Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τώρα που έρχεται η Εβδομάδα Μικρών Βιβλιοπωλείων, θυμήθηκα μια σχετική ιστορία από τα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Ήμουν στο δημοτικό, προς τις τελευταίες τάξεις και το σχολείο ετοιμαζόταν να κλείσει για τις διακοπές του Πάσχα.

Η δασκάλα μας λοιπόν δεν ήθελε να μας αφήσει χωρίς πνευματική τροφή και μας είχε επιβάλει να διαβάσουμε όλοι μας στις διακοπές ένα μικρό "εξωσχολικό" βιβλίο.

Με σκοπό να το συζητήσουμε όταν επιστρέφαμε στο σχολείο.

Ή να γράφαμε μια περίληψη, δεν είμαι σίγουρος ποια ακριβώς ήταν η άσκηση για το σπίτι.

Δεν ξέρω πώς της είχε έρθει και μας είχε αναθέσει να διαβάσουμε όλοι μας ένα συγκεκριμένο βιβλίο.

Ήταν το "Οι άγγελοι του διαστήματος" του Ισάακ Ασίμοφ.

Η έκδοση που κυκλοφορούσε ήταν του 1985, από τις εκδόσεις Πατάκη.

Στη γειτονιά μας είχαμε ένα τεράστιο βιβλιοπωλείο σαν πολυκατάστημα, στο οποίο μπορούσες να βρεις τα πάντα.

Ήταν το αγαπημένο μου μέρος από πολύ μικρός.

Μπορούσες να χάνεσαι για ώρες μέσα στους βιβλιοστάτες, ανάμεσα σε ατέλειωτα βιβλία.

Ακόμη και πριν μάθω ανάγνωση, όταν πηγαίναμε εκεί αναγνώριζα τα βιβλία που είχαμε από τα εξώφυλλά τους, με αποτέλεσμα οι υπάλληλοι να ερωτούν την μητέρα κατά πόσον όντως μπορούσα να διαβάζω από το νηπιαγωγείο και άλλες τέτοιες ιστορίες μαμαδίστικής υπερηφάνειας και ποζεριάς.

Εκείνο το Σάββατο που θα πηγαίναμε πρώτα στο μεγάλο βιβλιοπωλείο για να πάρουμε τον Ασίμοφ είχαμε κανονίσει αμέσως μετά να με πάνε στο σπίτι του συμμαθητή μου του Κωνσταντίνου για να παίξουμε.

Η πρώτη μας στάση ήταν όμως το βιβλίο.

Μπαίνουμε με φόρα λοιπόν γιατί εγώ βιαζόμουν να πάμε μετά στον Κωνσταντίνο και λέω στην υπάλληλο τον τίτλο που θέλω.

Πηγαίνει αυτή να το ψάξει και γυρίζει χωρίς να το έχει.

Εάν θέλαμε να το παραγγείλουν θα ερχόταν μετά από 15 ημέρες, οπότε μετά το Πάσχα.

Άρα, τι να το κάνεις.

Εκείνο το Σάββατο ήταν στο κατάστημα και ο ηλικιωμένος αρχικός ιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου.

Ένας πολύ ψηλός κύριος, αδύνατος με πάντα σοβαρό ύφος.

Μόλις ρώτησε γιατί εγώ είχα στραβομουτσουνιάσει, ήρθε και μου είπε "μα γιατί κάνεις έτσι για ένα βιβλίο; Έχουμε τόσα βιβλία εδώ που μπορείς να βρεις". Η απογοήτευσή μου συνδέθημε με το φοβερό αυτό μάθημα που δέχθηκα εκείνη τη στιγμή: την επίγνωση ότι η υπερπροσφορά δεν οδηγεί αυτονόητα και στην ικανοποίηση.

Χρειαζόμουν ένα συγκεκριμένο βιβλίο, το οποίο εάν δεν το είχα δεν θα αντισταθμιζόταν ούτε από ολόκληρο το βιβλιοπωλείο.

Ο ιδιοκτήτης το είχε κάνει αμέσως χειρότερο.

Μετά πήγαμε στον Κωνσταντίνο, όπου του είπα ότι δεν βρήκα το βιβλίο και μου είπε ότι αυτός το είχε ήδη πάρει από ένα μαγαζί στην δική του γειτονιά, κάτω από το σπίτι του.

Το είχε μάλιστα ήδη διαβάσει και θα μου το δάνειζε.

Εγώ βέβαια ήθελα το δικό μου αντίτυπο. "Δεν νομίζω να βρεις άλλο, ένα είχε και το πήρα εγώ", ηταν η απάντηση του Κωνσταντίνου. "Πότε το πήρες όμως;", τον ρώτησα εγώ. "Χτες μετά το σχολείο", απάντησε αυτός.

Άρα το συνοικιακό αυτό μαγαζάκι είχε ήδη την πληροφορία ότι ένας πιτσιρίκος είχε ήδη αγοράσει τον Ασίμοφ για εξωσχολική, αλλά και σχολική εργασία που ανατέθηκε από την δασκάλα μας.

Επειδή λοιπόν η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, του ζήτησα να κατέβουμε να πάμε μαζί στο μαγαζάκι.

Εκεί λοιπόν, σε αυτό το μικρό βιβλιοπωλείο, είχε γίνει αυτό που φαντάζεστε.

Η κυρία που είχε το μαγαζί έμαθε από τον Κωνσταντίνο ότι υπήρχε ήδη ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο βιβλίο και παρόλο που είχε ένα μόνο αντίτυπο, είχε φροντίσει να παραγγείλει ένα πακέτο με τους "Άγγελους του διαστήματος". Δεν της είχαν έρθει ακόμη βέβαια, λόγω Σαββάτου, αλλά μέσα στις επόμενες ημέρες θα ήταν εκεί.

Έδωσα το τηλέφωνό μας και μέσα στην εβδομάδα είχα πάρει το βιβλίο από το μικρό βιβλιοπωλείο.

Το νέο μαθεύτηκε σύντομα.

Μαζί με εμένα και όλη σχεδόν η τάξη είχε προμηθευτεί τον Ασίμοφ από το μαγαζάκι κάτω από το σπίτι του Κωνσταντίνου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους