Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ο θεραπευτής χρειάζεται θεραπεία;» Ναι...και ΝΑΙ με ολα τα γραμματα κεφάλαια.

Χρειάζεται εποπτεία; Ναι και ΝΑΙ.

Προερχομενη από μια πιο αυστηρή και σκληρα οριοθετημένη μεν αλλά ανοιχτή δε επιστήμη, συμπερανα πώς επιστήμη σημαινει ανοιχτός διάλογος με κοινη γλωσσα αλλα σαφεις κανονες.

Κι αυτο δεν ειναι δογματισμος είναι ελευθερία με σεβασμο στα κεκτημένα και πλασιο για να ερθουν τα καινουρια. Στην Ψυχολογία κ Ψυχοθεραπεία φαινεται να υάρχει μια αρκετά επικίνδυνη φαντασίωση γύρω από τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας: ότι ο θεραπευτής είναι ένας άνθρωπος «λυμένος», ουδέτερος, ψυχικά άτρωτος. ΟΧΙ.

Οτι ειναι σχεδόν αλώβητος από ανθρώπινα τραύματα. ΟΧΙ.

Δεν είναι.

Ο θεραπευτής είναι άνθρωπος.

Με ιστορία.

Με απώλειες.

Με άμυνες.

Με τυφλά σημεία.

Με τραύματα, ανάγκες, φόβους και προσωπικές ευαλωτότητες.

Και ακριβώς γι’ αυτό, η προσωπική θεραπεία και η εποπτεία δεν αποτελούν πολυτέλεια ή ένδειξη αδυναμίας.

Αποτελούν πράξη επαγγελματικής και ηθικής ευθύνης. Τελεία. Στην Ελλάδα, παρότι υπάρχει νομικό και δεοντολογικό πλαίσιο για την άσκηση του επαγγέλματος, δεν υπάρχει σαφής κρατική υποχρέωση που να απαιτεί από κάθε θεραπευτή να βρίσκεται σε προσωπική θεραπεία ή συστηματική εποπτεία.

Ωστόσο, σχεδόν όλες οι σοβαρές ψυχοθεραπευτικές εκπαιδεύσεις και διεθνείς οργανισμοί θεωρούν αυτά τα δύο στοιχεία θεμέλιο της κλινικής επάρκειας.

Και όχι τυχαία.

Γιατί η θεραπεία δεν γίνεται μόνο με τεχνικές.

Γίνεται μέσω της σχέσης.

Και όταν ο ίδιος ο θεραπευτής δεν έχει χώρο να επεξεργάζεται όσα ενεργοποιούνται μέσα του, υπάρχει ο κίνδυνος ( συχνά ασυνείδητα ) να μεταφέρει δικά του κομμάτια μέσα στη θεραπευτική διαδικασία.

Η εποπτεία δεν υπάρχει μόνο για να “διορθώνει τεχνικές”. Υπάρχει για να προστατεύει: -από υπερταυτίσεις, -από σχέσεις εξάρτησης, -από παραβίαση ορίων, -από το σύνδρομο του “σωτήρα”, -από τη ναρκισσιστική ανάγκη του να είναι κανείς απαραίτητος, -από την κόπωση, την απορρόφηση και τη συναισθηματική τύφλωση.

Γιατί πολλές φορές ένας θεραπευτής μπορεί να φαίνεται εξαιρετικά δοτικός και caring, ενώ στην πραγματικότητα λειτουργεί μέσα από δικές του ανεκπλήρωτες ανάγκες.

Και αυτό είναι κάτι που χρειάζεται βαθιά αυτοπαρατήρηση και ειλικρίνεια για να αναγνωριστεί.

Η προσωπική θεραπεία, από την άλλη, δεν σημαίνει ότι ο θεραπευτής είναι «προβληματικός». Σημαίνει ότι αναγνωρίζει πως δεν παύει να είναι άνθρωπος.

Κανείς δεν “τελειώνει” με τον εαυτό του.

Κάθε περίοδος ζωής — ένα πένθος, μια μητρότητα, ένας χωρισμός, μια απώλεια, μια εξουθένωση ... μπορεί να ανοίξει ( για να μην πω οφειλει να κανει) ξανά κομμάτια που χρειάζονται επεξεργασία.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η ουσία της θεραπευτικής ωριμότητας: όχι στην τελειότητα, αλλά στην ικανότητα του θεραπευτή να συνεχίζει να κοιτάζει ειλικρινά τον εαυτό του.

Γιατί όταν ένας άνθρωπος σου εμπιστεύεται τον ψυχικό του κόσμο, δεν αρκεί να έχεις γνώσεις.

Χρειάζεται να έχεις και επίγνωση.

Επιγνωση της δικης σου κατάστασης.

Και αυτή η επίγνωση δεν χτίζεται μόνο στα βιβλία.

Με πτυχία και επιμορφώσεις.

Χτίζεται και στο θάρρος να καθίσεις απέναντι από τον δικό σου εαυτό τη στιγμή που πρέπει και τη στιγμή που οφειλεις. 🌸

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους