Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, πόσο λάτρευα ένα φόρεμα που είχα. Δώρο της νονάς μου, ήταν αεροσυνοδός και με το που το ξετύλιξα ανυπομονούσα να το φορέσω. Η μάνα μου όμως το κράταγε για καλό. Έτσι πήγαινα...
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, πόσο λάτρευα ένα φόρεμα που είχα. Δώρο της νονάς μου, ήταν αεροσυνοδός και με το που το ξετύλιξα ανυπομονούσα να το φορέσω.
Η μάνα μου όμως το κράταγε για καλό.
Έτσι πήγαινα στα κρυφά και το έβλεπα στην ντουλάπα, χάιδευα την περίεργη ύφανσή του, κατακίτρινο με μια κεντημένη μικρή ρακέτα τένις αριστερά στο στήθος, ανυπομονώντας πότε θα αποφασιστεί να το βάλω.
Όσο και να το ζητούσα δεν μου πέρναγε όμως.
Ώσπου ένα μαγικό απόγευμα, που ο πατέρας μου θα με πήγαινε βόλτα στο πάρκο, νομίζω ήταν ανήμερα γιορτής, έγινε το θαύμα! Έβαλα το υπέροχο ρούχο! Ολόκληρη η ιστορία στο πρώτο σχόλιο ❗Το κίτρινο φουστάνι ✍Μαρίτσα Καρά
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους