Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει ένα είδος σχέσης που δεν χτίζεται πάνω στην εμπιστοσύνη, αλλά πάνω στην ανάγκη ελέγχου, στην επιτήρηση μεταμφιεσμένη σε φροντίδα, στην κατοχή με ρομαντικό περιτύλιγμα, στην ανασφάλεια που ζητά υπακοή, στον έλεγχο μέσω ενοχής.

Δεν λέει ποτέ καθαρά «θέλω να σε ελέγχω». Αυτό θα ήταν πολύ ωμό.

Πολύ εύκολο να αναγνωριστεί.

Αντίθετα, ντύνεται με λέξεις όπως «νοιάζομαι», «σε προστατεύω», «βάζω όρια», «ξέρω καλύτερα», «ο κόσμος είναι επικίνδυνος». Το μοτίβο είναι πάντα το ίδιο: κάποιος προσπαθεί να περιορισει την ελευθερία του άλλου και βαφτίζει τον περιορισμό αγάπη.

Η αγάπη όμως δεν μικραίνει τον άνθρωπο.

Δεν τον επιτηρεί.

Δεν τον εκπαιδεύει να αποφεύγει πράγματα για να μην ενεργοποιήσει την ανασφάλεια του άλλου.

Δεν μετατρέπει την προσωπική δυσφορία σε κανόνα ζωής για δύο.

Όταν κάποιος λέει ουσιαστικά: «Εγώ αισθάνομαι άβολα, άρα εσύ πρέπει να αλλάξεις τη συμπεριφορά σου», δεν μιλάμε για όριο.

Μιλάμε για έλεγχο με συναισθηματικό περιτύλιγμα.

Τα όρια αφορούν το τι θα κάνω εγώ για να προστατεύσω τον εαυτό μου.

Ο έλεγχος αφορά το τι πρέπει να κάνεις εσύ για να ηρεμήσω εγώ.

Η διαφορά είναι τεράστια και πολλοί άνθρωποι τη συγχέουν επειδή έχουν μάθει να συνδέουν την αγάπη με την επιτήρηση.

Με τη ζήλια.

Με τη διεκδίκηση.

Με την κατοχή.

Κάποιος μπορεί να ζητήσει τον κωδικό σου «για λόγους ειλικρίνειας». Να θέλει να ξέρει πού είσαι κάθε στιγμή «για να μην ανησυχεί». Να αποθαρρύνει φιλίες «γιατί κάποιοι σε επηρεάζουν αρνητικά». Να κάνει μούτρα όταν βγαίνεις χωρίς εκείνον μέχρι να αρχίσεις μόνος σου να ακυρώνεις εξόδους.

Να σχολιάζει τι φοράς, τι ανεβάζεις, πώς μιλάς, πώς γελάς, πόσο φαίνεσαι, πόσο ακούγεσαι.

Όχι με απαγορεύσεις πάντα.

Μερικές φορές με απογοήτευση.

Με παγωμάρα.

Με ενοχή.

Με «αν με αγαπούσες, θα το καταλάβαινες». Αυτό δεν είναι σύνδεση.

Είναι σταδιακή συρρίκνωση του άλλου ανθρώπου.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι τέτοιες συμπεριφορές συχνά παρουσιάζονται σαν ωριμότητα.

Σαν «σοβαρό ενδιαφέρον». Σαν ένταση συναισθήματος.

Όμως η ανάγκη να ελέγχεις δεν γεννιέται από βαθιά αγάπη.

Γεννιέται από φόβο, ανασφάλεια και αίσθηση ιδιοκτησίας.

Και όταν αυτά μένουν αδούλευτα, μεταμφιέζονται σε ηθική, φροντίδα ή “σωστή καθοδήγηση”. Ένας άνθρωπος που αγαπά πραγματικά δεν χρειάζεται να μικρύνει τον κόσμο σου για να χωρέσει μέσα του.

Δεν φοβάται την αυτονομία σου.

Δεν αισθάνεται ότι απειλείται από την ελευθερία σου.

Γιατί η αγάπη χωρίς ελευθερία δεν είναι αγάπη.

Είναι διαχείριση.

Και καμία σχέση δεν γίνεται ασφαλής όταν ο ένας αναλαμβάνει τον ρόλο του δεσμοφύλακα και ο άλλος μαθαίνει σιγά σιγά να ζητά άδεια για να υπάρξει. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους