Στο όνομα της δολοφονημένης προγιαγιάς μου πρόεδρε,Μάριε Ηλιόπουλε οφείλω να μην κάνω πως δεν άκουσα. Στα τέλη του 1800, στη Ραμνή, ένα χωριό στα ορεινά της Δυτικής Κρήτης, ο προπάππους μου, Γιώργος...
Στο όνομα της δολοφονημένης προγιαγιάς μου πρόεδρε,Μάριε Ηλιόπουλε οφείλω να μην κάνω πως δεν άκουσα.
Στα τέλη του 1800, στη Ραμνή, ένα χωριό στα ορεινά της Δυτικής Κρήτης, ο προπάππους μου, Γιώργος Μαρινάκης δολοφόνησε την αδελφή του.
Η νεαρή κοπέλα έκανε το ασυγχώρητο λάθος να ερωτευτεί ένα αγόρι της ηλικίας της και να προχωρήσουν σεξουαλικά, χωρίς να έχουν προηγουμένως στεφανωθεί.
Για το έγκλημά του ο προπάππους μου κηρύχθηκε πανηγυρικά αθώος, γιατί επρόκειτο για έγκλημα τιμής.
Η κοπέλα που κανείς δεν θυμάται πια το όνομα της, γιατί ήταν τέτοια η ντροπή που προκάλεσε στην οικογένεια που έπρεπε να ξεχαστεί, πλήρωσε με τη ζωή τη δική της και το εμβρύου που κυοφορούσε το γεγονός ότι έχασε την παρθενιά της.
Παραπάνω από ένα αιώνα έπειτα από αυτό το φρικτό φονικό, που δεν ήταν σπάνιο ούτε για την εποχή, ούτε για την περιοχή, το γυναικείο σώμα και η γυναικεία σεξουαλικότητα φαίνεται πως προσφέρονται ακόμη στο δημόσιο διάλογο ως κριτήρια καθαρότητας, και ως εργαλεία εξευτελισμού, από έναν άνθρωπο έδραξε την ευκαιρία με αφορμή την κατάκτηση του 14ου πρωταθλήματος από την ΑΕΚ, να μιλήσει για φλέγοντα ζητήματα όπως, την παιδεία, τον πολιτισμό, την κοινωνική αδικία. «Τώρα οι περισσότεροι το παίζουν παρθένες, έκαναν παρθενορραφή», ήταν ακριβώς τα λόγια του Μάριου Ηλιόπουλου, του προέδρου της αγαπημένης μου ομάδας και ακούγοντας τον να αναπαράγει ένα σεξιστικό στερεότυπο, θεωρώντας πως έτσι ισοπέδωσε τους αντιπάλους του, ένιωσα να με πνίγει θυμός.
Διότι το πιο βρώμικο όπλο που χρησιμοποίησε η πατριαρχία για να ελέγξει τη γυναίκα ήταν το ίδιο της το σώμα.
Η ηθική, η τιμή και η κοινωνική αξία μίας γυναίκας εξισώθηκαν με τη σεξουαλική της ζωή.
Άπαξ και μία γυναίκα είχε σεξουαλική ζωή έπαυε να είναι άμωμος. Μαγαριζόταν.
Εκτός και αν η ντροπή αυτή γίνονταν με τη συγκατάθεση ενός άντρα επί πληρωμή (προίκα), ο οποίος θα την έκανε κτήμα του, δίνοντας της το όνομα του, πάντα υπό τις ευλογίες της εκκλησίας.
Αυτή η συνθήκη οδήγησε στην «επιλογή» της παρθενορραφής.
Της απόταξης του παρελθόντος.
Της διόρθωσης του «λάθους», να υποκύψεις στην επιθυμία του σώματος σου.
Κι έτσι η παρθενορραφή, δηλαδή η συρραφή του παρθενικού υμένα, η οποία γλίτωνε τα γυναικεία υποκείμενα από τη στοχοποίηση και την περιθωριοποίηση, έρχεται έως και σήμερα να υπονοήσει την εξαπάτηση.
Η παρθενορραφή που επί αιώνες «σφράγιζε» την αντικειμενοποίηση του γυναικείου σώματος, παραμένει όπως φαίνεται σταθερά αντικείμενο γελοιοποίησης.
Στον αντίποδα της πουτ@νας που κάποτε της άξιζε ακόμα και ο θάνατος επειδή δεν διατήρησε την παρθενιά της, η ανδρική σεξουαλική εμπειρία είναι λόγος επιβράβευσης και μαγκιάς.
Εν έτει 2026 δεν μπορεί να ορίζεται η αγνότητα ενός ανθρώπου από τη σεξουαλικότητα του ή από το πόσο ενεργός είναι σεξουαλικά.
Έχω την τιμή να γνωρίζω ανθρώπους που βιοπορίζονται επισήμως από την σεξεργασία και έχουν καθαρή ψυχή και λόγο τιμής και έχω γνωρίσει και «παρθένες-ους» με «μαύρη» ψυχή.
Επιτέλους ας καθαρίσουμε τον χώρο του αθλητισμού από λέξεις και πράξεις που επί αιώνες εξευτέλισαν, ταπείνωσαν, κακοποίησαν και δολοφόνησαν γυναίκες. Γιαγιά εγώ δεν σε ξεχνάω και ας μην ξέρω το όνομα σου…
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους