Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ολόκληρη Ξανά. Μου είπαν “μείνε πίσω”. Ξέρεις ποιοι. Αυτοί που έχουν κάνει τη μετριότητα κανονικότητα.

Που φοβούνται να ζήσουν, αλλά έχουν άποψη για το πώς πρέπει να ζήσεις εσύ.

Έλεος δηλαδή.

Μου είπαν “μην βιάζεσαι”. Μου είπαν “κάτσε ήσυχα”. Μου είπαν “μην προκαλείς”. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε συμβουλές που δεν ζήτησα και φόβους που δεν μου ανήκαν, το κατάλαβα.

Δεν γεννήθηκα για πίσω.

Δεν έμαθα να μετράω τη ζωή μου με άδειες σιωπές.

Με “άστο για αύριο”. Με “τι θα πει ο κόσμος”. Με “κάνε λίγο πίσω να περάσουν οι άλλοι”. Ποιοι άλλοι; Αυτοί που δεν τόλμησαν ποτέ; Γιατί να τους κάνω χώρο; Να απλώσουν τι ακριβώς; Την ανασφάλειά τους; Όχι.

Δεν θα πάρω.

Έτσι πάει το έργο.

Σου λένε να μικρύνεις για να χωρέσεις.

Να χαμηλώσεις για να σε αντέξουν.

Να σωπάσεις για να μην ενοχλείς.

Και αν το κάνεις, σε χειροκροτούν. “Τι καλό παιδί”. “Τι ήρεμος άνθρωπος”. “Δεν δημιουργεί προβλήματα”. Και μετά; Μένεις με μια ζωή που δεν έζησες.

Και έρχεται εκείνη η στιγμή που λες… Ρε φίλε, σοβαρά τώρα; Τόσες φορές που έκανες πίσω, ποιος ήρθε να σε τραβήξει μπροστά; Κανείς.

Αλήθεια απλή.

Και άβολη.

Κανείς δεν θα σου δώσει χώρο αν δεν τον πάρεις.

Κανείς δεν θα σου πει “τρέχα” αν τον βολεύει να σε έχει ακίνητο.

Οπότε ναι.

Αν πας μπροστά, θα ενοχλήσεις.

Αν μιλήσεις, θα ξεβολέψεις.

Αν ζήσεις, δεν θα αρέσεις σε όλους.

Και ξέρεις κάτι; Καλά θα κάνεις.

Προτιμώ να με πουν υπερβολική παρά να μην είμαι τίποτα.

Προτιμώ να καώ παρά να σαπίσω στην αναμονή.

Προτιμώ να πέσω μπροστά παρά να σέρνομαι πίσω.

Οπότε όχι.

Δεν μένω πίσω.

Όχι γιατί δεν φοβάμαι.

Μην τρελαθούμε.

Αλλά γιατί κουράστηκα να φοβάμαι.

Και αν είναι να φοβάμαι, θα φοβάμαι ενώ προχωράω.

Εσύ τώρα κάνε ό,τι θες. Μείνε. Φύγε. Στάσου. Τρέξε.

Αλλά αν κάτσεις πίσω, να ξέρεις γιατί. Όχι επειδή στο είπαν. Γιατί κάποιοι γεννήθηκαν για να περιμένουν. Και κάποιοι… δεν χωράνε πουθενά. Web

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους