Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Mε αφορμή το χθεσινό, τελευταίο (ίσως) επίσημο παιχνίδι στη Λεωφόρο με τον Παναθηναϊκό γηπεδούχο, μου ήρθε στο μυαλό μια από τις πιο έντονες αναμνήσεις μου στο συγκεκριμένο γήπεδο.

Κυριακή, 29 Απριλίου, σχεδόν καλοκαιρινό απόγευμα.

Ξεκινήσαμε με τον πατέρα μου και παρκάραμε το (πράσινο, εννοείται) Σιτροέν Ντε Σεβό που αποκαλούσαμε ...Κίτσο, αρκετά χαμηλά σε μια κάθετη της Αλεξάνδρας.

Φτάσαμε σχεδόν μια ώρα πριν την έναρξη με το γήπεδο να είναι ήδη σχεδόν γεμάτο.

Το ματς, Παναθηναϊκός-Πανιώνιος, εξαιρετικά κρίσιμο και για τους δύο. Ο ΠΑΟ του μεγάλου Γιάτσεκ Γκμοχ, ακόμη και με το βαθμό της ισοπαλίας, έπαιρνε το πρώτο του επαγγελματικό πρωτάθλημα, μετά από την ερυθρόλευκη κυριαρχία της εποχής Νταϊφά.

Από την άλλη, ο Πανιώνιος ήθελε τουλάχιστον το Χ για να αποφύγει το μπαράζ για τον υποβιβασμό.

Το ματς ήταν πολύ σκληρό και άτεχνο, χωρίς σχεδόν καθόλου φάσεις, από όσο θυμάμαι.

Στο δεύτερο ημίχρονο, ειδικά, το άθλημα κακοποιήθηκε κυριολεκτικά με τους φιλάθλους να είναι έξαλλοι, βέβαιοι πως το ματς ήταν στημένο να λήξει ισόπαλο για να πάρουμε εμείς τον τίτλο και να σωθεί ο Πανιώνιος.

Χαλασμός από τις αποδοκιμασίες, τα σφυρίγματα και τα συνθήματα.

Τελικά, τα νέφη της αμφισβήτησης διέλυσε 7 λεπτά πριν από τη λήξη ο Γρηγόρης Χαραλαμπίδης με ένα άψογο ψηλοκρεμαστό σουτ που "κρέμασε" τον εξαιρετικό πεναλτάκια τερματοφύλακα του Πανιωνίου Αντώνη Μανίκα.

Τη νίκη και το πρωτάθλημα σφράγισε ο Γεροθόδωρος που πήρε τη μπάλα από ολέθρα γκάφα-καραμπόλα ανάμεσα στον Εμβολιάδη και στο Μαυρίκη και πλάσαρε μόνος του απέναντι από τον γκολκίπερ.

Δεν θα ξεχάσω την ένταση των πανηγυρισμών και την ανακούφιση των φιλάθλων μετά από 7 άγονα χρόνια χωρίς τίτλο (πού να ξέραμε τι θα ακολουθούσε περίπου 35-40 χρόνια μετά...). Ο Γκμοχ με μια αρμάδα καμικάζι πιτσιρικάδων διέψευσε όλα τα προγνωστικά και έφτιαξε μια ομάδα μοντέλο που την επόμενη χρονιά έφτασε στα ημιτελικά του τότε Κυπέλλου Πρωταθλητριών και θα μπορούσε να πάει και τελικό, αν στο Άνφιλντ δεν βρίσκαμε μπροστά μας τον ανεκδιήγητο Ολλανδό Γιαν Κάιζερ που ακύρωσε κανονικό γκολ του Χουάν Ρότσα στις αρχές της αναμέτρησης.

Δεν θα ξεχάσω, επίσης, ότι μετά το ματς πήγαμε με τον πατέρα μου στην υπέροχη "Σόνια" για μπέργκερ, τυλιγμένο σε ασημόχαρτο με το logo του μαγαζιού, και γυρίσαμε σχεδόν μεσάνυχτα, αψηφώντας το γεγονός ότι την επόμενη μέρα είχα σχολείο.

Κόψαμε, επίσης, βγαίνοντας από το γήπεδο ένα κομματάκι από το χλοοτάπητα και κάπου το έχουμε φυλάξει... Αυτό είναι το ποδόσφαιρο... Κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό άθλημα.

Είναι κοινωνικό φαινόμενο, είναι συναισθήματα, αναμνήσεις, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας.

Έτσι και η Λεωφόρος.

Ήταν και είναι ένα κομμάτι στην καρδιά κάθε Παναθηναϊκού και κάθε υγιούς φιλάθλου, ως το πιο ιστορικό γήπεδο της χώρας και ένα σημείο αναφοράς για το κέντρο της Αθήνας.

Ελπίζω το νέο γήπεδο στο Βοτανικό να φέρει νέες, όμορφες στιγμές και αναμνήσεις για εμάς και για τα παιδιά μας και να διαλύσει την μαυρίλα της τελευταίας 15ετίας και βάλε, όπως διέλυσε τις αμφιβολίες μας εκείνο το κυριακάτικο απόγευμα το σουτ του άχαρου μεν, τρομερού σκόρερ δε, Χαραλαμπίδη.

Πάντοτε με πάθος, αλλά χωρίς βία. Με την απαραίτητη καζούρα μεν, αλλά με σεβασμό σε κάθε αντίπαλο. ☘💚☘

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους