Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φοράμε γυαλιά ηλίου για να μη φαίνεται πως κοιτάμε χαμένοι. Καπέλα για να κρύβουμε το κεφάλι που βουίζει από σκέψεις δεύτερης διαλογής.

Και γιλέκα φουσκωτά, λες και υπάρχει χειμώνας πιο βαρύς απ’ αυτόν που κουβαλάει ο καθένας μέσα του.

Η πόλη γεμάτη πρόσωπα που παριστάνουν κάτι ανάμεσα σε ποιητή και πελάτη ΔΕΗ σε διακανονισμό.

Όλοι κάπου πάνε.

Κανείς δεν φτάνει.

Πίνουν καφέδες με ύφος επανάστασης και μιλάνε για “αυθεντικότητα” μέσα από ιστορίες που ανέβηκαν με φίλτρο.

Κι οι μουσικές; Άλλοτε γεννιόντουσαν σε υπόγεια με ιδρώτα, τσιγάρο και απελπισία.

Τώρα παίζουν σε μαγαζιά με industrial διακόσμηση και κοκτέιλ των 14 ευρώ.

Ο πόνος έγινε αισθητική.

Η φτώχεια έγινε concept.

Κι η αλήθεια; Η αλήθεια πέθανε κάπου ανάμεσα σε ένα vinyl limited edition και σε μια λεζάντα που έγραφε “μόνο οι αληθινοί ξέρουν”. Μα το πιο αστείο δεν είναι η υποκρισία.

Είναι πως όλοι το ξέρουν και συνεχίζουν κανονικά.

Σαν να συμφωνήσαμε σιωπηλά πως η ζωή είναι ένα κακογραμμένο έργο κι εμείς οι κομπάρσοι που κάνουν ότι δεν βλέπουν τα σκηνικά να πέφτουν. Κάποτε φοβόμασταν μην πουληθούμε. Τώρα φοβόμαστε μόνο μη μας ξεχάσουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους