cy justice@2026 Ανοικτή Επιστολή προς τους Πολίτες: Η Ψευδαίσθηση της Ρητορικής και η Σκληρή Πραγματικότητα Βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου η πολιτική ζωή του τόπου μοιάζει να έχει αποκοπεί πλήρως...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Κυπριακή Δημοκρατία —η οποία ευτυχώς ολοκληρώνεται στις 30 Ιουνίου— λειτούργησε για την κυβέρνηση και τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη ως ένα λαμπερό προπέτασμα καπνού.

Δημιούργησε μέσα στο μυαλό της ηγεσίας μας την ψευδαίσθηση ότι είμαστε μια χώρα χωρίς δομικά προβλήματα, που απλώς εισπράττει χειροκροτήματα στα ευρωπαϊκά σαλόνια.

Αυτή η άρνηση της πραγματικότητας δεν είναι απλώς «εντυπωσιακή»· είναι άκρως ανησυχητική.

Γιατί όταν σβήσουν τα φώτα της προεδρίας και καθίσει ο καπνός της επικοινωνιακής διαχείρισης, τα προβλήματα του τόπου και η ανοικτή πληγή της πατρίδας μας θα είναι ακόμα εδώ, πιο βαθιά και πιο απειλητικά από ποτέ. Τα Επικοινωνιακά Τεχνάσματα και το Ορόσημο του 2026 Μέσα σε αυτή την αυταπάτη ακούσαμε πρόσφατα και τη γεμάτη βεβαιότητα δήλωση του Προέδρου: ότι το 2026 θα έχουμε προτεινόμενο σχέδιο επίλυσης του Κυπριακού.

Ας μιλήσουμε ειλικρινά.

Πρόκειται για ένα ακόμα πολιτικό κατασκεύασμα, ένα επικοινωνιακό τέχνασμα που επιστρατεύεται για να διαχειριστεί τον φόβο του άγνωστου και να συσπειρώσει εκείνους που στηρίζουν την εξουσία.

Γιατί όλοι γνωρίζουμε ότι για να υπάρξει σχέδιο λύσης, πρέπει πρώτα να υπάρξει θέληση.

Σήμερα, τι βλέπουμε; Μηδενική πολιτική βούληση που να εκφράζεται έμπρακτα.

Κανένα ουσιαστικό Μέτρο Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης.

Καμία σοβαρή πρωτοβουλία επαναπροσέγγισης των δύο κοινοτήτων.

Αντί για στρατηγική, παρακολουθούμε μια παρατεταμένη ακινησία, η οποία βαφτίζεται «διπλωματική κινητικότητα». Ο Εύκολος Πατριωτισμός ως Καταφύγιο Η αντίφαση είναι κραυγαλέα και προσβάλλει τη νοημοσύνη μας.

Από τη μια πλευρά, η ηγεσία μάς υπόσχεται σχέδια λύσης, και από την άλλη επενδύει σε έναν δημόσιο λόγο φορτισμένο από έναν εύκολο, τελετουργικό πατριωτισμό.

Η πρόσφατη ομιλία του Νίκου Χριστοδουλίδη στη Βουλή των Ελλήνων ήταν το πιο ζωντανό παράδειγμα: ένας λόγος γεμάτος συναίσθημα, ιστορικές αναφορές και εθνικά σύμβολα, αλλά χωρίς καμία ουσιαστική πολιτική πυξίδα.

Ο πατριωτισμός κατάντησε το ασφαλές πολιτικό καταφύγιο του κάθε καιροσκόπου.

Όσο λιγότερη πολιτική τόλμη υπάρχει, τόσο περισσότερη ρητορική περί πατρίδας επιστρατεύεται. Το Κυπριακό δεν θα λυθεί με λεκτικές εξάρσεις, ούτε με την ανακύκλωση των ιστορικών μας τραυμάτων σε πανηγυρικούς λόγους.

Δεν θα λυθεί επειδή κάποιος δήλωσε αυθαίρετα ένα ορόσημο για το 2026.

Θα λυθεί μόνο όταν υπάρξει πολιτικό κόστος, σύγκρουση με το πολιτικό βόλεμα, ανάληψη ευθύνης και —κυρίως— συνέπεια ανάμεσα σε αυτά που λέγονται και σε αυτά που γίνονται.

Ευτυχώς, από αυτό το πατριωτικό παραλήρημα στην Αθήνα, τον Πρόεδρο προσγείωσε ο ίδιος ο πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, Νικήτας Κακλαμάνης.

Υπενθύμισε με σαφήνεια το αυτονόητο: ότι το εθνικό ζήτημα δεν μπορεί να παραμένει αιώνια παγωμένο, ούτε να μετατρέπεται σε επετειακή ρητορική.

Γιατί η σκληρή αλήθεια είναι μία: χωρίς ενεργή στρατηγική, η διχοτόμηση παύει να είναι απειλή και μετατρέπεται σε κανονικότητα. Η Ώρα της Ευθύνης για τους Πολίτες Απέναντί μας έχουμε μια ιστορική άρνηση της πραγματικότητας: Μια ηγεσία που δηλώνει ότι πιστεύει στη λύση, αλλά δεν μηλάει τη γλώσσα της λύσης και του συμβιβασμού μέσα στην ίδια της την κοινωνία.

Μια πολιτική τάξη που επικαλείται τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία στις διεθνείς συναντήσεις, αλλά αποφεύγει συστηματικά να εξηγήσει στους πολίτες τι σημαίνει στήν πραγματικότητα συνύπαρξη και πολιτική ισότητα.

Μια κοινωνία που κινδυνεύει να εγκλωβιστεί ανάμεσα στην αδράνεια και στη ψευδέσθυση ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ μας, την ώρα που κάθε χρόνος που χάνεται παγιώνει τα τετελεσμένα της κατοχής.

Φίλες και φίλοι, αγαπητοί συνπολίτες, Το πιο εύκολο πράγμα στην Κύπρο ήταν πάντα να μιλά κανείς για την πατρίδα.

Το πιο δύσκολο είναι να κάνει πραγματική πολιτική για να βγούμε απο το αδιέξοδο της διχοτόμισης.

Δεν πρέπει να ανεχτούμε άλλο αυτή τη τραγωδία της εποχής μας: να μιλάμε συνεχώς για το Κυπριακό ως μια ανοιχτή πληγή, αλλά να ανεχόμαστε πολιτικές που μας αναγκάζουν να ζούμε σαν να έχουμε ήδη συμβιβαστεί με τη μονιμοποίησή της διχοτόμισης.

Η ψήφος και η φωνή μας δεν πρέπει να γίνουν συνένοχοι στην ψευδαίσθηση.

Είναι η ώρα να απαιτήσουμε να μάθουμε την αλήθεια. Γιατί το μέλλον αυτού του τόπου δεν μπορεί να περιμένει τις επόμενες επικοινωνιακές φούσκες του προέδρου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους