Charles Ives (Charles Edward Ives, Ντάνμπερυ, 20 Οκτωβρίου 1874 – Νέα Υόρκη, 19 Μαΐου 1954) ήταν Αμερικανός συνθέτης, ο κορυφαίος ίσως των συμπατριωτών του και από τους σημαντικότερους πρωτοπόρους...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπήρξε ένας από τους πρώτους Αμερικανούς συνθέτες που απέκτησαν διεθνή φήμη,αν και η μουσική του αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια της ζωής του και, πολλά από τα έργα του έμειναν ανεκτέλεστα για πολλά χρόνια.

Με την πάροδο του χρόνου, ο Άιβς καθιερώθηκε σταδιακά ως «αυθεντικός Αμερικανός», συνδυάζοντας την αμερικανική λαϊκή και θρησκευτική μουσική παράδοση της νιότης του με την ευρωπαϊκή έντεχνη μουσική και, ήταν από τους πρώτους συνθέτες που αποτόλμησαν ένα συστηματικό πρόγραμμα πειραματικής (experimental) μουσικής, με «προχωρημένες» μουσικές τεχνικές, όπως την πολυτονικότητα, την πολυρρυθμία, τα μικροδιαστήματα κ.α., προαναγγέλλοντας πολλές μουσικές καινοτομίες του 20ου αιώνα Πηγές των τονικών «εικόνων» του Άιβς, υπήρξαν οι ύμνοι και τα αμερικανικά παραδοσιακά τραγούδια, η μπάντα της πόλης του στις εορταστικές παρελάσεις, οι βιολιστές των σσαβατιάτικων χοροεσπερίδων, τα πατριωτικά τραγούδια, οι συναισθηματικές μπαλάντες στα γκαλά των σαλονιών, και οι μελωδίες του Στέφεν Φόστερ (Stephen Foster). Είναι ο συνθέτης, μεταξύ άλλων, των έργων Τέταρτη Συμφωνία, Σονάτα Κόνκορντ για πιάνο και του αριστουργηματικού Αναπάντητου Ερωτήματος.

Το παράδοξο με τον Άιβς είναι ότι, όχι μόνον υπήρξε πρωτοποριακός συνθέτης, αλλά και το ότι ήταν ευφυέστατος και ευρηματικός σε οποιοδήποτε τομέα της ζωής του καταπιανόταν κατά καιρούς.

Υπήρξε χαρισματικός αθλητής και εφευρετικότατος στον τομέα της -εκτός μουσικής- επαγγελματικής του ζωής. .Ο Τσαρλς Άιβς γεννήθηκε στο Ντάνμπερι (Danbury) του Κονέκτικατ (Connecticut) το 1874 και ήταν γιος του Τζόρτζ Άιβς (1845-1894), αρχιμουσικού της μπάντας της Α’ Ταξιαρχίας Βαρέος Πυροβολικού του Κονέκτικατ, κατά τον αμερικανικό Εμφύλιο πόλεμο και της Μαίρης Πάρμελι (Mary Parmelee). Ο πατέρας του, ωθούσε συνεχώς τον Τσαρλς στο να αποκτήσει μια «ανοιχτόμυαλη» προσέγγιση στα μουσικά πράγματα της εποχής και, τον ενθάρρυνε να πειραματίζεται σε διτονικές (bitonal) και πολυτονικές (polytonal) εναρμονίσεις.

Επίσης, τού δίδαξε τη μουσική του Μπαχ (Λεωτσάκος) και του Φόστερ.

Από τα 12 χρόνια του, ο Τσαρλς έπαιζε τύμπανο στη μπάντα του πατέρα του, ενώ έπαιρνε από αυτόν μαθήματα πιάνου και κορνέτας (Λεωτσάκος). Έγινε οργανίστας της εκκλησίας των Βαπτιστών της γενέτειράς του σε ηλικία 14 ετών και έγραψε διάφορους ύμνους και τραγούδια για τις ανάγκες της εκκλησίας.

Ήταν, μάλιστα, περιζήτητος οργανίστας και είχε εισπράξει ευνοϊκές κριτικές στην τοπική εφημερίδα. Ο Άιβς μετακόμισε στο Νιου Χέιβεν (New Haven) το 1893, γράφτηκε στο Χόπκινς (Hopkins School),και έγινε αρχηγός της εκεί ομάδας μπέιζμπολ. Το Σεπτέμβριο του 1894 μπήκε στο Γέιλ (Yale University), μελετώντας υπό τους Χ.Ρ.Σέλει (Shelley, σύνθεση), Ν.Μπάκ (Buck, εκκλησιαστικό όργανο) και κυρίως τον Οράτιο Πάρκερ (Parker, Parker, θεωρητικά και ενορχήστρωση), τον σημαντικότερο τότε συνθέτη των ΗΠΑ (Λεωτσάκος). Εδώ συνέθεσε έργα σε χορωδιακό (choral) εκκλησιαστικό ύφος και το τραγούδι της πολιτικής εκστρατείας του προέδρου ΜακΚίνλει (William McKinley) (1896). Στις 4 Νοεμβρίου του 1894, ο πατέρας του πεθαίνει, ένα συμβάν που απετέλεσε συντριπτικό πλήγμα για το νεαρό συνθέτη ο οποίος, ωστόσο, θα συνεχίσει με μεθοδικότητα και επιμονή να βαδίζει πάνω στα χνάρια του γονέα και μέντορά του. Στο Γέιλ, ο Τσαρλς, υπήρξε μέλος πολλών ενδοπανεπιστημιακών ενώσεων και συλλόγων (HeBoule, Delta Kappa Epsilon, κ.α.), καθώς και της τοπικής ομάδας αμερικανικού ποδοσφαίρου.

Ήταν, μάλιστα, πολύ καλός παίκτης και, ο προπονητής του έλεγε πως, ήταν κρίμα που ξόδευε τόσο πολύ χρόνο στη μουσική, αλλιώς θα μπορούσε να είναι πρωταθλητής σπρίντερ.

Τα έργα του Calcium Night Light και Yale-Princeton Football Game αντανακλούν την επίδραση του κολεγίου και του αθλητισμού στον Άιβς.

Μετά το πέρας των σπουδών του (1898), αρνήθηκε να πάει στην Ευρώπη και να τελειοποιήσει τις γνώσεις του, πρακτική που ακολουθούσαν τότε πολλοί αμερικανοί μουσικοί.

Έγραψε, επίσης, τη Συμφωνία αρ. 1 ως διδακτορικό (thesis) υπό την εποπτεία του Πάρκερ.

Συνέχισε την εργασία του ως οργανίστας της εκκλησίας μέχρι το Μάιο του 1902.

Το 1899, προσελήφθη στην ασφαλιστική Charles H. Raymond & Co, όπου έμεινε μέχρι το 1906.

Το 1907, μετά την διάλυση της εταιρίας, ο ίδιος και ο φίλος του Τ.Μίρικ (Julian Myrick) ίδρυσαν το δικό τους ασφαλιστικό γραφείο, υπό την επωνυμία Ives & Co, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε Ives & Myrick, όπου παρέμεινε μέχρι που συνταξιοδοτήθηκε.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του ως ασφαλιστής, επινόησε δημιουργικούς τρόπους για τη δομή ασφαλιστικών πακέτων -ασφάλειες ζωής- και, έθεσε τα θεμέλια της σύγχρονης πρακτικής του σχεδιασμού περιουσιακών στοιχείων (estate). Μάλιστα, το πόνημά του «Ασφάλειες Ζωής σε σχέση με το Φόρο Κληρονομιάς», που δημοσιεύθηκε το 1918, έτυχε ευνοϊκής υποδοχής.

Ως αποτέλεσμα, ο Άιβς απέκτησε σημαντική φήμη στον ασφαλιστικό κλάδο της εποχής του, με πολλούς από τους συνεργάτες στην επιχείρησή του, να έχουν εκπλαγεί από το γεγονός ότι ήταν επίσης συνθέτης.

Στον ελεύθερο χρόνο του, συνέθετε και, μέχρι το γάμο του, εργάστηκε ως οργανίστας στο Danbury και New Haven, καθώς και στο Μπλούμφιλντ (Bloomfield), το Νιου Τζέρσεϋ και τη Νέα Υόρκη.

Η επιλογή του να ασχοληθεί με κάποιο εντελώς «ξένο» της αγάπης του προς τη μουσική, επάγγελμα, φαίνεται ότι είχε να κάνει, αφενός με τη θέλησή του να ξεφύγει από τους περιορισμούς του αμερικανικού μουσικού περιβάλλοντος της εποχής, όπου δέσποζαν καλλιτέχνες «ευρωπαϊκών» προδιαγραφών, αφετέρου με την επιθυμία του να είναι οικονομικά εύρωστος, όπως πρόσταζε το μοντέλο επιτυχίας της πατρίδας του Το 1907, υπέστη την πρώτη από μια σειρά «εμφραγμάτων» («heart attacks», όπως ο ίδιος και η οικογένειά του, αποκαλούσε) που είχε καθ'όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Πάντως, αυτά τα επεισόδια, μάλλον είχαν ψυχολογικό και όχι φυσικό υπόβαθρο.

Μετά την ανάρρωσή του από το επεισόδιο του 1907, ο Άιβς μπήκε σε μία από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής του, ως συνθέτης.

Μετά το γάμο του, το 1908 , αυτός και η σύζυγός του Άρμονι (Harmony Twitchell) -συγγραφέας κειμένων και συγκινητικά αφοσιωμένη συμπαραστάτριά του στο μουσικό δρόμο που επέλεξε- (Λεωτσάκος) μετακόμισαν σε δικό τους διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη.

Συνέχισε την εξαιρετικά επιτυχημένη καριέρα στον τομέα της ασφάλισης, δουλεύοντας όμως πολλές ώρες και καταστρέφοντας την υγεία του και, συνέχισε να είναι ένας παραγωγικός συνθέτης μέχρι που υπέστη άλλο ένα από τα πολλά «εμφράγματα», το 1918, μετά το οποίο συνέθεσε πολύ λίγο, γράφοντας το τελευταίο κομμάτι του, το τραγούδι Sunrise τον Αύγουστο του 1926.

Το 1922, δημοσίευσε τα 114 τραγούδια του, αντιπροσωπευτικά του μεγέθους του ως συνθέτη – περιλαμβάνουν μικρά έργα τέχνης, τραγούδια που έγραψε ως έφηβος και νεαρός και, ιδιαίτερα διάφωνα τραγούδια όπως το Majority.

Σύμφωνα με τη σύζυγό του, μια μέρα στις αρχές του 1927 εμφανίστηκε με δάκρυα στα μάτια, λέγοντας: «Δεν μπορώ να συνθέσω άλλο, τίποτα δεν ακούγεται σωστό.» Υπήρξαν πολλές θεωρίες που προσπάθησαν να εξηγήσουν τη σιωπή στα τελευταία του χρόνια, κάτι που φαίνεται τόσο μυστηριώδες όπως οι τελευταίες δεκαετίες της ζωής τού Γιαν Σιμπέλιους, ο οποίος επίσης σταμάτησε να συνθέτει σε κάποια παρόμοια, χρονικά, στιγμή.

Ενώ ο Άιβς είχε σταματήσει τη σύνθεση και, όλο και περισσότερο υπέφερε από προβλήματα υγείας, προσπαθούσε να αναθεωρήσει και να βελτιώσει προηγούμενα έργα του.

Αργότερα εμφάνισε διαβητικά προβλήματα και τρόμο στα χέρια που τον εμπόδιζε να κρατήσει πένα (Λεωτσάκος). Το 1930 αποσύρθηκε από την εργασία του στις ασφάλειες, γεγονός που, θεωρητικά, του έδωσε περισσότερο χρόνο να αφιερώσει στο μουσικό του έργο, αλλά δεν μπόρεσε να γράψει οποιαδήποτε νέα μουσική.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940, αναθεώρησε την Concord Sonata του, δημοσιεύοντάς την το 1947. Ο Τσαρλς Άιβς πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1954 στη Νέα Υόρκη.

Η χήρα του, κληροδότησε τα δικαιώματα από τη μουσική του στην «Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Γραμμάτων» για τη χρηματοδότηση των υποτροφιών του «Βραβείου Τσαρλς Άιβς». Η μουσική του Άιβς αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια της ζωής του, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των ετών που ο ίδιος ήταν συνθετικά ενεργός.

Πολλά από τα δημοσιευμένα έργα του παρέμειναν ανεκτέλεστα ακόμα και πολλά χρόνια μετά το θάνατό του, το 1954.

Ωστόσο, η φήμη του τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί σημαντικά. Η Σχολή Τζούλιαρντ (Juilliard) εόρτασε την 50η επέτειο του θανάτου του, εκτελώντας τη μουσική του πάνω από έξι ημέρες το 2004.

Οι μουσικοί του πειραματισμοί, συμπεριλαμβανομένης της χρησιμοποίησης πολλών διαφωνιών, δεν έτυχαν θερμής υποδοχής από τους συγχρόνους του.

Επιπλέον, οι δυσκολίες στην εκτέλεση της πολύπλοκης ρυθμικής αγωγής που χρησιμοποιεί στα μεγάλα ορχηστρικά έργα του, τα έκανε σημαντικές «προκλήσεις» ακόμη και δεκαετίες μετά τη σύνθεσή τους.

Στους πρώτους υποστηρικτές της μουσικής του Άιβς, συμπεριλαμβάνονται οι Χ.Κάουελ (Henry Cowell), Ε.Κάρτερ (Elliott Carter) και Α.Κόπλαντ (Aaron Copland). Η περιοδική έκδοση New Music του Κάουελ, δημοσίευσε ένα σημαντικό αριθμό από παρτιτούρες του Άιβς (με την έγκριση του συνθέτη), αλλά για σχεδόν 40 χρόνια δόθηκαν λίγες παραστάσεις κυρίως με τον Σλομίνσκι (Nicolas Slonimsky) ως μαέστρο.

Όταν ο Κόπλαντ είδε ένα αντίγραφο της έκδοσης των 114 τραγουδιών του Άιβς, που δημοσίευσε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, έγραψε ένα άρθρο σε εφημερίδα, που εγκωμίαζε τη συλλογή.

Ο συνθέτης τύπωσε τα τραγούδια με δικά του έξοδα και χάριζε τα αντίτυπα σε όποιον ενδιαφερόταν (Λεωτσάκος). Ο Άιβς άρχισε να αποκτά κάποια δημόσια αναγνώριση κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, με παραστάσεις μιας βερσιόν για ορχήστρα δωματίου του έργου Τρεις Τοποθεσίες στη Νέα Αγγλία, τόσο στις ΗΠΑ όσο και σε περιοδεία στην Ευρώπη, υπό τη διεύθυνση του Σλομίνσκι.

Επίσης η εκτέλεση της περίφημης Concord Sonata από τον πιανίστα Τ.Κιρκπάτρικ (John Kirkpatrick) το 1939, οδήγησε σε ευνοϊκές κριτικές στις μεγάλες εφημερίδες της Ν.Υόρκης.

Στη δεκαετία του 1940, όταν γνώρισε τον Λ.Χάρισον (Lou Harrison), οπαδό της μουσικής του, τα έργα του Άιβς άρχισαν να εκδίδονται και να προωθούνται.

Μάλιστα, ο ίδιος ο Χάρισον διηύθυνε την πρεμιέρα της τρίτης συμφωνίας, το 1946 Το επόμενο έτος, αυτό το έργο κέρδισε το βραβείο Pulitzer για τη μουσική, αλλά ο Άιβς δώρισε το χρηματικό έπαθλο (το μισό στον Χάρισον), λέγοντας ότι «τα βραβεία είναι για τα αγόρια, και εγώ είμαι μεγάλος». Ο ίδιος ο Άιβς ήταν ένας μεγάλος οικονομικός υποστηρικτής της μουσικής του 20ού αιώνα και, συχνά στήριζε έργα γραμμένα από άλλους συνθέτες.

Αυτό το έκανε στα κρυφά, λέγοντάς στους δικαιούχους, ότι στην πραγματικότητα ήταν η σύζυγός του πίσω από τις δωρεές Ο Σλομίνσκι είπε το 1971: «Αυτός είναι που χρηματοδότησε όλη την καριέρα μου». Εκείνη την εποχή, το έργο του Άιβς προωθήθηκε επίσης από τον Μ.Χέρμαν, ο οποίος εργάστηκε ως διευθυντής ορχήστρας στο CBS και, το 1940 έγινε αρχιμουσικός της Συμφωνικής Ορχήστρας CBS,όπου υπερασπίστηκε τη μουσική του συνθέτη.

Όταν οι δύο άνδρες συναντήθηκαν, ο Χέρμαν ομολόγησε ότι είχε δοκιμάσει να παρουσιάσει μια ορχηστρική εκδοχή της Concord Sonata. Ο Άιβς, παρόλο που απέφευγε γενικά το ραδιόφωνο και το φωνογράφο, συμφώνησε να κάνει μια σειρά από ηχογραφήσεις πιάνου μεταξύ 1933-1943, που αργότερα εκδόθηκαν από την Columbia Records σε ένα ειδικό σετ δίσκων βινυλίου (LP), για την εκατονταετηρίδα γέννησης του συνθέτη, το 1974.

Σε μία από τις πιο ασυνήθιστες ηχογραφήσεις, στη Νέα Υόρκη το 1943, ακούγεται ο Άιβς στο πιάνο να τραγουδάει ένα από τα αγαπημένα του τραγούδια, το They Are There!, το οποίο συνέθεσε το 1917 και, στη συνέχεια αναθεώρησε το 1942-1943 για το Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η αναγνώριση της μουσικής του Άιβς σταδιακά κέρδιζε έδαφος.

Το έργο του επαινέθηκε από τον Άρνολντ Σένμπεργκ, ο οποίος το θεωρούσε «μνημείο καλλιτεχνικής ακεραιότητας». Η τεκμηρίωση των έργων του Άιβς είναι ιδιαίτερα δύσκολη, επειδή είχε την τάση να μη χρονολογεί τα έργα του, ή να τα χρονολογεί εσκεμμένα με λάθος ημερομηνία, για κάποιον άγνωστο λόγο.

Αυτός είναι και ο λόγος που, σε πολλά έργα του η χρονολόγηση περιλαμβάνει μεγάλα χρονικά περιθώρια ή μπορεί απλώς να είναι ενδεικτική.

Επιπλέον, ήταν πολύ παραγωγικός, αναθεωρούσε τα έργα του πολλές φορές, και άφηνε διφορούμενα αποσπάσματα χωρίς τίτλο ή σημειώσεις. __ Compositions Variations on "America" for organ (1892) The Circus Band (a march describing the Circus coming to town) Psalm settings (14, 42, 54, 67, 90, 135, 150) (1890s) String Quartet No. 1, From the Salvation Army (1897–1900) Symphony No. 1 in D minor (1898–1901) Symphony No. 2 (Ives gave dates of 1899–1902; analysis of handwriting and manuscript paper suggests 1907–1909) Symphony No. 3, The Camp Meeting (1908–10) Central Park in the Dark, a sound collage for chamber orchestra (1906, 1909) The Unanswered Question for chamber group (1908; rev. 1934) Piano Sonata No. 1 (1909–16) Emerson Concerto (1913–19) The Gong on the Hook & Ladder (Firemen's Parade on Main Street) for orchestra, Kv 28 Tone Roads for orchestra No. 1, 'All Roads Lead To the Center' KkV38 A set of 3 Short Pieces, A, Kk W15, No 1 'Largo Cantabile – Hymn' for string quartet & double-bass Hallowe'en for string quartet, piano, & bass drum, Kw11 Piano Trio (c. 1909–10, rev. c. 1914–15) Violin Sonata No. 1 (1910–14; rev. c. 1924) Violin Sonata No. 4, Children's Day at the Camp Meeting (1911–16) A Symphony: New England Holidays (1904–13) "Robert Browning" Overture (1911–14) Symphony No. 4 (1912–18; rev. 1924–26) String Quartet No. 2 (1913–15) Pieces for chamber ensemble grouped as "Sets", some called Cartoons or Take-Offs or Songs Without Voices (1906–18); includes Calcium Light Night Three Places in New England (Orchestral Set No. 1) (1910–14; rev. 1929) Violin Sonata No. 2 (1914–17) Violin Sonata No. 3 (1914–17) Orchestral Set No. 2 (1915–19) Piano Sonata No. 2, Concord, Mass., 1840–60 (1916–19) (commonly known as the Concord Sonata and revised many times by Ives) Universe Symphony (incomplete, 1915–28, worked on symphony until his death in 1954) 114 Songs (composed various years 1887–1921, published 1922.) Three Quarter Tone Piano Pieces (1923–24) Orchestral Set No. 3 (incomplete, 1919–26, notes added after 1934) #CharlesIves #CharlesEdwardIves

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους