Το άρθρο προσπαθεί να καλύψει ταυτόχρονα αστικό δίκαιο, φορολογικό δίκαιο, φορολογικό έλεγχο, τεκμαρτό εισόδημα, παροχές σε είδος, πραγματική οικονομική ουσία συναλλαγών, συγγενικές σχέσεις...

Πλήρες Κείμενο:

Το άρθρο προσπαθεί να καλύψει ταυτόχρονα αστικό δίκαιο, φορολογικό δίκαιο, φορολογικό έλεγχο, τεκμαρτό εισόδημα, παροχές σε είδος, πραγματική οικονομική ουσία συναλλαγών, συγγενικές σχέσεις, εταιρικές σχέσεις, τεχνητές διευθετήσεις και πρακτικά παραδείγματα, αλλά το κάνει με τρόπο υπερβολικά εκτεταμένο και επαναληπτικό, σχεδόν σαν να πρόκειται για νομική πραγματεία ή επιστημονική γνωμοδότηση και όχι για πρακτικό ενημερωτικό άρθρο προς φορολογούμενους ή λογιστές.

Γιατί επαναλαμβάνει συνεχώς την ίδια βασική ιδέα με διαφορετικές λέξεις, δηλαδή ότι αν υπάρχει έμμεσο αντάλλαγμα τότε το χρησιδάνειο μπορεί να θεωρηθεί μίσθωση, και αυτό το ξαναλέει ξανά και ξανά με δεκάδες παραλλαγές, άλλοτε μιλώντας για επαγγελματική διευκόλυνση, άλλοτε για συμψηφισμό, άλλοτε για οικονομική ωφέλεια, άλλοτε για παροχή υπηρεσιών, άλλοτε για ανακαίνιση, άλλοτε για καταβολή εξόδων, ενώ στην πραγματικότητα όλα αυτά αποτελούν διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας θεμελιώδους αρχής του φορολογικού δικαίου.

Δηλαδή ότι η φορολογική διοίκηση εξετάζει την πραγματική οικονομική ουσία και όχι την ονομασία της σύμβασης, και αυτή η βασική ιδέα θα μπορούσε να διατυπωθεί μία φορά αναλυτικά και μετά να ακολουθήσουν οργανωμένα παραδείγματα αντί να ανακυκλώνεται επί δεκαπέντε συνεχόμενες ενότητες με σχεδόν ταυτόσημο νόημα, επιπλέον το κείμενο χρησιμοποιεί έντονα νομικοκεντρική γλώσσα, δηλαδή γλώσσα που μοιάζει περισσότερο με πανεπιστημιακό σύγγραμμα ή δικανικό υπόμνημα παρά με πρακτική ανάλυση καθημερινών περιπτώσεων, επειδή εισάγει θεωρητικές διακρίσεις όπως ενοχικό δικαίωμα, εμπράγματο δικαίωμα, κοινωνική αιτιολόγηση της παραχώρησης, μη εισοδηματικός χαρακτήρας, γνήσια ή μη γνήσια διευθέτηση, πραγματική βούληση των μερών, επαναχαρακτηρισμός συναλλαγής, τεχνητή φορολογική διευθέτηση, έννοια οικονομικού αποτελέσματος της συναλλαγής, και όλα αυτά παρότι νομικά είναι σωστά, δημιουργούν τεράστιο όγκο κειμένου που κουράζει τον μέσο αναγνώστη.

Ειδικά επειδή κάθε επιμέρους ιδέα αναλύεται με εξαντλητική θεωρητική προσέγγιση αντί να αποδοθεί απλά και επιχειρησιακά, για παράδειγμα αντί να πει απλά αν ο άλλος κάνει μεγάλη ανακαίνιση αντί για ενοίκιο, η εφορία μπορεί να το θεωρήσει κρυφό μίσθωμα, αφιερώνει ολόκληρες ενότητες στην οικονομική λειτουργία της σύμβασης, στην επαχθή σχέση, στην έμμεση αντιπαροχή, στην πραγματική λειτουργία του οικονομικού αποτελέσματος και στον πιθανό επαναχαρακτηρισμό από τη φορολογική διοίκηση.

Κάτι που διογκώνει υπερβολικά το μέγεθος του άρθρου χωρίς να προσθέτει αντίστοιχη πρακτική πληροφορία, επίσης το άρθρο πάσχει από έντονη κυκλικότητα επιχειρημάτων, δηλαδή επανέρχεται συνεχώς στα ίδια σημεία με ελαφρώς διαφορετική σειρά λέξεων, πρώτα λέει ότι μεταξύ συγγενών το χρησιδάνειο είναι πιο εύλογο, μετά ξαναλέει ότι η συγγένεια δεν αποκλείει τον έλεγχο, μετά ξαναλέει ότι οι φίλοι χρειάζονται αυξημένη τεκμηρίωση, μετά επαναφέρει ότι η φιλία δεν αρκεί από μόνη της, μετά επανέρχεται ότι η οικονομική αξία του ακινήτου παίζει ρόλο, μετά επανέρχεται ότι η αποκλειστική χρήση αυξάνει τον φορολογικό κίνδυνο, ενώ όλα αυτά θα μπορούσαν να μπουν σε έναν ενιαίο συγκεντρωτικό πίνακα αξιολόγησης κινδύνου, ώστε ο αναγνώστης να καταλάβει αμέσως ποιες περιπτώσεις θεωρούνται χαμηλού, μεσαίου ή υψηλού φορολογικού κινδύνου, επιπλέον το άρθρο δεν ξεχωρίζει σωστά το τι είναι πραγματικά κρίσιμο στην πράξη και τι είναι θεωρητική νομική ανάλυση, με αποτέλεσμα να δίνει περίπου το ίδιο βάρος τόσο σε καθημερινές περιπτώσεις δωρεάν παραχώρησης γονέα προς παιδί όσο και σε σύνθετες περιπτώσεις εταιρικών δομών, συνδεδεμένων προσώπων και τεχνητών φορολογικών διευθετήσεων.

Ενώ στην πραγματικότητα ο μέσος φορολογούμενος ενδιαφέρεται κυρίως για τέσσερα πράγματα αν θα φορολογηθεί, αν χρειάζεται δήλωση, αν κινδυνεύει με πρόστιμο και πότε η εφορία μπορεί να θεωρήσει ότι υπάρχει κρυφό ενοίκιο, αλλά το άρθρο χρειάζεται χιλιάδες λέξεις μέχρι να φτάσει καθαρά σε αυτά τα συμπεράσματα, και μάλιστα πολλές φορές η πληροφορία θάβεται μέσα σε μακροσκελείς νομικές διατυπώσεις, όπως όταν εξηγεί τη διαφορά φιλοξενίας και δωρεάν παραχώρησης, όπου θα μπορούσε να πει απλά ότι αν μένει μαζί σου είναι φιλοξενία, αν του δίνεις ξεχωριστό σπίτι είναι δωρεάν παραχώρηση, αλλά αντί γι’ αυτό χρησιμοποιεί περίπλοκες έννοιες περί αυτοτελούς και αποκλειστικής χρήσης χώρου, πραγματικής κατοχής, λειτουργικής αυτονομίας κατοικίας και λοιπών θεωρητικών διαφοροποιήσεων, οι οποίες μεν έχουν νομική βάση αλλά επιβαρύνουν υπερβολικά το ύφος.

Ενώ ακόμη και τα παραδείγματα που δίνονται, αν και χρήσιμα, αναλύονται περισσότερο από όσο χρειάζεται, επειδή κάθε παράδειγμα συνοδεύεται από επαναλαμβανόμενη υπενθύμιση ότι η φορολογική διοίκηση εξετάζει το πραγματικό οικονομικό περιεχόμενο, κάτι που μετά την τρίτη ή τέταρτη φορά δεν προσθέτει νέα πληροφορία αλλά λειτουργεί ως λεκτική ανακύκλωση, επίσης υπάρχει έντονη προσπάθεια του συντάκτη να προστατευθεί νομικά και επιστημονικά, δηλαδή να μην αφήσει κανένα θεωρητικό κενό ή καμία πιθανή εξαίρεση ακάλυπτη.

Γι’ αυτό το κείμενο συνεχώς χρησιμοποιεί επιφυλάξεις όπως κατ’ αρχήν, υπό προϋποθέσεις, χρειάζεται αξιολόγηση, κατά περίπτωση, δεν αποκλείεται, μπορεί να εξεταστεί, δεν αρκεί από μόνο του, δεν δημιουργεί αμάχητο τεκμήριο, δεν αποκλείεται φορολογική επανεκτίμηση.

Και αυτή η συνεχής νομική επιφύλαξη δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη έκταση και βαρύτητα στο κείμενο, επειδή σχεδόν κάθε πρόταση συνοδεύεται από δευτερεύουσες διευκρινίσεις, όρους και εξαιρέσεις, κάτι που είναι σύνηθες στη νομική γραφή αλλά δυσκολεύει αφάνταστα την αναγνωσιμότητα για μη ειδικούς, ενώ παράλληλα το άρθρο θα μπορούσε να γίνει πολύ πιο αποτελεσματικό αν είχε δομή τύπου τι επιτρέπεται τι είναι επικίνδυνο τι δηλώνεται τι φορολογείται πότε υπάρχει κίνδυνος ελέγχου τι πρέπει να προσέξεις, με σύντομα πρακτικά bullets και καθαρούς πίνακες αντί για συνεχόμενα τεράστια κείμενα θεωρητικής ανάπτυξης.

Διότι στην τωρινή μορφή του απαιτεί υπερβολική συγκέντρωση από τον αναγνώστη και κουράζει ακόμα και ανθρώπους που έχουν φορολογικές γνώσεις, καθώς μοιάζει περισσότερο με επιστημονική εισήγηση σε φορολογικό συνέδριο παρά με άρθρο καθημερινής πρακτικής εφαρμογής.

Τελικά όλο το τεράστιο κείμενο καταλήγει ουσιαστικά σε μερικούς βασικούς κανόνες αν υπάρχει πραγματικά δωρεάν χρήση χωρίς αντάλλαγμα τότε μπορεί να υπάρχει γνήσιο χρησιδάνειο, αν υπάρχει οικονομικό όφελος ή αντάλλαγμα τότε η εφορία μπορεί να το θεωρήσει μίσθωση, στις δωρεάν παραχωρήσεις συνήθως υπάρχει τεκμαρτό εισόδημα 3%, η βασική εξαίρεση είναι γονείς και παιδιά για κύρια κατοικία έως 200 τ.μ., οι εταιρικές παραχωρήσεις έχουν αυξημένο φορολογικό κίνδυνο, και η ψευδής δήλωση φιλοξενίας μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα σε έλεγχο, δηλαδή όλη η ουσία του άρθρου θα μπορούσε να συμπυκνωθεί σε λίγες σελίδες πρακτικών οδηγιών αντί για μια τόσο τεράστια και επαναληπτική θεωρητική ανάπτυξη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους