Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"""Με έδιωξαν από το σπίτι όταν ήμουν έφηβος και έμεινα έγκυος, αλλά χρόνια αργότερα πήρα μια κλήση λέγοντας ότι η μαμά μου δεν ήταν εντάξει... και αυτό έκανα.

Ήμουν δεκατέσσερα όταν η μαμά μου χτύπησε την πόρτα στο πρόσωπό μου.

Μέσα από τη ρωγμή που άκουσα: Ατίμασες την οικογένειά μας.

Μην ξανάρθεις.

Δεν έκλαψα.

Απλώς κράτησα το χέρι μου στο στομάχι μου-υπήρχε μια μικρή καρδιά που χτυπούσε εκεί, ο μόνος λόγος που συνέχισα.

Η νύχτα ήταν κρύα και κάθε φως στα παράθυρα μου θύμιζε ότι άλλοι είχαν σπίτι. Δεν.

Μια γυναίκα με βρήκε σε ένα βενζινάδικο. Αδελφή.

Δεν με ρώτησε το όνομά μου ή τους λόγους μου, απλώς κάλυψε τους ώμους μου με μια ζεστή κουβέρτα και είπε απαλά:: - Έλλα.

Έτσι κατέληξα σε ένα μικρό διαμέρισμα πάνω από το δωμάτιο πλυντηρίων.

Μυρίζει καθαριότητα και την αρχή μιας νέας ζωής.

Έμαθα να πιστεύω στον εαυτό μου ξανά, στην καλοσύνη, στο αύριο.

Όταν η κόρη μου γεννήθηκε την άνοιξη, της υποσχέθηκα: Δεν θα νιώσεις ποτέ εγκαταλειμμένος όπως εγώ.

Έχουν περάσει πολλά χρόνια.

Εργασία, νυχτερινές βάρδιες, εκπαίδευση, και τελικά έγινα Νοσοκόμα.

Φαίνεται ότι το παρελθόν με άφησε τελικά να φύγω.

Μια μέρα, χτύπησε το τηλέφωνο. "Έμιλι"... Η μαμά δεν είναι καλά. Επιστρέψετε.

Είμαι παγωμένος.

Η καρδιά μου χτυπούσε πολύ δυνατά.

Δεν ήξερα τι με περίμενε πίσω από αυτή την πόρτα-συγχώρεση... ή ένας νέος πόνος. Η απάντησή μου δεν πήρε πολύ... Συνέχεια του πρώτου σχολίου"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους