Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Λάζαρος Ρότα είναι 27 χρονών, «ένας πολύ καλός μπακ που βοήθησε πολύ την ΑΕΚ στην πορεία για το φετινό πρωτάθλημα». Δεν έχω καμία σχέση με το ποδόσφαιρο και δεν ήξερα τον συγκεκριμένο ποδοσφαιριστή μέχρι που έπεσα πάνω στις δηλώσεις του πριν λίγο.

Για τις 17χρονες που αυτοκτόνησαν.

Αυτό που κρατάω δεν έχει να κάνει με ομάδα, ή αθλητικό προφίλ, αλλά με το ότι βρήκε το θάρρος να μιλήσει ανθρώπινα.

Δεν είπε τα αναμενόμενα «αθλητικά λόγια» που συνήθως χάνονται στη ροή των δηλώσεων.

Έκανε κάτι δύσκολο: μίλησε χωρίς φίλτρο, για τις εφηβικές αυτοκτονίες και για το σκοτάδι που δεν χωράει στα χαμόγελα και στις δημόσιες εικόνες.

Μίλησε αγχωμένος, συγκινημένος, σοβαρός για τα κορίτσια που χάθηκαν, για τις ζωές που έσβησαν, ενώ απ’ έξω ήταν «καλά», «δυνατές», «κανονικές». Αυτό που μένει δεν είναι η δήλωση ενός αθλητή, αλλά η υπενθύμιση ότι καμιά επιτυχία, καμιά εικόνα, καμιά δημόσια λάμψη δεν μας δίνει το δικαίωμα να μην βλέπουμε τους ανθρώπους που υποφέρουν.

Στην αποφασή του να μιλήσει βλέπουμε μια γενναία δημόσια τοποθέτηση, μια πράξη ανθρωπιάς και νοιαξίματος.

Μια αγκαλιά στη ζωή.

Οι δηλώσεις του: «Θέλω δύο λεπτά από τον χρόνο σας.

Ίσως είναι ο πιο σημαντικός λόγος.

Είμαστε κάποιοι άνθρωποι που έχουμε επιρροή, έστω και στο 1% των ανθρώπων.

Είναι τρομακτικό αυτή τη στιγμή να χάνονται νέες ζωές.

Είναι ακόμη πιο τρομακτικό που μέχρι αυτή τη στιγμή τους βλέπεις λες και είναι οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι στον κόσμο, ότι είναι δυνατοί και ότι όλα είναι καλά, δίχως κανείς να καταλάβει πως είναι μέσα τους.

Αναφέρομαι στις αυτοκτονίες των κοριτσιών.

Ζούμε σε μια εποχή που ο κόσμος είναι συνδεδεμένος, αλλά μέσα του είναι φοβισμένος και εξαντλημένος για να αποδείξει ότι είναι καλά και δυνατός.

Ίσως θα έπρεπε και εμείς από πλευρά μας, όταν ρωτάμε κάποιον για το αν νιώθει ή είναι καλά να το εννοούμε αληθινά και ίσως έτσι ο άνθρωπος στον οποίον αναφερόμαστε να μην αισθάνεται ότι είναι βάρος, αλλά ότι κάποιος τον νοιάζεται κανονικά.

Μια τέτοια κίνηση, μια ομιλία, μια αγκαλιά, ίσως είναι η αιτία στο να σωθούν ζωές.

Κάτι τελευταίο, θα αναφερθώ στους ίδιους που καθημερινά παλεύουν σιωπηλά μέσα τους.

Να μην πάρουν μια απόφαση που θα είναι μόνιμη και χωρίς γυρισμό για έναν πόνο που μπορεί να ξεπεραστεί.

Ελπίζω έστω και 1% να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που παλεύουν καθημερινά μέσα τους.

Είναι πολύ άσχημο να ζούμε σε μια κοινωνία και να χάνονται νέες ζωές» ( λινκ στο πρώτο σχόλιο)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους