Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Ανυπακοή στην Εκκλησία ως Ανυπακοή στον Χριστό Ζούμε σε μία εποχή όπου ο άνθρωπος προβάλλει διαρκώς το «δικό μου θέλω» ως υπέρτατο δικαίωμα.

Η προσωπική γνώμη γίνεται νόμος, το συναίσθημα γίνεται αλήθεια και η επιθυμία βαπτίζεται ελευθερία.

Μέσα σε αυτό το πνεύμα, η υπακοή θεωρείται αδυναμία, η ταπείνωση μειονέκτημα και η συγχώρηση σχεδόν ανοησία.

Έτσι όμως ο σύγχρονος άνθρωπος χάνει το μέτρο, απομακρύνεται από την ειρήνη του Θεού και εγκλωβίζεται στον εγωισμό του. Η Εκκλησία δεν είναι ένας ανθρώπινος οργανισμός ούτε μία κοινωνική λέσχη όπου ο καθένας πράττει όπως επιθυμεί.

Είναι το Σώμα του Χριστού.

Ο ίδιος ο Κύριος μάς αποκαλύπτει ότι η σχέση του πιστού με την Εκκλησία είναι σχέση ζωής με τον ίδιο τον Θεό. Ο Χριστός είπε στους Αποστόλους «Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ» (Λουκ. 10,16). Η περιφρόνηση λοιπόν της εκκλησιαστικής ζωής, η αδιαφορία προς την πνευματική τάξη και η εμπαθής ανυπακοή δεν τραυματίζουν απλώς μία ανθρώπινη κοινότητα· τραυματίζουν τη σχέση του ανθρώπου με τον ίδιο τον Χριστό.

Βεβαίως η Εκκλησία δεν ζητεί τυφλή δουλοπρέπεια ούτε κατάργηση της προσωπικότητας.

Η αληθινή υπακοή στην ορθόδοξη παράδοση είναι ελεύθερη πράξη αγάπης και εμπιστοσύνης προς τον Θεό. Ο Χριστός «ἐταπείνωσεν ἑαυτόν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου» (Φιλιπ. 2,8). Ο ίδιος ο Θεάνθρωπος μάς έδειξε ότι ο δρόμος της σωτηρίας περνά μέσα από την ταπείνωση και όχι από την αλαζονική αυτοδικαίωση.

Σήμερα όμως επικρατεί το πνεύμα της διαρκούς αντίδρασης.

Ο άνθρωπος εύκολα επαναστατεί, προσβάλλεται, εκδικείται, κατακρίνει και απαιτεί συνεχώς δικαίωση.

Ακόμη και όταν πράγματι αδικείται, συχνά αφήνει τον πόνο να μετατραπεί σε μίσος και εγωιστική εξέγερση.

Όμως η Εκκλησία δεν θεραπεύει τον άνθρωπο με την εκδίκηση αλλά με τη μετάνοια. Οι Άγιοι δεν αγίασαν επειδή νίκησαν τους εχθρούς τους, αλλά επειδή νίκησαν τον εγωισμό μέσα τους.

Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι μεγαλύτερος είναι εκείνος που υπομένει αδικία με ειρήνη παρά εκείνος που κατορθώνει μεγάλα έργα.

Και ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει ότι η υπακοή είναι «τάφος του ιδίου θελήματος και ανάσταση της ταπεινώσεως». Ο σύγχρονος άνθρωπος όμως φοβάται να θυσιάσει το θέλημά του.

Θέλει πάντοτε να νικά, να επιβάλλεται, να έχει τον τελευταίο λόγο.

Έτσι όμως χάνει τη χάρη του Θεού, διότι «ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν» (Ἰακ. 4,6). Η κοινωνία μας έχασε το μέτρο επειδή έχασε την αίσθηση της θυσίας.

Τα παιδιά δεν μαθαίνουν να σέβονται.

Οι οικογένειες διαλύονται από τον εγωισμό.

Οι άνθρωποι δεν αντέχουν ούτε μία παρατήρηση.

Η οργή και η επιθετικότητα παρουσιάζονται ως δύναμη.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γέμισαν από κατακρίσεις, ειρωνείες και δημόσιες διαπομπεύσεις.

Όλοι απαιτούν δικαιώματα, αλλά λίγοι μιλούν για ευθύνη, σταυρό και μετάνοια.

Και όμως, ο Χριστός μάς καλεί σε άλλον δρόμο. «Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ» (Ματθ. 11,29). Η δύναμη του χριστιανού δεν βρίσκεται στην εκδίκηση αλλά στη συγχώρηση.

Δεν βρίσκεται στην αλαζονεία αλλά στην ταπείνωση.

Δεν βρίσκεται στη διάσπαση αλλά στην ενότητα της Εκκλησίας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Εκκλησία αγνοεί την αδικία ή δικαιολογεί την αμαρτία.

Όμως ο πιστός καλείται να αντιμετωπίζει ακόμη και τις δυσκολίες με πνεύμα Χριστού και όχι με το πνεύμα του κόσμου.

Η επανάσταση του εγωισμού γεννά χάος· η ταπείνωση γεννά ειρήνη.

Ο διάβολος έπεσε από την υπερηφάνεια· οι Άγιοι υψώθηκαν με την υπακοή.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ χρειάζεται πνευματική αφύπνιση. Η Εκκλησία δεν σώζει ανθρώπους που εμπιστεύονται μόνο τον εαυτό τους, αλλά ανθρώπους που συντρίβουν την καρδιά τους ενώπιον του Θεού.

Όταν ο άνθρωπος μάθει να λέει «γενηθήτω τὸ θέλημά Σου» και όχι «να γίνει το δικό μου», τότε αρχίζει η πραγματική ελευθερία.

Ο κόσμος μάς διδάσκει να διεκδικούμε τα πάντα. Ο Χριστός μάς διδάσκει να νικούμε πρώτα τον εαυτό μας.

Ο κόσμος φωνάζει «δικαιώσου». Το Ευαγγέλιο ψιθυρίζει «ταπεινώσου και θα σε δικαιώσει ο Θεός». Και αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια που λησμονήσαμε. Μητροπολίτης Ταμασού και Ορεινής Ησαΐας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους