Original Post

Πλήρες Κείμενο:

19 Μαΐου 1919 Η Ημέρα που Μαύρισε ο Ουρανός του Πόντου Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και οι Σφαγές που Χάραξαν Αιώνιο Πόνο στον Ελληνισμό.

Η 19η Μαΐου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο του Ελληνισμού.

Είναι ημέρα μνήμης, ημέρα πένθους, ημέρα που η ψυχή του Πόντου ματώνει ακόμη.

Είναι η ημέρα που συμβολίζει την κορύφωση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, ενός από τα πιο σκοτεινά εγκλήματα του 20ού αιώνα, όταν χιλιάδες αθώοι άνθρωποι ξεριζώθηκαν, βασανίστηκαν και σφαγιάστηκαν από το κεμαλικό και οθωμανικό καθεστώς μόνο και μόνο επειδή ήταν Έλληνες και χριστιανοί. Οι Έλληνες του Πόντου ζούσαν επί χιλιάδες χρόνια στις ακτές του Εύξεινου Πόντου.

Από την εποχή των αρχαίων ελληνικών αποικιών, η Τραπεζούντα, η Σαμψούντα, η Κερασούντα και τόσες άλλες πόλεις υπήρξαν κοιτίδες ελληνικού πολιτισμού, παιδείας και πίστης. Ο Πόντος δεν ήταν απλώς μια πατρίδα· ήταν τρόπος ζωής, μνήμη, γλώσσα, τραγούδι και ρίζα βαθιά μέσα στην ιστορία του Ελληνισμού.

Όμως, στις αρχές του 20ού αιώνα, οι άνεμοι του φανατισμού και του εθνικισμού άρχισαν να σαρώνουν την παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι Νεότουρκοι, και αργότερα οι κεμαλικοί του Μουσταφά Κεμάλ, σχεδίασαν την εξόντωση των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας. Αρμένιοι, Ασσύριοι και Έλληνες μπήκαν στο στόχαστρο μιας οργανωμένης πολιτικής αφανισμού.

Για τους Έλληνες του Πόντου, ο θάνατος δεν ήρθε ξαφνικά· ήρθε αργά, βασανιστικά, με φωτιά, πείνα, εξευτελισμό και αίμα.

Η 19η Μαΐου 1919 θεωρείται η συμβολική αρχή της πιο βίαιης φάσης της γενοκτονίας.

Εκείνη την ημέρα ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα, και από εκεί ξεκίνησε μια ανελέητη εκστρατεία τρόμου.

Ολόκληρα χωριά παραδίδονταν στις φλόγες.

Άνδρες εκτελούνταν μπροστά στις οικογένειές τους.

Γυναίκες βιάζονταν και εξευτελίζονταν.

Παιδιά άφηναν την τελευταία τους πνοή στους δρόμους της εξορίας, κρατώντας το χέρι της μάνας τους.

Τα διαβόητα «τάγματα εργασίας» έγιναν τόποι αργού θανάτου. Χιλιάδες Πόντιοι άνδρες οδηγήθηκαν εκεί χωρίς τροφή, χωρίς ρούχα, χωρίς ελπίδα.

Δούλευαν μέχρι εξαντλήσεως, χτυπημένοι από αρρώστιες και βασανιστήρια.

Όποιος έπεφτε κάτω, εκτελούνταν επί τόπου ή εγκαταλειπόταν να πεθάνει στο χιόνι.

Οι πορείες θανάτου μέσα στα βουνά της Ανατολίας έγιναν ο τάφος αμέτρητων ψυχών.

Μανάδες κουβαλούσαν νεκρά παιδιά στην αγκαλιά τους γιατί δεν είχαν δύναμη ούτε να τα θάψουν.

Οι μαρτυρίες όσων επέζησαν συγκλονίζουν ακόμη και σήμερα.

Άνθρωποι έβλεπαν τις εκκλησίες τους να βεβηλώνονται, τα σχολεία τους να καίγονται, τα σπίτια τους να λεηλατούνται.

Ολόκληρες οικογένειες χάνονταν μέσα σε μια νύχτα.

Οι κραυγές των σφαγιασμένων ενώνονταν με τους ήχους της λύρας που σώπαινε βίαια μέσα στις στάχτες των χωριών.

Υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 353.000 Έλληνες του Πόντου εξοντώθηκαν την περίοδο 1914–1923.

Πίσω όμως από τους αριθμούς υπάρχουν πρόσωπα, ονόματα, όνειρα και ζωές που κόπηκαν βίαια.

Υπάρχουν παιδιά που δεν μεγάλωσαν ποτέ, γυναίκες που έμειναν χωρίς οικογένεια, γέροντες που πέθαναν κοιτώντας για τελευταία φορά τα χώματα που γεννήθηκαν.

Και όμως, μέσα σε αυτή τη φρίκη, ο Πόντος δεν γονάτισε. Οι Πόντιοι κράτησαν τη γλώσσα τους, τα τραγούδια τους, την πίστη και τη μνήμη τους.

Όσοι σώθηκαν έφτασαν πρόσφυγες στην Ελλάδα κουβαλώντας όχι πλούτη, αλλά εικόνες καμένες, λίγα χώματα από την πατρίδα και έναν πόνο που πέρασε από γενιά σε γενιά.

Έχτισαν ξανά τη ζωή τους πάνω στα ερείπια της ψυχής τους, χωρίς ποτέ να ξεχάσουν.

Για κάθε απόγονο Ποντίου, η 19η Μαΐου είναι κάτι περισσότερο από ιστορική μνήμη.

Είναι το δάκρυ της γιαγιάς όταν μιλούσε για τη χαμένη πατρίδα.

Είναι η σιωπή του παππού που δεν μπορούσε να περιγράψει όσα είδε.

Είναι η λύρα που κλαίει σε κάθε μοιρολόι.

Είναι η φλόγα που δεν σβήνει όσο υπάρχουν άνθρωποι να θυμούνται.

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων δεν αποτελεί πράξη εκδίκησης· αποτελεί πράξη δικαιοσύνης και αλήθειας.

Οι λαοί που ξεχνούν τα εγκλήματα του παρελθόντος κινδυνεύουν να τα ξαναζήσουν.

Η μνήμη των νεκρών ζητά δικαίωση, όχι σιωπή.

Σήμερα, περισσότερο από έναν αιώνα μετά, οι ψυχές των αδικοχαμένων Ποντίων ζητούν να μην ξεχαστούν.

Ζητούν να ακούγεται η ιστορία τους, να μαθαίνουν οι νέες γενιές τι συνέβη στον Πόντο, να μένει άσβεστη η μνήμη των προγόνων που χάθηκαν τόσο άδικα. Ο Πόντος ζει όσο θυμόμαστε.

Ζει μέσα στη λύρα, στη διάλεκτο, στον χορό, στα δάκρυα και στην περηφάνια ενός λαού που πέρασε από τη φωτιά αλλά δεν χάθηκε.

Και κάθε 19 Μαΐου, η καρδιά κάθε Έλληνα του Πόντου χτυπά πιο βαριά, γιατί θυμάται.

Θυμάται τις χαμένες πατρίδες, τα αθώα θύματα και την κραυγή ενός ολόκληρου λαού που ζητά ακόμη δικαιοσύνη. ✝️ Λουκάς Ασπιωτης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους