Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι νέοι ενήλικες παλεύουν με την ψυχική τους υγεία. Μήπως η μεγαλύτερη ανεξαρτησία στην παιδική ηλικία είναι η λύση; Ο επίκουρος καθηγητής Brett Mallon ξεκινά το απογευματινό του μάθημα μέσω Zoom στο Πανεπιστήμιο της Πολιτείας του Κάνσας με μια ερώτηση: Όταν οι φοιτητές ακούν τη λέξη «σύγκρουση», ποιες σκέψεις κάνουν; Οι περισσότερες πρώτες απαντήσεις είναι ξεκάθαρα αρνητικές. «Θα έλεγα, να την αποφεύγεις με κάθε κόστος», λέει ένας φοιτητής. «Καβγάς, αμήχανες συζητήσεις», προσθέτει ένας άλλος.

Η λίστα μεγαλώνει καθώς οι φοιτητές αναφέρουν συναισθηματικούς συσχετισμούς: άγχος, δυσφορία, πόλεμος.

Μόνο ένας φοιτητής προτείνει ότι βλέπει τη σύγκρουση ως «ευκαιρία για ανάπτυξη». Πρόκειται για την ενότητα Επίλυση Συγκρούσεων, ένα σεμινάριο χωρίς διδακτικές μονάδες που εντάσσεται στη σειρά “Adulting 101” στο Kansas State.

Ο παιχνιδιάρικος τίτλος, που προέρχεται από το κέντρο ευεξίας του πανεπιστημίου, κρύβει έναν σοβαρό σκοπό: να καλύψει τα κενά βασικών δεξιοτήτων ζωής που λείπουν από τους φοιτητές, με μαθήματα που κυμαίνονται από πρακτικά (πώς να φτιάξεις έναν προϋπολογισμό) μέχρι διαπροσωπικά (πώς να αντιμετωπίσεις το «σύνδρομο του απατεώνα»). «Οι φοιτητές μιλούν για τη σύγκρουση σαν να είναι κάτι φρικτό», λέει ο Mallon σε συνέντευξή του. «Είναι επειδή τη φοβούνται ή επειδή δεν έχουν εμπειρία; Μάλλον και τα δύο.» Τέτοια σεμινάρια γίνονται όλο και πιο κοινά σε πανεπιστήμια.

Είτε πρόκειται για σεμινάρια διαχείρισης άγχους είτε για μαθήματα ψυχολογίας πλήρους εξαμήνου, πολλά ιδρύματα προσφέρουν βοήθεια στους φοιτητές που παλεύουν με τις καθημερινές πιέσεις και προβλήματα ψυχικής υγείας όπως το άγχος και η κατάθλιψη.

Δυστυχώς όμως, αυξάνονται οι ενδείξεις ότι τα προβλήματα της «ενηλικίωσης» και της ψυχικής υγείας στους φοιτητές μπορεί να έχουν τις ρίζες τους —τουλάχιστον εν μέρει— στην σύγχρονη παιδική ηλικία.

Έρευνες δείχνουν ότι οι νέοι έχουν λιγότερη συναισθηματική ανθεκτικότητα και ανεξαρτησία σε σχέση με προηγούμενες γενιές.

Το φαινόμενο αυτό έχει επιδεινωθεί μαζί με τα αυξανόμενα ποσοστά άγχους και κατάθλιψης, ιδιαίτερα μετά την πανδημία COVID-19 και τα πανεπιστήμια προσπαθούν να προσαρμοστούν ανάλογα. «Μερικοί γονείς μεγαλώνουν τα παιδιά με την αξία της επιτυχίας με κάθε κόστος», λέει η Dori Hutchinson, διευθύντρια του Κέντρου Ψυχιατρικής Αποκατάστασης στο Boston University. «Μου αρέσει να λέω πως ορισμένα παιδιά αναπτύσσονται καθυστερημένα – οι 18χρονοι σήμερα είναι σαν 12χρονοι πριν μια δεκαετία.

Έχουν ελάχιστη ανεκτικότητα στη σύγκρουση και τη δυσφορία – και ο COVID επιδύνωσε την κατάσταση.» Πώς άλλαξε η σύγχρονη παιδική ηλικία – και μαζί της, η ψυχική υγεία Οι νέοι που φτάνουν στο πανεπιστήμιο με επαρκή ανθεκτικότητα και ανεξαρτησία τα καταφέρνουν καλύτερα τόσο ακαδημαϊκά όσο και συναισθηματικά.

Όμως σήμερα, πολλοί φοιτητές φτάνουν με λιγότερες εμπειρίες αντιμετώπισης των δυσκολιών της ζωής.

Πολλοί θεωρούν ακόμα και τις φυσιολογικές δραστηριότητες ως επικίνδυνες.

Σε νέα μελέτη υπό αναθεώρηση, η ψυχολόγος Yulia Chentsova Dutton από το Πανεπιστήμιο Georgetown εξέτασε αν οι Αμερικανοί φοιτητές θεωρούν τον κίνδυνο διαφορετικά από συνομηλίκους τους σε άλλες χώρες.

Οι φοιτητές από Τουρκία και Ρωσία ανέφεραν πραγματικά επικίνδυνες εμπειρίες: βίαιες συμπλοκές, μεθυσμένους οδηγούς, γυναίκες που παρακολουθούνταν στον δρόμο. Οι Αμερικανοί φοιτητές, όμως, θεωρούσαν επικίνδυνο ακόμη και το να είναι μόνοι τους έξω ή να πάρουν ένα Uber μόνοι.

Όσοι απέκτησαν ανεξαρτησία αργότερα στη ζωή τους (π.χ. το να πηγαίνουν μόνοι στο σούπερ μάρκετ) θεωρούσαν το πανεπιστημιακό περιβάλλον πιο επικίνδυνο και είχαν λιγότερα θετικά συναισθήματα περιγράφοντας καταστάσεις ρίσκου. Η Chentsova Dutton υποθέτει ότι η έλλειψη αυτονομίας οδηγεί σε χαμηλή αυτοαποτελεσματικότητα – δηλαδή, πίστη ότι μπορείς να τα καταφέρεις μόνος σου. «Η χαμηλή αυτονομία οδηγεί σε χαμηλή αποτελεσματικότητα και σε συνδυασμό με το άγχος οδηγεί σε δυσφορία», εξηγεί.

Ο καθηγητής Jonathan Haidt έχει χρησιμοποιήσει τη θεωρία της "ευπάθειας": όπως τα κόκαλα και το ανοσοποιητικό μας χρειάζονται πίεση για να δυναμώσουν, το ίδιο ισχύει και για το μυαλό μας.

Αν δεν ζήσεις τις μικρές δυσκολίες νωρίς, είσαι πιο ευάλωτος όταν αργότερα αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα της ζωής.

Η σύγχρονη παιδική ηλικία, για πολλούς λόγους — smartphones, έλλειψη ελεύθερου παιχνιδιού, υπερπροστατευτικοί γονείς, φόβος απαγωγών, πλήρης δραστηριότητα καθοδηγούμενη από ενήλικες — προσφέρει ελάχιστες ευκαιρίες για να εξασκηθούν τα παιδιά στην ανθεκτικότητα. Η Chentsova Dutton σημειώνει ότι ενώ η Αμερική φημίζεται για την αξία που δίνει στην αυτονομία, η πραγματικότητα είναι πιο αντιφατική: Οι γονείς συμπεριφέρονται σαν να ζουν στην Ιταλία (όπου τα παιδιά μένουν στο σπίτι τον γονιών για χρόνια), αλλά τα στέλνουν μακριά όπως στη Γερμανία. «Τα αναθρέφουμε σαν Ιταλοί και στέλνουμε τα παιδιά μακριά σαν Γερμανοί.

Δεν ταιριάζουν αυτά.» Ένα κίνημα ελπίζει να αλλάξει την κουλτούρα Η 17χρονη Megan Miller, μαθήτρια λυκείου στο Οχάιο, οδήγησε τα δύο μικρότερα αδέρφια της σε ένα λούνα παρκ – για πρώτη φορά μόνη, νύχτα, μιάμιση ώρα μακριά.

Ήταν μέρος μιας σχολικής εργασίας: να κάνεις κάτι για πρώτη φορά χωρίς βοήθεια γονέα.

Άλλοι μαθητές φούσκωσαν τα λάστιχα του αυτοκινήτου, μαγείρεψαν για την οικογένεια ή οδήγησαν στον αυτοκινητόδρομο.

Ο δάσκαλος Martin Bach εμπνεύστηκε από τον οργανισμό Let Grow, που προωθεί την παιδική ανεξαρτησία.

Το πρόγραμμα διδάσκει σε παιδιά και γονείς ότι λίγη αυτονομία βοηθά την ψυχική ανθεκτικότητα.

Περιλαμβάνει δράσεις όπως "λέσχες ελεύθερου παιχνιδιού" χωρίς επίβλεψη και διαγωνισμούς έκθεσης με θέμα την αυτονομία.

Η συνιδρύτρια του Let Grow, Lenore Skenazy, παρατήρησε ότι οι γονείς κατανοούν θεωρητικά την ανάγκη για ανεξαρτησία, αλλά φοβούνται την κατακραυγή.

Πολλοί αισθάνονται ότι θα κριθούν ή ακόμα και θα συλληφθούν αν αφήσουν το παιδί τους να περπατήσει μόνο του.

Γι’ αυτό και ο οργανισμός άλλαξε προσέγγιση και προωθεί νομοθετικές αλλαγές.

Τέσσερις πολιτείες έχουν ήδη υιοθετήσει νόμους που προστατεύουν τους γονείς από κατηγορίες αμέλειας όταν επιτρέπουν λογική ανεξαρτησία. Η Miller τελικά χάθηκε λίγο στο πάρκο, μάλωσε με τα αδέρφια της για το ποιο τρενάκι θα πάρουν και πήρε λάθος κατεύθυνση πηγαίνοντας.

Όμως, το λάθος την οδήγησε σε μια όμορφη διαδρομή κατά μήκος της λίμνης Έρι, την οποία δεν είχε ξαναδεί. «Θα την ξανακάνω σίγουρα», είπε.

Από τότε, νιώθει πολύ πιο άνετα να οδηγεί και οι γονείς της την εμπιστεύονται περισσότερο.

Ένας δρόμος προς τα εμπρός Όλο και περισσότεροι ειδικοί αναζητούν τρόπους να ενσωματώσουν την ανεξαρτησία στην καθημερινότητα των παιδιών.

Ο κλινικός ψυχολόγος Camilo Ortiz παρατήρησε ότι πολλά παιδιά με άγχος "καταρρέουν" με το πρώτο εμπόδιο.

Ανέπτυξε τη θεωρία "ΔΑΠΚ": τα σημερινά παιδιά βιώνουν λιγότερη δυσφορία, απογοήτευση, πίεση και κίνδυνο.

Όμως αυτές οι εμπειρίες είναι ουσιώδεις για την ανάπτυξη.

Έτσι, ξεκίνησε μια θεραπεία που βασίζεται στην ανεξαρτησία – π.χ., «φοβάσαι το σκοτάδι; Πήγαινε στο μπακάλικο και φέρε σαλάμι». Τα πρώτα αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά: η ανεξαρτησία βοηθά στον περιορισμό του άγχους.

Άλλα προγράμματα όπως το Resilience Builder διδάσκουν στα παιδιά να σκέφτονται θετικά, να είναι προνοητικά και να ζητούν βοήθεια όταν χρειάζεται.

Οι ειδικοί λένε πως η ανθεκτικότητα και η αυτονομία διαμορφώνονται καλύτερα στην παιδική ηλικία — αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Στο Κέντρο Ψυχιατρικής Αποκατάστασης του Boston University, εργάζονται με φοιτητές και τους γονείς τους ώστε να αναπτύξουν δεξιότητες ανεξαρτησίας. «Οι οικογένειες είναι στο επίκεντρο», λέει η Hutchinson.

Οι γονείς χρειάζονται καθοδήγηση ώστε να στηρίζουν χωρίς να κάνουν τα πάντα για τα παιδιά τους.

Όταν στερούμε από τους νέους την εμπειρία αποτυχίας και δυσκολίας, τους στερούμε τη δυνατότητα να ζήσουν μια πλήρη ζωή. Πηγή: KQED Συγγραφέας: Holly Korbey Μετάφραση: Μαρία Μαγγανάρη MSc in Person – Centred Counseling and Psychotherapy Person – Centred Family and Couples Therapy P.E.T., T.E.T., M.B.A. mariamanganari.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους