Η κυβέρνηση οφείλει να φέρει το θέμα της «Γαλάζιας πατρίδας » στο φως της δημοκρατικής νομιμοποίησης, «Οι Υποχρεώσεις της Κυβέρνησης Έναντι των Άρθρων 27 και 28 τού Συντάγματος.» Η συζήτηση γύρω από...

Πλήρες Κείμενο:

Η κυβέρνηση οφείλει να φέρει το θέμα της «Γαλάζιας πατρίδας » στο φως της δημοκρατικής νομιμοποίησης, «Οι Υποχρεώσεις της Κυβέρνησης Έναντι των Άρθρων 27 και 28 τού Συντάγματος.» Η συζήτηση γύρω από το νέο, ενιαίο Κρατικό Νόμο-Πλαίσιο της Τουρκίας για τη «Γαλάζια Πατρίδα» αναλώνεται διεθνώς και εγχωρίως σε αναλύσεις γεωπολιτικής ισχύος, στρατιωτικών ισορροπιών και υβριδικών απειλών.

Ωστόσο, πίσω από το Lawfare (Νομικό Πόλεμο) της Άγκυρας κρύβεται μια εξαιρετικά σοβαρή, αλλά συστηματικά αποσιωπημένη πτυχή.

Η εσωτερική συνταγματική τάξη της Ελληνικής Δημοκρατίας και οι ρητές δεσμεύσεις που αυτή επιβάλλει στην εκάστοτε κυβέρνηση.

Όταν ο αναθεωρητικός αντίπαλος νομοθετεί τη de facto κατάργηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και τον εγκλωβισμό των νησιών μας, η διαχείριση της κρίσης παύει να αποτελεί «προσωπική υπόθεση» ενός Πρωθυπουργού, ενός Υπουργού Εξωτερικών ή των κλειστών θυρών του ΚΥΣΕΑ. Το Σύνταγμα των Ελλήνων έχει προβλέψει ασφαλιστικές δικλείδες ακριβώς για να μην μπορεί καμία εφήμερη κυβερνητική πλειοψηφία να εκχωρήσει σιωπηρά ή να διαπραγματευτεί μυστικά τον πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας. Το Συνταγματικό Ανάχωμα: Άρθρα 27 και 28 Το ισχύον Σύνταγμα είναι αμείλικτο ως προς τα όρια της Επικράτειας και την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας.

Θεσπίζει δύο συγκεκριμένα άρθρα ως «ισχυρα αναχώματα» έναντι οποιουδήποτε διπλωματικού ή πολιτικού συμβιβασμού. 1. Άρθρο 27 παράγραφος 2: > «Καμία μεταβολή των ορίων της Επικράτειας δεν μπορεί να γίνει χωρίς νόμο, που ψηφίζεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών». (151 βουλευτές). 2. Άρθρο 28 παράγραφος 3: > «Η Ελλάδα προβαίνει ελεύθερα, με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της, εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος και γίνεται με βάση την αρχή της ισότητας και με τον όρο της αμοιβαίοτητας». Η συνταγματική λογική είναι ξεκάθαρη.

Οποιαδήποτε απόφαση, συνθήκη ή τακτική που οδηγεί έστω και σε περιορισμό της άσκησης της κυριαρχίας μας (όπως η παραίτηση από το νόμιμο δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια ή η αποδοχή ζωνών κοινής διαχείρισης/συνεκμετάλλευσης) απαιτεί την επίσημη, ονομαστική και αυξημένη έγκριση του Κοινοβουλίου.. Συμπέρασμα: Η απάντηση της Ελλάδας απέναντι στη «Γαλάζια Πατρίδα» δεν μπορεί να εξαντλείται σε επικοινωνιακά non-papers περί «ψυχραιμίας». Η κυβέρνηση έχει άμεση, νομική υποχρέωση να φέρει το ζήτημα στο εθνικό Κοινοβούλιο για δύο λόγους.

Πρώτον, διότι ο τουρκικός νόμος μεταβάλλει de facto το καθεστώς άσκησης της κυριαρχίας μας.

Όταν ο αντίπαλος θεσπίζει «Θάλασσες Ειδικού Καθεστώτος» πάνω από την ελληνική υφαλοκρηπίδα, η ελληνική απάντηση (είτε αυτή είναι η στρατιωτική αποτροπή είτε η διπλωματική προσφυγή) αποτελεί πράξη μείζονος εθνικής σημασίας που χρήζει κοινοβουλευτικής νομιμοποίησης.

Δεύτερον, για να σταματήσει η μυστική διπλωματία.

Η κυβέρνηση οφείλει να παρουσιάσει στη Βουλή τη στρατηγική της και να αναγκάσει το σύνολο του πολιτικού κόσμου να πάρει θέση.

Αν η επιλογή της ηγεσίας είναι ο συμβιβασμός και η αποδοχή των τουρκικών δικαιοδοσιών προκειμένου να διατηρηθεί μια επίπλαστη «ηρεμία», τότε οφείλει να ζητήσει τις 151 ή τις 180 ψήφους των βουλευτών, αναλαμβάνοντας το ανάλογο πολιτικό και ιστορικό κόστος.

Το να περιμένει η κυβέρνηση το «χαρτί» της τουρκικής Βουλής για να πάρει πρωτοβουλίες και να ενημερώσει το ελληνικό Κοινοβούλιο είναι σαν να περιμένεις την κήρυξη πολέμου για να ελέγξεις αν λειτουργούν τα ραντάρ. Επίλογος: Το Φως της Δημοκρατίας Ενάντια στον Κατευνασμό Η οχύρωση πίσω από το επιχείρημα ότι «διαβάζουμε τον νόμο και τον παρακολουθούμε» αποτελεί θεσμική υπεκφυγή.

Ο κατευνασμός ευδοκιμεί μόνο στο σκοτάδι της μυστικής διπλωματίας και των παρασκηνιακών διαβουλεύσεων.

Όταν το Σύνταγμα απαιτεί την πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών για οποιονδήποτε περιορισμό της κυριαρχίας, η de facto ανοχή των τουρκικών τετελεσμένων στο πεδίο, χωρίς τη σφραγίδα της Βουλής, συνιστά συνταγματική εκτροπή.

Αν η πολιτική ηγεσία στερείται της πυγμής να προτάξει τη σκληρή αποτροπή και το αδιαπραγμάτευτο Βέτο, οφείλει να θέσει την τουρκική πρόκληση στην κρίση της εθνικής αντιπροσωπείας.

Η διαχείριση της μοίρας του ελληνισμού στο Αιγαίο και την Κύπρο δεν είναι ιδιοκτησία καμίας κυβερνητικής πλειοψηφίας. Η κυβέρνηση οφείλει να φέρει το θέμα στο φως της δημοκρατικής νομιμοποίησης,

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους