[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα
 Αθλητικά
 Οικονομία
 Ροή

Η γιαγιά Ελένη και τα λουλούδια της Κάθε πρωί στην Άσσο της Κεφαλονιάς, πριν ο ήλιος ανέβει ψηλά πάνω από το Ιόνιο, η γιαγιά Ελένη βγαίνει ξυπόλητη στο καντούνι της. Το πράσινο ποτιστήρι της είναι το...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η γιαγιά Ελένη και τα λουλούδια της Κάθε πρωί στην Άσσο της Κεφαλονιάς, πριν ο ήλιος ανέβει ψηλά πάνω από το Ιόνιο, η γιαγιά Ελένη βγαίνει ξυπόλητη στο καντούνι της.

Το πράσινο ποτιστήρι της είναι το ίδιο που είχε πάρει προίκα το 1962.

Σκουριασμένο, χτυπημένο, αλλά ακόμα γερό.

Όπως κι εκείνη.

Τα λουλούδια της τα ξέρει με τα ονόματά τους.

Τη βουκαμβίλια την φώναζε «Μαρία» από την κόρη της που έφυγε για την Αθήνα.

Τις πετούνιες «δίδυμες» γιατί πάντα φυτρώνουν δυο-δυο και το γιασεμί δίπλα στην πέτρινη μάντρα είναι ο «Καπετάνιος» — το φύτεψε ο άντρας της, ο Νίκος, πριν σαλπάρει για τελευταία φορά με το καΐκι του, πριν σαράντα χρόνια.

Ποτίζει αργά.

Δεν βιάζεται.

Ακούει τα τζιτζίκια, τις καμπάνες από την Παναγία η Πλακούλα της Άσσου, και το βουητό από τις βάρκες στο λιμανάκι.

Κάτω, τα άσπρα σπίτια με τα μπλε παράθυρα κοιμούνται ακόμα.

Μόνο ο φούρναρης ο Μιχάλης έχει ανάψει το φούρνο.

Μια τουρίστρια τη σταμάτησε χθες.

Της έβγαλε φωτογραφία και τη ρώτησε στα αγγλικά: «Beautiful view, right?» Η γιαγιά Ελένη χαμογέλασε.

Δεν κατάλαβε τις λέξεις, αλλά κατάλαβε το βλέμμα.

Της έκοψε ένα κλαδάκι βασιλικό και της το έδωσε. «Αυτό είναι η θέα μου», της είπε στα ελληνικά. «Η μυρωδιά.

Η ζωή που επιμένει.» Γιατί η Ελένη θυμάται καλά.

Θυμάται τον σεισμό του '53 που γκρέμισε όλο το χωριό.

Θυμάται πώς έχτισαν ξανά πέτρα-πέτρα τα σπίτια.

Θυμάται πώς ξαναφύτεψε το πρώτο γεράνι μέσα στα χαλάσματα. «Η Κεφαλονιά», λέει πάντα στα εγγόνια της όταν έρχονται τον Αύγουστο, «δεν είναι τα νερά της και τα βουνά της μόνο.

Είναι που δεν τα παρατάμε ποτέ.

Ποτίζουμε ακόμα κι όταν όλα έχουν καεί.» Τελείωσε με το πότισμα.

Άφησε το ποτιστήρι δίπλα στη γλάστρα που γράφει «KEFALONIA». Σκούπισε τα χέρια στην ποδιά της και κοίταξε το πέλαγος.

Κάπου εκεί έξω, ο Καπετάνιος της θα της έκλεινε το μάτι και αύριο πάλι, ξυπόλητη, με το ποτιστήρι της, θα βγει να πει καλημέρα στα λουλούδια της γιατί έτσι κρατάς ένα νησί ζωντανό. Με νερό, με μνήμη, και με μια προσευχή που δεν λέγεται με λόγια. Άννα Δανάλη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης
Update cookies preferences