβικές, ή πχ την αγαπημένη μου Ουκρανία για λόγους πολιτικής στήριξης, το Ισραήλ έχει κάθε δικαίωμα από την μεριά του να χρησιμοποιήσει κάθε νόμιμο μέσο για να στηρίξει την υποψηφιότητα του.

Οταν η Ελλάδα δίνει δώδεκα στη Κύπρο και η Κύπρος δώδεκα στην Ελλάδα αυτό γίνεται με μουσικό κριτήριο από τις επιτροπές; Προφανώς και όχι... Το Ισραήλ δεν διαθέτει τέτοιους είδους συμμαχίες.

Διαθέτει όμως μια κουλτούρα που λέει πως θα κάνω τα πάντα για να νικήσω.

Το ενδιαφέρει η νίκη σε κάθε πεδίο και εξαντλεί κάθε νόμιμο μέσο. (Στον Πόλεμο δυστυχώς και παράνομα μέσα). Αν οι απανταχού Ισραηλινοί του εξωτερικού επειδή αγαπάνε την χώρα τους, πληρώνουν ΚΑΙ τις δέκα ψήφους που δικαιούνται για να στηρίξουν την Υποψηφιότητα τους, σορρυ, ναι, δεν είναι μουσικό το κριτήριο, αλλά μαγκιά τους.

Ας το κάνουν και οι άλλες χώρες.

Θεωρώ υποκριτικό το να κάνουμε κριτική στο Ισραήλ για χειραγώγηση του διαγωνισμού, όταν πολλές άλλες χώρες χρησιμοποιούν πολιτικές συμμαχίες για την προώθηση των δικών τους υποψηφιοτήτων.

Ναι, το Ισραήλ στρατεύει τους πολίτες του στην ψηφοφορία.

Σπάει τα νεύρα, το καταλαβαίνω, γιατί όλες οι υπόλοιπες χώρες υποτίθεται είναι πιο χύμα, αλλά μεταξύ μας, δεν είναι και τόσο χύμα, πολλές χώρες ψηφίζουν με πολιτικά κριτήρια. Το Ισραήλ με νόμιμα μέσα, τα οποία διαθέτουν όλοι, έβαλε τα δυνατά του και βγήκε δεύτερο.

Οκ, αν και βρήκα συμπαθητικό το τραγούδι τους, για δεύτερο δεν ήταν. (Αλλά και ποιος περίμενε να βγει πρώτο το τραγούδι της Βουλγαρίας; ). Το Ισραήλ ως κράτος έχει στην κουλτούρα του την Αξία της Νίκης και της Πρωτιάς.

Και οι Εβραίοι έχουν στην κουλτούρα τους την αριστεία.

Δεν είναι τυχαίο το ότι τόσα Νόμπελ έχουν δοθεί σε Εβραίους (όχι Ισραηλινούς). Δίνουν τεράστια έμφαση στην μόρφωση.

Είναι ανταγωνιστικοί; Ναι, είναι, και καταλαβαίνω πως αυτοί μπορεί να εκνευρίζει.

Αλλά είπαμε.

Ας έχουμε διανοητική εντιμότητα.

Ας το κάνουν και οι άλλοι.

Προσωπικά βέβαια, θεωρώ πως όλα αυτά αλλοιώνουν το Καλλιτεχνικό μέρος της διοργάνωσης και το μετατρέπουν σε Γεωπολιτική αρένα και Soft Power Capital που γίνεται έπαθλο.

Γιαυτό θα προτιμούσα ακόμα πιο αυστηρούς κανόνες που θα ελαχιστοποιουσαν κατά το δυνατόν την πολιτικοποίηση του διαγωνισμού. Αλλά, επαναλαμβάνω, πολιτικοποίηση κάνουν όλοι, όχι μόνο το Ισραήλ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους