Ian Curtis (15 Ιουλίου 1956 - 18 Μαΐου 1980) Πρέπει να φανταστούμε τον Ian ευτυχισμένο Ίσως γιατί υπάρχει μια κόλαση πάνω στη γη που μας υπενθυμίζει διαρκώς «την ανθρώπινη προέλευση όλων των...

Πλήρες Κείμενο:

Ian Curtis (15 Ιουλίου 1956 - 18 Μαΐου 1980) Πρέπει να φανταστούμε τον Ian ευτυχισμένο Ίσως γιατί υπάρχει μια κόλαση πάνω στη γη που μας υπενθυμίζει διαρκώς «την ανθρώπινη προέλευση όλων των ανθρώπινων», όπως έγραφε ο Albert Camus στον «Μύθο του Σισύφου». Μια ζωή παγιδευμένη ανάμεσα στη φθορά, την επανάληψη, την ασφυξία και το ατελέσφορο.

Ακόμη και μέσα σ’ αυτή τη μηχανική της απόγνωσης, ο άνθρωπος συνεχίζει να κινείται, να ερωτεύεται, να χορεύει, να ουρλιάζει, να σπαρταρά, να γράφει τραγούδια.

Η επιθυμία για επιβίωση γίνεται το τελευταίο καταφύγιο, μια απελπισμένη αλλά βαθιά ανθρώπινη απόπειρα υπέρβασης της μοίρας.

Μια απόπειρα υπέρβασης της μοίρας ήταν το «Love Will Tear Us Apart». Μακριά από μοιρολατρικές παραδοχές, εκτινάχθηκε στον αέρα του Manchester σαν έκρηξη απέναντι στα υπαρξιακά τέλματα.

Ολόκληρη η παρουσία του Ian Curtis πάνω στη σκηνή -οι σπασμωδικές κινήσεις, οι επιληπτικοί χοροί, το σώμα που έμοιαζε να συγκρούεται με τον ίδιο του τον εαυτό- ήταν μια μάχη απέναντι στην κατάρρευση.

Ένας άνθρωπος που προσπαθούσε να μετατρέψει την εσωτερική του διάλυση σε ρυθμό, σε ποίηση, σε κάτι συλλογικό και με τη σειρά τους, οι χιλιάδες άνθρωποι που συνεχίζουν μέχρι σήμερα να χορεύουν με αυτό το τραγούδι, χορεύουν ενάντια στην ακινησία, ενάντια στην ήττα, ενάντια στην ιδέα πως τίποτα δεν αλλάζει.

Κι αν κάποτε η ευτυχία μπορεί να υπάρξει, ίσως να γεννιέται ακριβώς μέσα από αυτές τις petite Εξεγέρσεις του παραλόγου.

Από αυτές τις απελπισμένες απόπειρες να σπρώξουμε ξανά τον βράχο προς την κορυφή, γνωρίζοντας ήδη πως θα ξανακυλήσει.

Γι’ αυτό και, σαν άλλον Σίσυφο, πρέπει να φανταστούμε τον Ian ευτυχισμένο. via Χριστιάνα Στυλιανού (βλ. σχόλια)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους