Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πού πάνε οι σκέψεις όταν έχουν ξεχαστεί; Παλιά ερωτικά μηνύματα, ένα μανιασμένο ποτάμι εξομολογήσεων και υποσχέσεων.

Πυρωμένες λέξεις που παλεύουν να περιγράψουν έναν μεγάλο έρωτα «παιδιών» που προετοιμάζουν αταξίες αποκομίζοντας κάποια κρυφή, μη συνειδητή ηδονή.

Σε κάθε λέξη η μέρα προχωράει γρήγορα και από πρωί γίνεται απόγευμα.

Και πιο μετά, μια ώρα φωτεινή πριν το ξημέρωμα, σαν άλλη Αχμάτοβα ερωτευμένη με τον Μοντιλιάνι θα έγραφα και η ποίηση θα ήταν μιας μικρής, χαρούμενης αμαρτωλής. «Το Παρίσι μέσα σε μαβιά αχλύ.

Και πάλι ίσως ο Μοντιλιάνι να μ’ ακολουθούσε απαρατήρητος.

Είναι αυτός που έχει τη δυσάρεστη ικανότητα να ταράζει ακόμα και τον ύπνο μου…» Ακόμη και όταν βρισκόμαστε στη φάση της ωριμότητας, δεν μπορούμε να ωριμάσουμε κατάλληλα.

Αφήνουμε τα ανθεκτικά μικρόβια των τραυματικών εμπειριών να καταστρέφουν σεντόνια με λεκέδες υποσχέσεων.

Να ψάχνουν σκοροφαγωμένα στοπ καρέ χωρισμένων, να εξαφανίζουν φωτογραφίες και σκίτσα ερώτων ακινητοποιημένων στις στιγμές που οι ερωτευμένοι είναι αλαζόνες. Μαρία Βόλλη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους