Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλημέρα μπασκετόφιλοι... Ο Πόντος και η ιστορία του είναι συνυφασμένα με τον ελληνισμό ήδη από τα χρόνια που ο μύθος αγκαλιάζει την ιστορία.

Σε αυτά τα μέρη ο Ηρακλής ελευθέρωσε από τα δεσμά του τον Προμηθέα, ο Ιάσωνας βρήκε το Χρυσόμαλλο Δέρας, Έλληνες άποικοι από τη Μίλητο ίδρυσαν το 790 πΧ τη Σινώπη, την πρώτη αποικία, τα νερά της Τραπεζούντας αντίκρισαν οι Μύριοι του Ξενοφώντα και αναφώνησαν κλαίγοντας "θάλαττα, θάλαττα". Ελληνική ήταν η καταγωγή του τρόμου των Ρωμαίων, του Μιθριδάτη του Ευπάτωρα, στη χιλιόχρονη ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας οι Ακρίτες του Πόντου υπερασπίστηκαν με τη ζωή τους τα σύνορα και ήταν η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας αυτή που διατήρησε την ελληνικότητα των ποντιακών εδαφών μετά την Άλωση της Πόλης το 1204 συνεχίζοντας να πολεμάει εναντίων του νέου εχθρού, των Οθωμανών μέχρι να υποκύψει και αυτή το 1461 στις 15 του Αυγούστου, τα σκοτεινά χρόνια του ποντιακού ελληνισμού που περιελάμβαναν σφαγές, εκτοπίσεις και βίαιους εξισλαμισμούς, είχαν ξεκινήσει.

Όμως, οι Πόντιοι κατάφεραν μέσα στους αιώνες να κρατήσουν ζωντανή τη γλώσσα τους, τη θρησκεία τους, την ελληνική ψυχή τους.

Κατάφεραν να κυριαρχήσουν στην οικονομική και πνευματική ζωή του τόπου τους, η ανάπτυξη έφερε και δημογραφική άνοδο, φτάνοντας από 250.000 το 1865, να ζουν στη στενή λωρίδα γης που ξεκινάει από την Κίερο και τελειώνει στην Ερμώνασσα, πάνω από 700.000 άνθρωποι στις αρχές του 20ου αιώνα. 1.400 ελληνικά σχολεία υπήρχαν στον Πόντο το 1919 με το "Φροντιστήριο" της Τραπεζούντας να ξεχωρίζει, οι Πόντιοι διέθεταν εφημερίδες, λέσχες, θέατρα, ίδρυσαν πολιτιστικούς και αθλητικούς συλλόγους έχοντας πάντα κρυφά ή φανερά, ελληνικά στοιχεία στα εμβλήματα και τις σφραγίδες.

Ανάμεσα τους ξεχωρίζει ο Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» της Μερζιφούντας, ιδρυθείς το 1903 από αποφοίτους του Κολλεγίου Ανατόλια.

Ο «Πόντος» ήταν ένας ριζοσπαστικός σύλλογος για την εποχή, στο διοικητικό συμβούλιο συμμετείχαν οι μαθητές και οι δάσκαλοι του Κολλεγίου με πλήρη δικαιώματα ψήφου, από το 1910 εξέδιδε και μηνιαίο περιοδικό με επιστημονικό περιεχόμενο, οι δραστηριότητες του δεν περιορίζονταν στα στενά αθλητικά όρια, επεκτείνονταν σε καλλιτεχνικό και πνευματικό επίπεδο και αυτό απεικονιζόταν και στη σφραγίδα του που συμπλέκονταν μία μπάλα για τον αθλητισμό, μία κουκουβάγια για το πνεύμα και μια λύρα για τη μουσική.

Όλα έδειχναν Ελλάδα και φυσικά τα χρώματα που επέλεξαν οι ιδρυτές δε μπορούσαν να ήταν άλλα από το λευκό και το γαλάζιο με οριζόντιες ρίγες να πλαισιώνουν το γράμμα "Π" στις εμφανίσεις των αθλητών του συλλόγου, ήταν ο τρόπος για να κρατούν ζωντανή τη σύνδεση με τη μητέρα πατρίδα.

Στις 19 Μαΐου 1919 ο Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα, από εκείνη τη στιγμή 2.700 χρόνια ελληνικής παρουσίας στον Πόντο διεγράφησαν σαν να μην υπήρξαν ποτέ, το σχέδιο εθνοκάθαρσης και γενοκτονίας που ξεκίνησε το 1915 έμπαινε σε πλήρη εφαρμογή.

Στο στόχαστρο των Τούρκων μπήκε κάθε τι που θύμιζε Ελλάδα, οι σύλλογοι εννοείται σε πρώτο πλάνο και ο "Πόντος" ανάμεσα τους.

Οι τελευταίες εκλογές για ανάδειξη του διοικητικού συμβουλίου έγιναν τον Μάΐο του 1920 και το αποτελούσαν ο καθηγητής Δημήτρης Θεοχαρίδης ως πρόεδρος, ο Χαράλαμπος Ευσταθιάδης αντιπρόεδρος, γραμματέας ο Αναστάσιος Παυλίδης, ο Συμεών Ανανιάδης ταμίας και ο Γρηγόριος Τσακάλωφ ως υπεύθυνος αθλοπαιδιών.

Στις 12 Φεβρουαρίου 1921 οι Τούρκοι τσέτες περικύκλωσαν το «Ανατόλια» με την πρόφαση έρευνας για κρυμμένα όπλα.

Αφού δεν βρήκαν τίποτα, κατευθύνθηκαν στο γραφείο του προέδρου.

Στον τοίχο του γραφείου υπήρχαν κρεμασμένοι δύο χάρτες στην ελληνική γλώσσα που απεικόνιζαν την περιοχή του Πόντου στα χρόνια του ελληνιστικού βασιλείου του Μιθριδάτη. Οι Τούρκοι οργισμένοι, τους κατέστρεψαν και μετά πήγαν στη βιβλιοθήκη του συλλόγου που υπήρχαν χιλιάδες τίτλοι βιβλίων στα ελληνικά και σπάνια συγγράμματα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.

Στις έρευνες τους στα ράφια της βιβλιοθήκης, οι τσέτες ανακάλυψαν και μία φωτογραφία της ομάδας ποδοσφαίρου του "Πόντου" με τις λευκές και γαλάζιες ρίγες. Ο Συμεών Ανανιάδης που ήταν παρών στην έρευνα, είπε ψιθυριστά σε έναν υπάλληλο του Κολλεγίου που βρισκόταν δίπλα του πως "αυτό είναι το τέλος". Το δικό του, του συλλόγου, των Ποντίων γενικότερα, ποιος ξέρει τι εννοούσε ο τραγικός εκείνος άνθρωπος που έμελλε να επιβεβαιωθεί λίγες ώρες αργότερα αφού οι Τούρκοι συνέλαβαν τις αρχές του συλλόγου και του Κολλεγίου.

Ακολούθησαν και άλλες συλλήψεις μελών του συλλόγου, όλοι τους οδηγήθηκαν στις φυλακές της Αμάσειας οπού υπέστησαν απάνθρωπα βασανιστήρια και εξευτελισμούς μέχρι να εκτελεστούν στην αγχόνη το καλοκαίρι του 1921 μαζί με άλλους 173 επιφανείς συμπολίτες τους από τη Μερζιφούντα.

Την ίδια νύχτα θέλοντας να ολοκληρώσουν το έργο τους, οι τσέτες του Κεμάλ μπήκαν στη Μερζιφούντα και οι γραπτές μαρτυρίες των Αμερικανών παρατηρητών δε μας αφήνουν καμία αμφιβολία για την τύχη των Ποντίων. "Όλη τη νύχτα, στην πόλη ακούγονταν πυροβολισμοί και κραυγές.

Το πρωί τα βαγόνια μετέφεραν τα πτώματα που τα έθαβαν σε ομαδικούς τάφους στην κοιλάδα.

Πυκνοί καπνοί κάλυπταν τη χριστιανική συνοικία"... Τα δάκρυα τέλεψαν, από όπου και να κοιτάξουμε την ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού, αυτή μας πληγώνει και μας πονά αλλά δε μας αφήνει να ξεχάσουμε, δεν πρέπει να λησμονήσουμε.

Το οφείλουμε στις 353.000 ψυχές που χάθηκαν, το οφείλουμε στα αμέτρητα καραβάνια των προσφύγων. "Πως να ξεχάσω όσα πέρασα"... AntreasTsemperlidis Y.Γ. Αφιερωμένο στην προγιαγιά μου Μαρία Τσεμπερλίδη (1899-1990) το γένος Ορφανίδου από την Κορόνιξα της Τραπεζούντας και τα λόγια της κάθε φορά που έβλεπε τα δισέγγονα της... "Γουρπάν-ι-σ’ να ‘ίνουμε" (Θυσία να γίνω για 'σένα)...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους