Δίκτυο Αναδόχων Γονέων και Εθελοντών Σωματείο αγαπητή κα. Λένα Γεώργαρου εξαιτίας της εκτίμησης που έχω στη δράση σας, με τις όποιες διαφωνίες μου, μπαίνω στη διαδικασία να απαντήσω στη σημερινή...

Πλήρες Κείμενο:

Δίκτυο Αναδόχων Γονέων και Εθελοντών Σωματείο αγαπητή κα. Λένα Γεώργαρου εξαιτίας της εκτίμησης που έχω στη δράση σας, με τις όποιες διαφωνίες μου, μπαίνω στη διαδικασία να απαντήσω στη σημερινή ανάρτησή σας, καθώς πιστεύω ότι δεν είναι χαμένος κόπος και ότι θα επεξεργαστείτε την τοποθέτησή σας.

Αντιλαμβάνομαι και κατανοώ πλήρως την αγωνία σας για την κατάσταση στην παιδική προστασία, την οποία και συμμερίζομαι απόλυτα.

Σ' αυτό το πλαίσιο έχω να επισημάνω τα παρακάτω: Όχι.

Δεν είναι λύση να μεταφέρονται οι εισαγγελικές παραγγελίες στις/ους σχολικές/ούς κοινωνικές/ούς λειτουργούς.

Δεν είναι λύση το “όλοι να κάνουν τα πάντα”. Δεν είναι λύση να μοιράζεται η εξαθλίωση ανάμεσα σε υποστελεχωμένες υπηρεσίες που λειτουργούν ήδη στα όρια της κατάρρευσης.

Οι σχολικές/οί κοινωνικές/οί λειτουργοί δεν είναι “εφεδρεία” του κράτους για να καλύπτει τρύπες, όταν ήδη καλύπτουν στην καλύτερη περίπτωση 5 σχολικές μονάδες με 1500 και πλέον μαθητές.

Οι κοινωνικές υπηρεσίες των Δήμων δεν μπορούν να λειτουργούν με έναν εργαζόμενο για ολόκληρους Δήμους.

Το βοήθεια στο σπίτι δε γίνεται να υποβαθμίζεται συστηματικά και οι εργαζόμενες να εκτίθενται σε μία σειρά κινδύνων στο πλαίσιο εισαγγελικών παραγγελιών, ενώ στην πρώτη στραβή τους ζητάμε και τα ρέστα.

Οι δομές καταπολέμησης της φτώχειας δεν γίνεται να είναι το δεκανίκι των δημοτικών αρχών όταν ψάχνουν να βρουν σε ποιον θα αναθέσουν κάτι ακόμη.

Δεν γίνεται η/ο εισαγγελέας ανηλίκων να είναι ουσιαστικά προϊστάμενη/ος των κοινωνικών λειτουργών.

Οι δομές παιδικής προστασίας, τα νοσοκομεία, τα σχολεία και τα δικαστήρια δεν μπορούν να στηρίζονται σε συμβασιούχους που αλλάζουν κάθε χρόνο περιοχή και αντικείμενο.

Αυτή η κατάσταση δεν είναι “δυσλειτουργία”. Είναι συνειδητή πολιτική επιλογή.

Πιστεύω ότι έχουμε κοινό όραμα: • Ένα ενιαίο δημόσιο σύστημα παιδικής προστασίας. • Μαζικές μόνιμες προσλήψεις κοινωνικών λειτουργών σε όλες τις υπηρεσίες. • Αυτοτελείς υπηρεσίες παιδικής προστασίας με επαρκή στελέχωση και χρηματοδότηση. • Μόνιμο εξειδικευμένο προσωπικό στα Πρωτοδικεία και στις δικαστικές υπηρεσίες. • Σταθερές εργασιακές σχέσεις, επιστημονική εποπτεία και ουσιαστική εκπαίδευση. • Ενίσχυση της πρόληψης με κοινοτικές δομές και υποστήριξη της οικογένειας.

Αλλά για όλα αυτά “δεν υπάρχουν λεφτά”. Λεφτά υπάρχουν για δισεκατομμύρια σε εξοπλιστικά προγράμματα, για πολεμικές δαπάνες, για επιχειρηματικές επιδοτήσεις, για ιδιωτικά συμφέροντα και για κάθε λογής “επενδύσεις”. Για την παιδική προστασία όμως, για την ψυχική υγεία, για την πρόνοια, για τη δημόσια υγεία και την παιδεία, τα κονδύλια είναι πάντα “περιορισμένα”. Πάντα “δεν βγαίνει ο προϋπολογισμός”. Πάντα ζητούν από τους εργαζόμενους να κάνουν θαύματα με το τίποτα.

Και αντί η κοινωνία να στρέφεται απέναντι σε αυτές τις πολιτικές, καλλιεργείται ο κοινωνικός αυτοματισμός: να τσακώνονται μεταξύ τους οι επαγγελματίες, να συγκρούονται οι υπηρεσίες μεταξύ τους και να ψάχνουμε ποιος θα φορτωθεί άλλη μία ευθύνη χωρίς προσωπικό, χωρίς χρόνο και χωρίς στήριξη.

Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε μεταξύ μας.

Ο κοινός μας αντίπαλος είναι η πολιτική που αντιμετωπίζει την παιδική προστασία ως κόστος και όχι ως κοινωνική ανάγκη.

Και όσο συνεχίζουμε να αποδεχόμαστε “μπαλώματα”, τόσο θα διαιωνίζεται ένα σύστημα που αφήνει παιδιά, οικογένειες και εργαζόμενους στην εγκατάλειψη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους