Δεν θέλω ούτε να μπω στη διαδικασία να φανταστώ, ούτε να προσπαθήσω να δικαιολογήσω, ούτε να αναζητήσω κάποιο "λογικό" επιχείρημα για όποιον επιχειρεί να θολώσει την αλήθεια ή να αρνηθεί το αυτονόητο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτό δεν μπορεί να είναι ούτε λογικό ούτε αποδεκτό, υπό καμία συνθήκη.

Όποιος το κάνει γίνεται, συνειδητά ή μη, συνένοχος στην κακοποίηση των άλλων.

Προδίδει κάθε αξία, κάθε ηθική αρχή, κάθε ανθρώπινη εντολή συνείδησης.

Και συχνά το κάνει είτε από συμφέρον, επειδή έχει κάτι να κερδίσει θάβοντας τη φωνή του μέσα του, είτε από βαθιά απανθρωπιά, επειδή τελικά δεν τον ενδιαφέρει ο άνθρωπος ως άνθρωπος, αλλά η εθνικότητά του, το χρώμα του, η ταυτότητά του.

Και τότε γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα: πώς μπορεί ένας άνθρωπος με τέτοια στάση να θεωρεί τον εαυτό του "πρότυπο", μόνο και μόνο επειδή διακρίνεται σε έναν χώρο θεάματος; Εκτός κι αν πιστεύει ότι η σφαγή, η εξόντωση, η ισοπέδωση δικαιωμάτων και ζωών ανήκουν κι αυτές somehow στο πεδίο της "ψυχαγωγίας". Όμως δεν είναι έτσι.

Ειδικά όσοι έχουν αποκτήσει δημόσιο λόγο χάρη στην αγάπη του απλού κόσμου, χάρη στους φιλάθλους, στους ανθρώπους της εξέδρας, στους καθημερινούς ανθρώπους κάθε χώρας, οφείλουν να θυμούνται από πού αντλείται αυτή η δύναμη.

Και ακριβώς γι’ αυτό, όταν ο κόσμος συνθλίβεται κάτω από την αδικία, τη φωτιά, τους βομβαρδισμούς, τους πυραύλους και τον τρόμο, αυτοί οι άνθρωποι δεν γίνεται να σιωπούν.

Οφείλουν να είναι φωνή των καταπιεσμένων, όχι διακοσμητικά είδωλα σε έναν αποστειρωμένο ποδοσφαιρικό μικρόκοσμο.

Στους πανηγυρισμούς της Μπαρτσελόνα για την κατάκτηση του ισπανικού πρωταθλήματος, ένας φίλαθλος κρατούσε μια παλαιστινιακή σημαία.

Όταν ο Γιαμάλ αντιλήφθηκε πόσο κοντά του βρισκόταν, την πήρε στα χέρια του και την ύψωσε ψηλά.

Ήταν μια στιγμή πραγματικά όμορφη - ίσως η πιο όμορφη από όλες εκείνες τις εικόνες της βραδιάς.

Γιατί υπάρχουν στιγμές που δεν έχει τόση σημασία να σταθείς απλώς με τον "καλύτερο", όπως συχνά επιβάλλει η λογική του νικητή σε κάθε πεδίο.

Σημασία έχει να σταθείς με εκείνον που έχει το δίκιο, ιδίως όταν αυτός ο άνθρωπος παλεύει καθημερινά μόνο και μόνο για να κρατήσει τα στοιχειώδη δικαιώματά του.

Γι’ αυτό και η τοποθέτηση του Φλικ, όταν ρωτήθηκε στη συνέντευξη Τύπου ενόψει του αγώνα με την Αλαβές για τη συγκεκριμένη σκηνή, δεν μπορούσε παρά να προκαλέσει αμηχανία.

Είπε, περίπου, ότι τέτοιες κινήσεις δεν του αρέσουν συνήθως, αν και πρόσθεσε πως μίλησε με τον Γιαμάλ και ότι, αν εκείνος θέλει να το κάνει, είναι δική του απόφαση, αφού είναι αρκετά μεγάλος για να επιλέγει.

Στην ουσία, όμως, αυτή ήταν μια έμμεση απόπειρα οριοθέτησης της ελεύθερης έκφρασης - και μάλιστα στο όνομα μιας υποτιθέμενης ουδετερότητας.

Μόνο που η αποκατάσταση του αδικημένου δεν είναι μια αφηρημένη "πολιτική θέση". Είναι πράξη δικαιοσύνης.

Είναι σχεδόν ανθρώπινο καθήκον.

Γιατί απέναντί σου δεν έχεις ένα σύνθημα, αλλά έναν άνθρωπο που υποφέρει όπως θα μπορούσες να υποφέρεις κι εσύ.

Κι εδώ προκύπτει και η αντίφαση.

Αν ο Φλικ πράγματι δεν θέλει "πολιτικές" τοποθετήσεις, τότε γιατί στο παρελθόν είχε εκφράσει τόσο έντονα τη δυσαρέσκειά του για τη στάση του Κατάρ απέναντι στην ομοφυλοφιλία; Δεν ήταν κι αυτό παρέμβαση σε ένα ζήτημα που ξεπερνά τα στενά όρια του γηπέδου; Δεν ήταν κι αυτό μια θέση αξιών; Άρα το πρόβλημα δεν είναι η ανάμειξη "πολιτικής" και ποδοσφαίρου.

Το πρόβλημα είναι ποιες φωνές θεωρούνται αποδεκτές και ποιες ενοχλητικές.

Ποιες ευαισθησίες αναγνωρίζονται ως θεμιτές και ποιες αντιμετωπίζονται σαν βάρος για τα αποδυτήρια ή σαν απειλή για την "ηρεμία" της ομάδας.

Στην αρχή είχα έναν φόβο: μήπως ο Γιαμάλ, επειδή έχει ήδη προκαλέσει συζητήσεις στο παρελθόν, ήταν περισσότερο άνθρωπος της στιγμής παρά άνθρωπος αρχών.

Θέλω, όμως, να πιστεύω το αντίθετο.

Θέλω να ελπίζω πως η προσωπική του ωριμότητα θα εξελιχθεί με τον ίδιο εντυπωσιακό ρυθμό που εξελίσσεται και το παιχνίδι του.

Όπως διαβάζει χώρους, παίρνει σωστές αποφάσεις στο τελευταίο τρίτο και αντέχει την πίεση πάνω στη γραμμή, έτσι να μάθει να αντέχει και τις πιέσεις έξω από το χορτάρι — από προπονητές, παράγοντες, μηχανισμούς, κλίμα.

Να μη φοβηθεί να σταθεί όρθιος απέναντι σε αυτά, όπως στέκεται απέναντι και στους αντιπάλους του στο ένας εναντίον ενός.

Αν το καταφέρει, τότε ίσως δεν θα μιλάμε μόνο για έναν σπουδαίο ποδοσφαιριστή, αλλά για μια πραγματική μορφή του αθλήματος.

Για έναν παίκτη που δεν θα αφήσει το ταλέντο του να περιοριστεί στις ντρίμπλες, στις ασίστ ή στις μεγάλες βραδιές.

Για έναν άνθρωπο που θα εκπροσωπεί αξίες όμορφες και σπάνιες, όχι μόνο μέσα στο γήπεδο αλλά και έξω από αυτό.

Και, πάνω απ’ όλα, για κάποιον που θα έχει διαλέξει καθαρά τη σωστή πλευρά: την πλευρά του δίκιου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους